דינסטאג ינואר 14, 2014 4:00 pm
און איך בין יא א פיינער שרייבער און ס'קומט מיר גראדע אן גאנץ גרינג צו שרייבן אבער איך האלט נישט דערביי... ממילא בין איך אויך נישט קיין קאנדידאט פאר דעם... ערענסט גערעדט ווען איך רעכן אויס וויפיל ביטול מלאכה און וויפיל ביטול תורה שרייבן אויף אייוועלט איז גורם שטעלט זיך אויף די האר פון קאפ, ממילה קענט איר זען אז איך שרייב נישט קיין סאך ב"ה.
דינסטאג ינואר 14, 2014 4:02 pm
וואףףףף, ניק ניק, ווי אזוי פילט איר היינט?
דינסטאג ינואר 14, 2014 4:21 pm
רבותי, יעדעס מאל איך זעה די בלומענבערג אשכול אויבן, ווער איך עקסיידעט פאר פרישע אפדעיטס פונעם שטעטל וואס איך קוק שטארק ארויף,
דערווייל טרעף איך נייעס איבער קומזיצען און פילינגס,
וויאזוי פלעגט יענער זאגן: פליייייייעעזזזזז!
דינסטאג ינואר 14, 2014 6:25 pm
Finding Our Religion...|Butterfly Effect - A Crisis In Williamsburg And What It Means For Our Area; Satmar Hasidim: Part II
REGIONAL – Following the genocide of World War II, the remnants of the former Hasidic population of Eastern Europe scattered across the world. Some of the surviving rebbes had reached America, and what remained of their people joined them, primarily in the Brooklyn neighborhoods of Crown Heights and Williamsburg. About a dozen or so courts re-established themselves, led by the Chabad-Lubavitch, the Bobover and the Satmar. The courts, run as petty monarchies within theocratic structures, all take their names from towns in Eastern Europe, thus the Bobover came from Bobowa, in southern Poland, the Lubavitch from Lyubavici in Russia, and the Satmar from Satu Mare in Transylvania, Romania.
It is hard to find good estimates for the populations of the numbers for these survivors, but it is likely that there were less than 5,000 who made it to safety in America. When it comes to mass murder, the Third Reich set a benchmark for cold, calculated efficiency.
Encouraged by their rebbes, the survivors got down to the task of having large families and reviving the courts. And from the beginning the rebbes understood something about New York politics — numbers counted, especially with bloc voting. He who could deliver a bloc of ten, twenty or thirty thousand votes to a candidate for state or federal office had great power. Yet this was nothing new, New York had a long traditions of communities voting as they were told by their leaders, including waves of Irish, Italian, German, African-American, and older populations; the legendary Tammany Hall had organized the city in voting blocs that were tightly controlled by the mid-19th century.
Through the 1950s and 1960s, the new Hasidic communities grew, built synagogues and established a place for themselves in New York politics. One estimate puts their numbers in the mid-sixties at around fifty thousand, with the biggest group being the Satmar in Williamsburg. And it is the Satmar Hasidim that have become the most noticeable in our tri-county region in recent decades.
As they grew, some features became prominent in their relations with the culture(s) around them. They did not send their children to public schools, they did not mix with others, they most certainly did not allow marriage to outsiders, and they learned to work the state welfare system for benefits. They based their lives on the 613 Mitzvot, (roughly "prayers") that have been derived from the Torah. While some of these no longer have relevance, as in the necessity of destroying fruit trees when besieged by an enemy army, others grew into a complex of rules and concerns. Thus it is forbidden for unrelated men and women to sit together in a room with the door closed. Hasidim prefer cell phones that cannot receive text messages. They must avoid as much as possible the "trayfe" stores of the goyim around them, especially places that might sell magazines with lurid covers. And thus they remained defiantly apart, clad in black, with hats on men's heads and both wigs and scarves on women's, while their children spoke Yiddish and did not watch TV or listen to pop music.
During this period the population of New York City underwent profound changes. With an epidemic of street crime and the practice of "block busting" driving earlier immigrant communities to the suburbs, large swathes of Brooklyn slid downhill into a dangerous torpor, plagued by prostitutes on the streets, drug dealers on the corners and gunshots late at night.
