ר' שלום מרדכי וועבערמאן מטיסא-ליק ז"ל

תולדות וסיפורי צדיקים וחסידים

די אחראים: אחראי, גבאי ביהמד

נודע למשגב
שר מאה
תגובות: 118
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג דעצמבער 04, 2008 8:00 pm

ר' שלום מרדכי וועבערמאן מטיסא-ליק ז"ל

תגובהדורך נודע למשגב » מאנטאג פאברואר 15, 2010 2:39 pm

אין טיסא ליק האט געוואוינט א איד א צדיק מיטן נאמען ר' שלום מרדכי וועבערמאן זצ"ל מ'האט עם גערופן ר' מרדכי ליקער,
הרה"ק בעל דברי חיים מצאנז האט עם שטארק מעריץ געווען זיך אויסדריקענדיג פאר אידן אין זיין געגענט: וואס קומט איר צו מיר אויב איר האט ר' מרדכי'לע ביי אייך.
ער איז נפטר געווארן בחודש אדר שנת תרמ"ו, ער ליגט אין טיסא ליק מיט מוראדיגע תוארים על מצבתו : פ"נ איש קדוש וטהור בשחקים בהיר, הרב הצדיק בו"ק חו"פ וכו' וכו' וכו'
ער האט איבערגעלאזט הערליכע דורות : הרב הגאון ר' מאיר וועבערמאן לרפו"ש איז א איינקעל פון עם בן אחר בן,
אזוי אויך איז דא אייניקלעך פון עם די חשובע משפחת גאלדשטיין.
איך וואלט געבעטן די חשובע חברי הקרעטשמע ווער עס האט עפעס אינפארמאציע אודותיו או אודות משפחת בית אביו או מיו"ח זאל עס ביטע מיטטיילען מיט'ן ציבור כדי מ'זאל קענען מגלה זיין דעם צדיק וואס איז נסתר שוין אזוי לאנג.

ובטוח אני בחברי הקרעטשע שלא יאכזבו ולא יכזבו

נודע למשגב

יארצייטן
שר מאה
תגובות: 245
זיך איינגעשריבען אום: מוצ"ש פאברואר 06, 2010 6:04 pm

תגובהדורך יארצייטן » מאנטאג פאברואר 15, 2010 4:57 pm

כ'האב אסאך פין אים, כ'אב נאר נישט קיין צייט יעצט,
אי"ה שפעטער.

נודע למשגב
שר מאה
תגובות: 118
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג דעצמבער 04, 2008 8:00 pm

תגובהדורך נודע למשגב » מאנטאג פאברואר 15, 2010 6:55 pm

ייש"כ יארצייטן על הטירחא איך האף אז ס'איז נישט צו שווער פאר אייך, פאר מיר איז עס זייער וויכטיג,
און איך זעה אז איר האט וואס צו פארקויפן עי' ערך ר' משה קליערס

אוועטאר
scy4851
שר ששת אלפים
תגובות: 6624
זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג ינואר 29, 2008 11:57 am
לאקאציע: אפשר קען איינער מיר זאגען וויא!

תגובהדורך scy4851 » דינסטאג פאברואר 16, 2010 12:26 pm

נודע למשגב האט געשריבן:אזוי אויך איז דא אייניקלעך פון עם די חשובע משפחת גאלדשטיין.

דער ר' מרדכי ז"ל האט געהאט אן איידעם ר' שמשון זעליג גאלדשטיין ז"ל.
עס איז אוועק א פאר וואכען צוריק א יוד און ווילימאמסבורג ר' דוד גאלדשטיין ע"ה ער איז געווען אן אייניקעל פון ר' שמשון זעליג.

