ארבע מדות לבלאפער
פארעפענטליכט: פרייטאג יולי 06, 2012 9:30 am
היינט אין ביהמ"ד האב איך מכוון געווען לדעת גדולים (לכאורה) מין באמערקן א שטוינענדן חילוק צווישן בלאפער'ס און בלאפער'ס.
דהיינו: א אינגערמאן קומט אריין אין ביהמ"ד ער זעהט זיין מנין האלט שוין ביי ברכו (ווען איך זאג "זיין מנין" מיין איך נישט אז ס'געהער צו אים נאר דברה כלשון בני אדם) און ער האט פאר זיך צוויי אפשען'ס 1. זיך זוכן א צווייטן מנין 2. זיך מיטכאפן מיט "זיין" מנין, אבער, צופיל מענטשן קענען אים און וועלן אים ביים תיקון געבן צו הערן אז זיי האבן געזעהן ווען ער איז אנגעקומען.
אט זעה איך די בלאף פאסירן: ער שפאצירט ארויס פון ביהמ"ד גייט אין א שטובל און ביז אפאר מינוט שטייט ער אין א באנק כאילו ער איז שוין דא פון מה טובו, ער שאקלט די קאפ רעכטס אין לינקס (אזוי ווי געוויינליך די וואס זענען שוין 15 מינוט דערין...) און פארקנייטשט זיין שטערן ווי איינער וואס געדענקט שוין נישט ווען ער האט אנגעהויבן צו דאווענען.
דאס איז בלאפער נומער 1.
אט עפנט זיך אויף די טיר און ס'קומט אריין א מער רעפינירטער בלאפער נומער 2. (ווען איך זאג בלאפער מיין איך נישט מיטן גאנצן שארפקייט, דאס איז ווייטער נאר א לשון וואס מ'רופט אן איימיצן וואס לעבט "אביסעלע" אדער מער נאר פאר יענעם) קומט אריין קוקט זיך אום און ער ווייסט ביי זיך (אביסל קלוגער) אז מען האט אים שוין באמערקט אריינקומען מיט נאסע פיאות מאכט נישט קיין סענס זיך ארויס צו רוקן און צוריקקומען ווי א זקן תושב. פאנגט ער אן זיין שפיל:
טעטעטע אזוינס? אזוי שפעט? מ'האט היינט אנגעהויבן פריער? ווער איז צוגעגאנגען? ער פרעגט די אלע שאלות הויך און קלאר אז יעדער זאל הערן, און אויך אז יעדער זאל פארשטיין אז ער שעמט זיך נישט מיטן קומען שפעט. אבוויאסלי ווייל ער האט א אייזענעם טערעץ.
ער נעמט זיך רייסן די רצועות פאררוקן דעם טלית און ער לויפט נאך צו צום בעל תפילה און ווייזט מיט די הענט (אפענע הענט מיטן פנים אויף אראפ) נו נא נא (ער מיינט צו זאגן הויך און שטרענג און אויסגעצויגן: שטאאאאאאטער, ווי יאגסטו?)
איך האב גראדע הנאה פון דעם איד, ער האט געטרענספערט דעם גאנצן פראבלעם מיט איין אויגן בליק צום בעל תפילה, יעדער פארשטייט שוין יעצט אז די בעל תפילה איז שולדיג אין זיין שפעט קומען.
בלאפער נומער 3. אביסל מער שכל ווי די פריערדיג דערמאנטע, ער קוקט אריין אין ביהמ"ד בעפאר ער שטורעמט אריין, (ער איז גענוג קלוג צו וויסן אז לויטן זייגער קען מען געוויינליך געבן א שאץ ווי מ'האלט...) און ער כאפט שנעל זיין טלית מיט די רש"י תפילין ארויס פון בייטל צוווארפט די רצועות און דעם טלית און נעמט ארויס די הענט פון רעקל ווי איינער וואס איז נאר ארויס הכנות, און ער לייגט דעם הוט אויף די צעווארפענע תפיליו און רצועות און קומט (מכלומרש'ט צוריק) אריין און לייגט אלעס אראפ און נעמט זיך דאווענען (מכלומר'שט ווייטער) און הכל שריר וקיים. איי איר האט אים פריער נישט געזעהן? דאס איז ווייל "איר" זענט געקומען שפעט...
בלאפער נומער 4. שטעלט זיך ביים טיר טוט אן טלית און תפילין פאר ער קומט נאך אריין, און ווען יעדער האלט אינמיטן שמו"ע שפאצירט ער אריין, ער קושט נישט קיין ציצית, ער בוקט זיך נישט און קלאפט נישט סלח לנו, ווייל ווען ער האלט באמת ביי שמו"ע דארף יעדער מיינען אז ער זאגט יעצט אשרי ובא לציון, ער פארגעסט נישט צו קושן זיין של ראש און של יד ביי השיבה שופטינו, כדי די קליינע קינדערלעך זאלן מיינען אז ער האלט ביי "פותח את ידיך" וכו'.