Hasidim joined the flight to the suburbs. Many families moved to the "Five Towns" in Nassau County. Others began moving north and west, such as the Skver court — originally from Skvyra in the Ukraine — which purchased 130 acres of a former dairy farm in Spring Valley and formed New Square. The name was meant to be New Skver, but was anglicized by a typist on official forms. The first Hasidic residents moved there from Williamsburg in 1956... and immediately there were clashes with the local authorities over zoning and building codes. New Square incorporated as a village in 1961 and set its own zoning and building codes. Other Hasidim followed; yet still, the bulk of the Hasidic population remained in Brooklyn.
The Satmar court, founded in 1905 Transylvania by Rabbi Joel Teitelbaum, became the largest in America. Teitelbaum had escaped the Nazis at the last moment and rebuilt his court in Williamsburg. By the 1970s, though, he decided the community needed to move upstate, where they could exercise more control over their surroundings and be further secluded from the immorality that prevailed in the secular world. Land in Monroe-Woodbury was purchased in 1977 and the first families moved there soon afterwards. Joel Teitelbaum died in 1979 and was buried at Kiryas Joel. He was succeeded by his nephew, Moshe.
Kiryas Joel has flourished and the population has grown steadily ever since, reaching 7,000 by 1990, 13,000 by 2000 and today numbering around 22,000, of which 13,000 are said to be under 18. Hasidic families are large with many children. However, Kiryas Joel has no real commercial center, and it is almost entirely residential, composed of dense multi-family housing, surrounding a huge synagogue.
More importantly, relations between the Satmar and their neighbors have not been warm. Fears concerning unapproved wells, and attempts by Kiryas Joel to annex land from properties around them, have stoked widespread resentment.
In 2006, Woodbury residents voted 3-1 to incorporate as a village, largely to prevent any further annexation by Kiryas Joel. Battles over sewage and water continue.
The effort by the Satmar to create their own school district and exclude all outside children led to a US Supreme Court decision in 1994 that the Kiryas Joel School District had been created in violation of the Establishment Clause of the First Amendment, because it restricted access on religious grounds. However, the New York State Legislature, responsive to bloc vote power, immediately established a very similar district in the village that has not been successfully challenged in court. Yet lawsuits continue over who should have to pay the costs of educating children with disabilities in Kiryas Joel, as well as whether Satmar boys should ride on school buses driven by women.
According to documents from the New York State Education Department, the Kiryas Joel school district teaches only a couple hundred students, all with disabilities. The rest of the children in the village attend private religious schools. Because the residents of Kiryas Joel report very low incomes, the village is officially the poorest place in the US. Thus the school district qualifies for generous amounts of both federal and state education aid.
The secret behind the very low reported income levels, which does not jibe well with a cursory drive through what appears to be a prosperous area, comes down to the mass use of family corporations and trusts. Many residents of Kiryas Joel have formed small limited liability corporations which own all their assets, homes, cars and everything else, and receive all their income and then pay individuals a fraction thereof, which must be declared as personal income for tax purposes. A list of the tax roll shows an endless parade of LLCs, trusts and other shelters for assets, many simply named after the street address of the house. That this can be an effective way to maximize federal and state aid can be seen from the "Open Book" website of the Officer of the State Comptroller; even as property taxes in Kiryas Joel rose from $963,705 to $$2,079,913 between 2000 and 2012, federal aid rose, too, from $705,666 to $2,534,404. Much of this money was for education purposes, and during the same period the amount of state aid to the village rose from $204,684 in 2000 to $534,376 in 2010, and subsided again to $295,785 in 2012, most likely following a large cohort of young children through the Kiryas Joel school district.
It is with artful operations like these, staying within the law, or getting state legislators to create exemptions just for them, that the Hasidim, particularly the Satmar group, arouse their critics. Why does the Satmar "city on the hill" — isolated in religious purity— need to suck so hard on public funds derived from the general taxpayers? The other notable aspect of Satmar life today is the result of a good old-fashioned split in the monarchy of the courts. Moshe Teitelbaum had two sons, Ahron and Zalman. Before his death in 2006, Moshe appointed Ahron to be grand rabbi in Kiryas Joel, while Zalman was set to inherit the mantle for the larger body of followers in Williamsburg. The 100,000 odd Satmar around the world, in enclaves in Europe and Israel as well as Brooklyn, are also split over this issue.