ר' שמשון זעליג האט געהאט א טאכטער 'בלומא'. זו האט חתונה געהאט מיט ר' אברהם עלענבויגען ע"ה און זיי האבען געוואוינט און קעמעטש. דער ר' אברהם איז געווען גאר א בעל מדריגה יוד.
און אונגארען בימים ההם איז געווען א געזעטץ מטעם די מלכות אז א נפטר קען מען נישט קובר זיין פאר 24 שעה פון די פטירה.
ווען דער ר' אברהם האלט געהאלטען ביים איבערלאזען דער עולם השפל האט ער א טאג בעפאר זיין פטירה געהייסען די שטוב מענטשען אז מען זאל ארויסלאזען א שם און די גאס אז ער איז נפטר געווארען.
און כך הוה, און א טאג שפעטער איז ער נפטר געווארען, און מען האט אוהם געקענט גלייך ברענגען לקבר ישראל.
the SCY is the limit

יארצייטן
שר מאה
תגובות: 245
זיך איינגעשריבען אום: מוצ"ש פאברואר 06, 2010 6:04 pm

תגובהדורך יארצייטן » דינסטאג פאברואר 16, 2010 12:52 pm

איך דארף מיך מאכן צייט אריינצוסקענען אביסל פין זיינע כתבים וואס איך האב ביי מיר,
דעס האב איך געזען אין עפעס א זכרון ספר כ'דענק שוין נישט וועלכע,
הרה״ה מו״ה צבי גאלדשטיין ע״ה, דר כל ימיו בטיסא ליק, בהונגריא, והי׳ נכבד בעיר בתורתו ובצדקתו, והי׳ לו סמוך לביתו ביהמ״ד לתורה ולתפלה, שבו הי׳ לומד ומתפלל כל ימיו. בבית המדרש הזה למד והתפלל כמו כן אביו הרבני החסיד המופלג מוה״ר זעליג גאלדשטיין ע״ה, שהי׳ בירושה מחותנו הגדול, הרה״צ המפורסם בקדושתו ובפרישותו, מוה״ר מרדכי וועבערמאן זצ״ל מטיסא ליק, שהי׳ ידוע בפי כל בשם ר׳ מרדכי ליקער. הוא הי׳ מגדולי מקורביו של הגה״ק בעל ד״ח ז״ל מצאנז, שהי׳ אומר לכל אלו מחסידיו משם, מדוע אתם באים אלי, !והן יש ר׳ מרדכי ליקער במקומכם. מהרה״צ ר׳ מרדכי שהי׳ גאון וגדול בתורה, נשארו אחריו המון כתבי יד על ש״ס וסוגיות, ובחורבן האחרון נשרף הכל .בידי הנאצים ימ׳׳ש.

אשת ר׳ צבי, מרת שיינדעל ע״ה, היתד, בת מו״ה אלעזר קליץ ע״ה מצעצא.
ואלה בני ר׳ צבי גאלדשטיץ שנהרגו על קדה״ש ע״י הנאצים ימ״ש,
הרה״ה המושלם בתו״י, מו״ה ישעי׳ עם אשתו הצנועה וההשובה ושני ילדיהם,
הובלו לאוישוויץ לפני שבועות שנת תש״ד, מגעטא בטיסא עסלאר (היא טיסא עסלאר המפורסמת ברשעתה, בעלילת דם המתועבה לפני כמאה שנה, נגד יהודים חפים מפשע שהוכו ונענו על לא חטא בידיהם, והמעשה ידוע).

בתו מרת דבורה עם חמשה ילדי׳ הי״ד, אשת ר׳ זאב פרענקל נ״י, נכד הגאון הגדול
מוה״ר שמואל פרענקעל ז״ל אב״ד קאמאדע, מח״ס אמרי שפר עה״ת.
בתו מרת שרה עם בעלה הרה״ח ר׳ אליעזר ציטראן וילדיהם הי״ד, מטיסא ליק.
בתו מרת קראסיל עם בעלה הרה״ח ר׳ בנימין ציטראן וילדיהם הי״ד, מדערעטשקע.
בתו מרת מלכה עם ילדיה הי״ד, אשת ר׳ אליעזר גראסמאן נ״י.