יאפס ס'איז שווער צו בלאפן, אבער אז מ'קען קען מען....
א גוט שבת
דהיינו: א אינגערמאן קומט אריין אין ביהמ"ד ער זעהט זיין מנין האלט שוין ביי ברכו (ווען איך זאג "זיין מנין" מיין איך נישט אז ס'געהער צו אים נאר דברה כלשון בני אדם) און ער האט פאר זיך צוויי אפשען'ס 1. זיך זוכן א צווייטן מנין 2. זיך מיטכאפן מיט "זיין" מנין, אבער, צופיל מענטשן קענען אים און וועלן אים ביים תיקון געבן צו הערן אז זיי האבן געזעהן ווען ער איז אנגעקומען.
אט זעה איך די בלאף פאסירן: ער שפאצירט ארויס פון ביהמ"ד גייט אין א שטובל און ביז אפאר מינוט שטייט ער אין א באנק כאילו ער איז שוין דא פון מה טובו, ער שאקלט די קאפ רעכטס אין לינקס (אזוי ווי געוויינליך די וואס זענען שוין 15 מינוט דערין...) און פארקנייטשט זיין שטערן ווי איינער וואס געדענקט שוין נישט ווען ער האט אנגעהויבן צו דאווענען.
דאס איז בלאפער נומער 1.
אט עפנט זיך אויף די טיר און ס'קומט אריין א מער רעפינירטער בלאפער נומער 2. (ווען איך זאג בלאפער מיין איך נישט מיטן גאנצן שארפקייט, דאס איז ווייטער נאר א לשון וואס מ'רופט אן איימיצן וואס לעבט "אביסעלע" אדער מער נאר פאר יענעם) קומט אריין קוקט זיך אום און ער ווייסט ביי זיך (אביסל קלוגער) אז מען האט אים שוין באמערקט אריינקומען מיט נאסע פיאות מאכט נישט קיין סענס זיך ארויס צו רוקן און צוריקקומען ווי א זקן תושב. פאנגט ער אן זיין שפיל:
טעטעטע אזוינס? אזוי שפעט? מ'האט היינט אנגעהויבן פריער? ווער איז צוגעגאנגען? ער פרעגט די אלע שאלות הויך און קלאר אז יעדער זאל הערן, און אויך אז יעדער זאל פארשטיין אז ער שעמט זיך נישט מיטן קומען שפעט. אבוויאסלי ווייל ער האט א אייזענעם טערעץ.
ער נעמט זיך רייסן די רצועות פאררוקן דעם טלית און ער לויפט נאך צו צום בעל תפילה און ווייזט מיט די הענט (אפענע הענט מיטן פנים אויף אראפ) נו נא נא (ער מיינט צו זאגן הויך און שטרענג און אויסגעצויגן: שטאאאאאאטער, ווי יאגסטו?)
איך האב גראדע הנאה פון דעם איד, ער האט געטרענספערט דעם גאנצן פראבלעם מיט איין אויגן בליק צום בעל תפילה, יעדער פארשטייט שוין יעצט אז די בעל תפילה איז שולדיג אין זיין שפעט קומען.
בלאפער נומער 3. אביסל מער שכל ווי די פריערדיג דערמאנטע, ער קוקט אריין אין ביהמ"ד בעפאר ער שטורעמט אריין, (ער איז גענוג קלוג צו וויסן אז לויטן זייגער קען מען געוויינליך געבן א שאץ ווי מ'האלט...) און ער כאפט שנעל זיין טלית מיט די רש"י תפילין ארויס פון בייטל צוווארפט די רצועות און דעם טלית און נעמט ארויס די הענט פון רעקל ווי איינער וואס איז נאר ארויס הכנות, און ער לייגט דעם הוט אויף די צעווארפענע תפיליו און רצועות און קומט (מכלומרש'ט צוריק) אריין און לייגט אלעס אראפ און נעמט זיך דאווענען (מכלומר'שט ווייטער) און הכל שריר וקיים. איי איר האט אים פריער נישט געזעהן? דאס איז ווייל "איר" זענט געקומען שפעט...
בלאפער נומער 4. שטעלט זיך ביים טיר טוט אן טלית און תפילין פאר ער קומט נאך אריין, און ווען יעדער האלט אינמיטן שמו"ע שפאצירט ער אריין, ער קושט נישט קיין ציצית, ער בוקט זיך נישט און קלאפט נישט סלח לנו, ווייל ווען ער האלט באמת ביי שמו"ע דארף יעדער מיינען אז ער זאגט יעצט אשרי ובא לציון, ער פארגעסט נישט צו קושן זיין של ראש און של יד ביי השיבה שופטינו, כדי די קליינע קינדערלעך זאלן מיינען אז ער האלט ביי "פותח את ידיך" וכו'.
יאפס ס'איז שווער צו בלאפן, אבער אז מ'קען קען מען....
א גוט שבת