We should note that in recent years succession struggles have become common within the Hasidic world, something that was not uncommon in the 19th century heyday of Hasidism in Eastern Europe. So it has proven for the modern-day Satmar, and the struggles between Ahron and Zalman's followers have included violent incidents in and around synagogues, as well as street fights and court battles. In Biblical times monarchical succession disputes were normally settled with the sword. Today, things are more complicated, and the struggle between Ahron and Zalman seems set to continue in various ways in a number of arenas.
Meanwhile, back in Williamsburg and Crown Heights, another struggle is ongoing. Flowing over the bridges from Manhattan, hipsters and yuppies have transformed northern Brooklyn since the early 1990s. Between the artists and musicians, the Wall Streeters and midtown office workers, the pressure for space in Williamsburg has sent rents and property prices sky high. Today, one bedroom apartments start at about $2,250 a month. To buy a house in Crown Heights? At least $3 million... and in Williamsburg, nearly the same. For the 200,000 or so Hasidim living there, this is a threat they can do little about, because it simply reflects the vast, uncaring mechanisms of the market economy. The supply of apartments in New York is finite, the demand goes beyond what is available, and the result is soaring rents. A sure sign of the changes? Starbucks is set to open its first franchise store in Williamsburg very shortly.
However, the Hasidim continue to have large families and need places to raise them. Already, South Williamsburg has sprouted a "wall" of new apartment blocks, renting to Hasidim only, and there are concerns that more will be built across Flushing Avenue on the northern margins of Bedford-Stuyvesant, a well-known African American district of Brooklyn. Most importantly, Hasidic elders and chieftains are looking for other places where land is affordable and new villages and communities can be started. The Catskills, in particular the Town of Mamakating, appears to be in the throes of the birth of the first of these, tentatively named Kiryas Yatev Lev, which seems set to occupy the 396 townhome Chestnut Ridge development in the Village of Bloomingburg developed by Shalom Lamm and associates. This past week, on Christmas Day, Grand Rabbi Zalman Leib Teitelbaum toured the project with other Hasidic leaders from Brooklyn. This follows months of speculation and articles in the Yiddish press touting the "new village" being created for Hasidim in Sullivan County.
With tens of thousands of young people growing up within the theocratic tradition in Brooklyn, but with the advancing Starbucks army closing off further expansion in the city, continuing efforts to buy property and develop dense housing clusters in more affordable areas can, and apparently should, be expected.
דינסטאג ינואר 14, 2014 6:34 pm
היפשע בושות וויאזוי זיי באשרייבן ווי אידן טרעפן אייביג עצות אויסצישפילען די סיסטעם, און באקומען אלע פעדעראלע פאנדס.
דאכצעך מיר די ניו יארק טיימס האט לעצטענס געהאט א ענליכע ארטיקל.
דינסטאג ינואר 14, 2014 6:41 pm
הערליך האט געשריבן:מחותן, א פיינער איינפאל, איך בין זייער א שוואכער שרייבער, עס קומט מיר אן גאנץ שווער צו שרייבן, ממילא בין איך נישט קיין קאנדידאט פאר דעם, אפשר איינער פון די אנדערע
גם אני מצטרף, כ'בין אויך א שוואכער שרייבער...
לאדיךארויס האט געשריבן:לויטן חשבון וועט דער קומענדיגער אייוועלט קומזיץ פארקומען אין בלומינגבורג....
כ'לייג שוין אריין די ביר אין פריזער...(דערמאן מיך עס ארויסצונעמען פאר ס'קראכט...) אויך ברענג איך פאפיטעס... ווער נאך?
דינסטאג ינואר 14, 2014 6:48 pm
וואס, דו נעמסט מיט דעם פריזער פון קרית וויזויהייסטעס?
דינסטאג ינואר 14, 2014 7:16 pm
עס איז גארנישט קיין 'איבריג' ווארט. דער אויבעשטער זאל האלטען זיין רעכטע האנט אבער עס איז נישט קיין ספק אויב עס קומט אי"ה א קלינאפ די שאלה איז נאר ווען. א שאד מיר זאלען מוזען זיין געצווינגען דורעך די מלכות של חסד אנשטאט עס טוהן אליין.
דינסטאג ינואר 14, 2014 7:22 pm
וועלכע איד מאכט דריידלעך?