אוועטאר
מיללער
שר עשרים אלפים
תגובות: 24333
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג יוני 14, 2007 9:48 am

תגובהדורך מיללער » דינסטאג פאברואר 16, 2010 1:33 pm

איך זעה אז ר' מאיר וועבערמאן שליט"א איז אן אייניקל בא"ב, מיר האבן שוין עטוואס גערעדט איבער די משפחה זעיר פה וזעיר שם, וועלכע זענען ארויסגעקומען קיין אמעריקא נאך פאר די קריג און באוויזען צו בלייבן אפגעהיטענע ערליכע אידן, וויאזוי גייט דער סדר היחוס פון ר' מאיר ביז צו דעם ר' מרדכי ליקער זצ"ל?

יארצייטן,
דער שטיקל איבער ר' צבי גאלדשטיין איז געדרוקט אין המאור וזכרון בספר להר"מ אמסעל.

בשנת תרכ"ח טרעפן מיר ר' שלום מרדכי צווישען די פרענומעראנטן אויפן ספר כסא רחמים להרחיד"א בהיישוב 'ליק'.

פעלדמאן
שר מאה
תגובות: 141
זיך איינגעשריבען אום: פרייטאג ינואר 08, 2010 10:55 am

תגובהדורך פעלדמאן » דינסטאג פאברואר 16, 2010 1:59 pm

הרה''צ ר' מאיר שליט''א
ר' בן ציון ז''ל
ר' משה ז''ל
הרה''ק ר' שלום מרדכי זי''ע

אוועטאר
יהיה כן
שר שמונת אלפים
תגובות: 8685
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 2:25 pm

תגובהדורך יהיה כן » דינסטאג פאברואר 16, 2010 2:01 pm

פאר א ערך פון זעקס זיבן יאר צוריק האט אן אייניקל הה"ג ר' בנציון ראפפורט שליט"א פון וומסב"ג ארויס געגעבן א קונטרס 'אבן ציון' באשריבן זיין זיידן, מיט די משפחה
יהי כן ה׳ עמכם וכו׳ לא כן לכו נא, כשאדם אומר כל דעביד רחמנא לטב עביד ואם רצון הבורא כן 'יהי כן', אזי 'ה' עמכם' - מדת הרחמים, 'לא כן' היינו שקורא תגר ואומר 'לא כן', אזי 'לכו נא הגברים', ממשיך גבורות ודינים (דברי ישראל פ' בא ד"ה יהי כן)

פעלדמאן
שר מאה
תגובות: 141
זיך איינגעשריבען אום: פרייטאג ינואר 08, 2010 10:55 am

תגובהדורך פעלדמאן » דינסטאג פאברואר 16, 2010 2:04 pm

מציבה
צוגעלייגטע
Lik[1].JPG

נודע למשגב
שר מאה
תגובות: 118
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג דעצמבער 04, 2008 8:00 pm

תגובהדורך נודע למשגב » דינסטאג פאברואר 16, 2010 2:14 pm

ר' שלום מרדכי האט געהאט צווילינג טעכטער מרת שרה ביילא און מרת טויבא וואס ליגן איינער נעבן צווייטן אין טיסא ליק, (צוויי פונקטליך די זעלבע מציבות-צווילינג) ווייסט איינער אפשר מיט וועם זיי האבן חתונה געהאט? און ווער זענען זייערע משפחות? יו"ח? איז אפשר איינער פון זיי גאלדשטיין הנ"ל?

אוועטאר
מיללער
שר עשרים אלפים
תגובות: 24333
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג יוני 14, 2007 9:48 am

תגובהדורך מיללער » דינסטאג פאברואר 16, 2010 2:34 pm

פעלדמאן האט געשריבן:הרה''צ ר' מאיר שליט''א
ר' בן ציון ז''ל
ר' משה ז''ל
הרה''ק ר' שלום מרדכי זי''ע


יישר-כחכם הרב פעלדמאן.

ר' בן-ציון ווייס איך איז שוין געווען אין אמעריקא פאר די קריג, איז זיין פאטער ר' משה שוין געווען דא?

