ווען א הארץ קלאפ באזיגט א קלאפ פון א ריכטער'ס האמערל!!
פארעפענטליכט: מיטוואך יוני 02, 2010 11:45 am
אנגסט און שרעק, זארג און קלעם, דאס איז אלעס וואס איך האב געליינט אויף זיין שטערן קנייטשן. זיין פנים איז פארפלאמט, טייכן שווייס זענען שוין פארמירט געווארן פון די נאכאנאנדע טראפנס וואס פאלן אן אויפהער. ער איז טיף פארנויגט צו דעם אדוואקאט מיט'ן אפיציעלן טאשקע וואס ער האלט אין זיין האנט, זיי נישטערן צוזאם אין די בארג פאפירן און דאקומענטן, זיי דוסקוסירן אלע מעגליכע אויסוועגן, זיי זוכן א וועג ארויס פון די בלאנדשע.
ער איז פארפלאנטערט און א פלאנטער וואס א פארפלאנטערטע אומבאלומפערטע ביוקראטיע האט אים אריינגעשלעפט, זיי ווילן אים פארצוקן, און ער קעמפט מיט א שטייפקייט, זיי קעמפן פאר ביוקראטיע ער שלאגט צוריק מיט שכל און דעת...
אלס טאטע פון דאס קליין שעפעלע, אלס זיין פארזארגער און היטער, שפירט ער גוט זיין פליכט, ער ווייסט אז ער איז יעצט בא'אויפטראגט מיט אט די שווערע אויפגאבע, און ער מוז איצט זיין-זיין קינד'ס פארטרעטער, און אדוואקאט!
און ניין, ער איז אין קיין געזעץ שולע נישט געגאנגן קיינמאל, צו וויסן וויאזוי מיט'ן געזעץ זיך צו ספראווען, און די לעגאלע שפראך מיט די אופארשטענדליכע טערמינען האט ער אויך קיינמאל געלערנט-איז ער אבער נאטורליך דער טאטע פון דאס קינד און דאס שענקט אים די נאטורליכע כרחם אב על בנים געזעץ, און דאס שפראך פון הארץ.
אבער וואס פארשטייען זיי צו א אידיש הארץ וואס איז פארבינדן מיט עבותות אהבה צו א געליבט קינד, וואס באגרייפן זיי די מיינונג פון א "אידישע מאמע" וואס איר לעבן איז "נאר איר קינד", ווייסן זיי אפילו דאס אפצושאצן?! ניין, פון ווי זאלן זיי וויסן. זענען זיי הארטנעקיג, אדער זיי ווילן פשוט נישט דערהערן? זענען זיי באזארגט פארן קינד, אדער פאר זייער פאסטענס? זארגן זיי אויף דעם צארטן שעפעלע, אדער פארן הארטן געזעץ וואס ווייסט נישט וויאזוי א געפיל זעהט אויס?!!!
זיצט ער דארט פארבויגן דעם קאפ, און קעמפט ווי א לייב, זיך צוריק צו פאראייניגן מיט זיין טייערסטע! ער בליצט מיט געדאנקן, און סטראטעגיעס וויאזוי ארויסצוראטעווען זיין געליבטער פון זייערע פארצוקנדע נעגל. מיר האלטן עס מיט פון גאר נאנט, און מיר ווערן איבעגענומען מיט הרגישים, פרעגט נישט ווי געפילן קומען אין אט אזא שרעקעדיגע בנין, מען זיצט צוזאם מיט היימישע פנימ'ער ווערט די קאלעמוטנע פארשווינדן!!!
האט איר שוין אמאל מיטגעהאלטן דעם "מוטב יבא החץ בי" האט איר שוין אמאל צוגעזעהן ווי א פאטערליכע ליבע איז אויסגעגאסן אין פארעם פון א געשריי אויף פרעמדע אנגרייפער. און ניין! ער איז נישט דערשראקן, ער ווייסט אז ער וועט זיי באזיגן, און זיי וועלן פאלן פאר אים און זיין גערעכטיגקייט.
און, אט אזוי האט טאקע פאסירט, ווייל א קלאפ פון א טאטענס הארץ איז מעכטיגער פון דאס קלאפ פון א ריכטער'ס האמערל, דאס קוועטש אין א מאמע'ס זעהל איז טיפער ווי א אויבערפלאכיגע געזעץ!