איז נישט נאטורליך אז א שטעטל פון חרדישע אידן מיט גרויסע משפחות זענען מער ארעם? חרדישע אידן גייען נישט אין קאלעדש, קיינער איז נישט קיין לויער און קיינער קיין דאקטאר (כמעט..), רוב פון זיי ארבעטן אין נידריג ראנגיקע ארבעט'ס פלעצער, און דערמיט ברויכן זיי קאווערן א שטוב מיט קינדער.
יוסל, ביסט מיט אלעמען?
דינסטאג ינואר 14, 2014 7:23 pm
ערעב יוסל, ס'דא מענטשן וואס א בפירישע צייטונג נייעס איז ביי זיי א זיכערע אמת, הלמאי ס'שטייט דאך אזוי שווארץ אויף ווייס אין א פרעסטיזשפולע צייטונג, אבער דער אמת איז א מ'טאר נישט גלייבן קיין איין ווארט פון קיין איין צייטונג (אפי' נישט אידישע), מ''דארף נאר טרעפן צעווישן די שורות וואס איז נישט אגענדע געטריבן און דאס קען מען אנ-נעמען.
לעניננו, לדעתי איז נישט דא קיין שום מער דריידלעך ביי היימישע אידן ווי ביי אלגעמיין אמעריקאנער, כלפי די מאנרא ארעמקייט איז שוין
אמאל דא אויסגעשמועסט געווארן די סיבות דערצו ואכמ"ל.
פארוואס געבן א הודעת בעל דין ווען ס'ניטאמאל אמת?
א באס קיין בלומעננננ
------------------------------------
אה די עולם האקט אין גרויסן, תילים איז אויף מיין זייט, וואס?
דינסטאג ינואר 14, 2014 8:21 pm
די גוישע צייטונגען ווען זיי רעדן פון דעם אינטערסירט זיי נישט קיין פאקטן און מיין נישט איין מינוט סע וויזוי זיי זאגן. מען קען מיינען פון זיי אז די חאסידיג סאטמער משפחות וכד׳ זענען די לעכער פון די בודזשט ווי אלע טעקסעס גייען. איך רעד שוין נישט פון דעם אז סע דא פראגראמס וואס א גרויסע חלק פון אונזערע קאמינוטי מעגן נוצן און זאגן גניבה איז נישט יושר, אונז חסידים זענען גאר א קליינע פאפולעישן א רחמנות אויף זייער שפייעכץ ווען זיי רעדן פון אונז. איך וואלט זיי געראטן צו גיין צו די11000000 יא 11 מיליון איליגעל מעקסיקען וועם אונז האלט מיר אויס מיט זייער פאלשע סס נומבערס אבער נעווער מיינט זיי לאמיר גיין צו די מיליונען לעגאלע מעקסיקעןס וואס אויב מיינסטו אז די ווייסט פון גאווערמענט פראגרעמס קענסטו דיך גיין עדיוקעטן ביי זיי וועגן פראגראמס, זיילר באפעלקערונג איז בערך 20.000 מאל מער פון אונז, און פון די שווארצע און הארלעם וואס ווען מען נעמט ווען אוועק פון זיי זייער האוזינג מיינעך אמעריקע וואלט געקענט אפצאלן אלע חובות, זיי וואינען און די טייערסטע געגענט אויף די מאנהעטען אונזל און איז ריזיגע גאווערמענט בילדונגס, אין א גרויסע פראצענט פון זייער געמיינדע איז אויפן גאווערמענטס חשבון, ווי גייט אונזער סקול טעקס ווער פון אונז שוקט און פובליק סקולס וואס אונז צאל מיר שווערע טעקסעס פאר דעם? דע פראגרעמס וואס אונז באקומען מיינעך מעג מיר אונז נאך האבן פאר אונזער מוסדות , צום שלוס איך בין שטאלץ צו זיין א אמעריקאנער וואס העלפט ארימע און סופורט וויכטיגע ארגיניזעשנס אפילו רוב דערפון קומט אן צו שווארצע ספאנישע און אנדערע מינאריטעטן זאל איך און יעדער פון אונז מאכן מיליונען און זיין פון די וואס גיבן טעקסעס און זאל יעדער הנאה האבן נישט קיין חילוק וועלעכע ראסע מעניז ווער עס דארף עס נוצן זאל קענען האבן ( בעסער צו זיין פון די וואס געבן טעקסעס ווי פן וואס נעמען)