דא האב איך אן אינטערעסאנטע תשובה פון הרב ר' משה קלאפטער ז"ל אן אונגארישער רב פון ניו יארק (ווערט א באזונדערע אשכול) צו "מהר"ם וועבערמאן" דער גבאי פון די חברה קדישא אין זיין קהילה, איז דאס דער ר' משה וועבערמאן ב"ר שלום מרדכי?
צוגעלייגטע
hebrewbooks_org_23022_39.pdf
(140.46 KiB) דאונלאודעד 94 מאל
New Picture (2).JPG

אוועטאר
farshlufen
שר עשרת אלפים
תגובות: 18115
זיך איינגעשריבען אום: פרייטאג נובעמבער 16, 2007 8:26 am
לאקאציע: אויף די פאליצעס אין ספרים שאנק

תגובהדורך farshlufen » דינסטאג פאברואר 16, 2010 2:36 pm

ר' בן-ציון ווייס איך איז שוין געווען אין אמעריקא פאר די קריג, איז זיין פאטער ר' משה שוין געווען דא?

יא.
סימן דלא ידע כלום, שבוחי.

אוועטאר
דארפסמאן
שר ששת אלפים
תגובות: 6407
זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג נובעמבער 14, 2006 2:52 pm
לאקאציע: אין דארף

תגובהדורך דארפסמאן » דינסטאג פאברואר 16, 2010 2:39 pm

יהיה כן האט געשריבן:פאר א ערך פון זעקס זיבן יאר צוריק האט אן אייניקל הה"ג ר' בנציון ראפפורט שליט"א פון וומסב"ג ארויס געגעבן א קונטרס 'אבן ציון' באשריבן זיין זיידן, מיט די משפחה


ווער ב"ר אליעזר ?
אינטערסאנט איך האב עס נאכנישט געזען
הכו"ח ר' אברהם דארפסמאן שליט"א
פה ב'דארף יצ"ו -

נודע למשגב
שר מאה
תגובות: 118
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג דעצמבער 04, 2008 8:00 pm

תגובהדורך נודע למשגב » דינסטאג פאברואר 16, 2010 2:40 pm

יא ר' משה איז שוין אויך דא געווען.
עפעס דרייט זיך ארום א שמועה אז זיין פאטער הרה"ק הנ"ל איז געווען בייז אויף עם פאר'ן פארן קיין אמעריקא בימים ההם, און ער האט עם געווארנט נישט צו געבן א נאמען נאך עם,
איז דאס וואר? האבן זיי זיך איבער געבעטן? איז אמת אז ביי ר' מאיר'ס משפחה איז נישט דא די נאמען שלום מרדכי?

אוועטאר
farshlufen
שר עשרת אלפים
תגובות: 18115
זיך איינגעשריבען אום: פרייטאג נובעמבער 16, 2007 8:26 am
לאקאציע: אויף די פאליצעס אין ספרים שאנק

תגובהדורך farshlufen » דינסטאג פאברואר 16, 2010 3:01 pm

ר' נודע, מרדכי אליין איז זיכער דא.
סימן דלא ידע כלום, שבוחי.

אוועטאר
מיללער
שר עשרים אלפים
תגובות: 24333
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג יוני 14, 2007 9:48 am

תגובהדורך מיללער » דינסטאג פאברואר 16, 2010 3:02 pm

ווען איז ר' משה וועבערמאן נפטר געווארן, ואיה מקום מנחותו?
וואס איז געווען דער סוד הצלחתו אז זיינע קינדער האבן זיך געהאלטן?
האט ער אליינס זיך אנגעקערט צו דעם מלאך ראח"ד לעווין ז"ל, אדער נאר זיינע קינדער?

נודע למשגב
שר מאה
תגובות: 118
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג דעצמבער 04, 2008 8:00 pm

תגובהדורך נודע למשגב » דינסטאג פאברואר 16, 2010 3:08 pm

כבוד הרב פארשלאפן
נאך עם אדער נאך א זיידע פון א אנדערע זייט?
איז עס נישט אינטערעסאנט געהאט אזא חשובע זיידע און פון די גאנצע פארצווייגטע משפחת וועבערמאן זאל נישט זיין צענדליגע שלום מרדכי'ס?
שמעתי אז עס איז יא געווען איינער ונפטר בדמי ימיו אבער איך האב עס נישט קאנפורמד אדרבא מי שיש לו פרטים בנושא זה זאל מודיע זיין.
איז ביי די גאלדשטיין'ס (וואס זענען נישט ארויס קיין אמעריקא) יא דא די נאמען?