הודו לשם כי טוב-כי לעולם חסדו. יודו לשם חסדו ונפלאותיו לבני אדם.
זאל דער רבוש"ע שוין אויך פאר אונזער אומקער צו זיין הויז, אזוי קעמפן מיט די בייזע וואס דערלאזן דאס נישט. און אהיים אהיים מיר גייען שוין אהיים.
ער איז פארפלאנטערט און א פלאנטער וואס א פארפלאנטערטע אומבאלומפערטע ביוקראטיע האט אים אריינגעשלעפט, זיי ווילן אים פארצוקן, און ער קעמפט מיט א שטייפקייט, זיי קעמפן פאר ביוקראטיע ער שלאגט צוריק מיט שכל און דעת...
אלס טאטע פון דאס קליין שעפעלע, אלס זיין פארזארגער און היטער, שפירט ער גוט זיין פליכט, ער ווייסט אז ער איז יעצט בא'אויפטראגט מיט אט די שווערע אויפגאבע, און ער מוז איצט זיין-זיין קינד'ס פארטרעטער, און אדוואקאט!
און ניין, ער איז אין קיין געזעץ שולע נישט געגאנגן קיינמאל, צו וויסן וויאזוי מיט'ן געזעץ זיך צו ספראווען, און די לעגאלע שפראך מיט די אופארשטענדליכע טערמינען האט ער אויך קיינמאל געלערנט-איז ער אבער נאטורליך דער טאטע פון דאס קינד און דאס שענקט אים די נאטורליכע כרחם אב על בנים געזעץ, און דאס שפראך פון הארץ.
אבער וואס פארשטייען זיי צו א אידיש הארץ וואס איז פארבינדן מיט עבותות אהבה צו א געליבט קינד, וואס באגרייפן זיי די מיינונג פון א "אידישע מאמע" וואס איר לעבן איז "נאר איר קינד", ווייסן זיי אפילו דאס אפצושאצן?! ניין, פון ווי זאלן זיי וויסן. זענען זיי הארטנעקיג, אדער זיי ווילן פשוט נישט דערהערן? זענען זיי באזארגט פארן קינד, אדער פאר זייער פאסטענס? זארגן זיי אויף דעם צארטן שעפעלע, אדער פארן הארטן געזעץ וואס ווייסט נישט וויאזוי א געפיל זעהט אויס?!!!
זיצט ער דארט פארבויגן דעם קאפ, און קעמפט ווי א לייב, זיך צוריק צו פאראייניגן מיט זיין טייערסטע! ער בליצט מיט געדאנקן, און סטראטעגיעס וויאזוי ארויסצוראטעווען זיין געליבטער פון זייערע פארצוקנדע נעגל. מיר האלטן עס מיט פון גאר נאנט, און מיר ווערן איבעגענומען מיט הרגישים, פרעגט נישט ווי געפילן קומען אין אט אזא שרעקעדיגע בנין, מען זיצט צוזאם מיט היימישע פנימ'ער ווערט די קאלעמוטנע פארשווינדן!!!
האט איר שוין אמאל מיטגעהאלטן דעם "מוטב יבא החץ בי" האט איר שוין אמאל צוגעזעהן ווי א פאטערליכע ליבע איז אויסגעגאסן אין פארעם פון א געשריי אויף פרעמדע אנגרייפער. און ניין! ער איז נישט דערשראקן, ער ווייסט אז ער וועט זיי באזיגן, און זיי וועלן פאלן פאר אים און זיין גערעכטיגקייט.
און, אט אזוי האט טאקע פאסירט, ווייל א קלאפ פון א טאטענס הארץ איז מעכטיגער פון דאס קלאפ פון א ריכטער'ס האמערל, דאס קוועטש אין א מאמע'ס זעהל איז טיפער ווי א אויבערפלאכיגע געזעץ!
הודו לשם כי טוב-כי לעולם חסדו. יודו לשם חסדו ונפלאותיו לבני אדם.
זאל דער רבוש"ע שוין אויך פאר אונזער אומקער צו זיין הויז, אזוי קעמפן מיט די בייזע וואס דערלאזן דאס נישט. און אהיים אהיים מיר גייען שוין אהיים.
ווייסטו וואס? נעם וויפיל די דארפסט.