אוועטאר
farshlufen
שר עשרת אלפים
תגובות: 18115
זיך איינגעשריבען אום: פרייטאג נובעמבער 16, 2007 8:26 am
לאקאציע: אויף די פאליצעס אין ספרים שאנק

תגובהדורך farshlufen » דינסטאג פאברואר 16, 2010 3:10 pm

מיללער האט געשריבן:
דא האב איך אן אינטערעסאנטע תשובה פון הרב ר' משה קלאפטער ז"ל אן אונגארישער רב פון ניו יארק (ווערט א באזונדערע אשכול) צו "מהר"ם וועבערמאן" דער גבאי פון די חברה קדישא אין זיין קהילה, איז דאס דער ר' משה וועבערמאן ב"ר שלום מרדכי?

לכאורה יא
סימן דלא ידע כלום, שבוחי.

פעלדמאן
שר מאה
תגובות: 141
זיך איינגעשריבען אום: פרייטאג ינואר 08, 2010 10:55 am

תגובהדורך פעלדמאן » דינסטאג פאברואר 16, 2010 3:51 pm

ר' משה נפטר בן שבעים שנה ח' אדר א' שנת תרפ''ז לפ''ק ונקבר בהחלקה החדש אנשי אונגארן בלאנג איילענד

נודע למשגב
שר מאה
תגובות: 118
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג דעצמבער 04, 2008 8:00 pm

תגובהדורך נודע למשגב » דינסטאג פאברואר 16, 2010 3:54 pm

תמונה ?

אוועטאר
מיללער
שר עשרים אלפים
תגובות: 24333
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג יוני 14, 2007 9:48 am

תגובהדורך מיללער » דינסטאג פאברואר 16, 2010 4:36 pm

א באשרייבונג אויף ענגליש איבער ר' בנציון ב"ר משה וועבערמאן.

מען זעהט אז ר' משה איז געווען א שו"ב און א מוהל, און ער האט אנגעפירט א כשר'ע עסן געשעפט אין ניו יארק.

דער באקאנטער ר' בנימין ווילעהלם ע"ה פון וומ"ס איז געווען אן איידעם ביי ר' משה וועבערמאן.

Ben Zion Weberman (1896-1968): Life and Legacy of an Orthodox Jewish Attorney in New York City During the Interwar Period and Beyond

By Moshe Rapaport



The life and legacy of Ben Zion (Benjamin) Weberman may be of interest to historians, given the previously accepted notion that American Jewish Orthodoxy began with the postwar influx of Chassidic Jews from East Europe.[1] Subsequent scholarship has shown that Orthodoxy did have a significant presence in New York City, and to a lesser extent elsewhere in the U.S., even if restricted geographically and small numerically.[2] Less commonly have the diverse ideological currents within American Orthodoxy prior to World War II been subject to examination.[3]

Ben Zion Weberman, an Orthodox Jewish attorney, was born in the Lower East Side, New York, in 1896. His parents were Hungarian immigrants, among the late 19th century wave of Jewish migration from Russia and East Europe. This was a period when assimilation was taken for granted: men cut off their beards and sidelocks "on the boat"; wives removed their traditionally mandated hair coverings--in the common knowledge that Orthodox Judaism was not possible in America.

Ben Zion spent his entire life flouting popular conventions and presumptions. He was a man of power and charisma, an uncompromising Torah observer , a visionary, and an individualist. He was an activist in the Williamsburg branch of Young Israel and a founder of Yeshiva Torah Vodaas and Bais Yaacov Seminary for Girls. He left each of these institutions (Young Israel in the 1920s; the other institutions in the 30s) following heated disputes over religious principles and practice

Ben Zion's views and critiques rankled the New York Orthodox Jewish community, itself in an emergent stage prior to the second World War. Opposition from within the Orthodox community led to social ostracism, decline of his law practice, and according to one account,[4] death threats. Many of the ideas advocated by Ben Zion became widely accepted following the postwar influx from East Europe and the post-1960 Orthodox shift to the "right",[5] but he never regained the socially prominent position he had held in the 1920s and early 30s.

This brief biographical sketch provides a lens illuminating the vital, diverse, and highly opinionated Orthodox Jewish community of New York City, active well before the start of the second World War. The institutions Ben Zion founded flourished and provided a foundation for the proliferation of yeshivas and Orthodoxy in recent decades. Ben Zion's sons Meir and Judah, adherents of Rabbi Chaim Abraham Dov Levine, known as the Malach ("Angel"), were among the founders of the first Chassidic group in North America.[6]



Ben Zion's father, Moshe Weberman, who immigrated from Hungary, was an ordained practitioner of ritual circumcision and animal slaughter, and was proprietor of a kosher deli on the Lower East Side. Neighbors who knew him recall Moshe's generosity, firm convictions, and unblemished reputation among the Jewish community. When performing a circumcision for a poor family, he refused the conventional remuneration, instead leaving money of his own under the pillow.[7] His food was accepted as kosher among the most exacting patrons.

Ben Zion was privately tutored. Following the completion of his high school diploma, he studied at City College, NYU, and Fordham Law School. At Fordham, he was allowed to make up exams scheduled for Jewish holidays. His father, Moshe Weberman, was opposed to any form of higher secular education, fearing a negative influence on religious observances, and he did not support Ben Zion's law studies. To show his objection to his son's law studies, Moshe Weberman did not speak to his son for three months.[8]

In 1917, while in law school, Ben Zion became involved in the establishment of Yeshiva Torah Vodaas,[9] located in Williamsburg.[10] The yeshiva was founded by Ben Zion's brother-in-law, Binyomin Wilhelm (b. 1886).[11] Several yeshivas had already existed in the Lower East Side; this, however, was the first yeshiva in Brooklyn. Moshe Weberman (Wilhelm's father-in-law) opposed to the effort, which was to incorporate secular studies. "A yeshiva should be all holy," he averred.[12] The founding of the yeshiva was successful, however, opening with a festive procession on South Third Street.[13]

Ben Zion married Yittel (Julia) Horowitz in 1920[14]. He moved to Williamsburg, joining his brother-in-law Binyomin Wilhelm. Ben Zion continued working on the executive committee of Yeshiva Torah Vodaas, becoming, for a time, the director of secular education. Up until the late 1930s, when Ben Zion moved away from Williamsburg (to the Bronx and later to Crown Heights), he devoted most of his time and energy to the yeshiva. He also became involved with the Young Israel of America, and during the early 1920s, was President of Young Israel's Williamsburg branch.

Ben Zion graduated from law school in 1921 and opened a practice on the Lower East Side, first with a partner (a Mr. Goldstein) and later on his own. His law practice included family, business, and immigration law. His clientele were members of the Jewish community in the Lower East Side, Williamsburg, and the Torah Vodaas yeshiva community. His court cases, to the extent preserved in city and state judicial archives, are a potentially informative source on the Orthodox Jewish community in New York City during the interwar period and beyond.

In 1922, with Ben Zion's support, Rabbi Shraga Feivel Mendlowitz (b. 1886) became principal of Yeshiva Torah Vodaas, succeeding several others. A recent immigrant from East Europe,[15] Mendlowitz had studied with three of the leading rabbis of Hungary, by whom he was ordained.[16] Mendlowitz was a theological eclectic, with interests in mainstream Talmudic study, along with Chassidus, Jewish philosophy, and Hebrew grammar. His view on secular education was liberal, influenced by the views of Samson Rafael Hirsh, German Rabbi and proponent of "Torah and the Way of the Land."[17]

Opposition to Mendlowitz surfaced, due in part to his beard and sidelocks, but opposition quieted when his knowledge and pedagogic ability became evident.[18] By 1925, the first group of students had graduated eighth grade. Mendlowitz prevailed upon the students to continue for another year, while attending evening classes at a neighborhood high school. In 1927, the need for a full fledged high school became evident. A building was purchased and a mesivta[19] was founded, combining Torah and secular high school studies.[20]



During the 1920s, a major Jewish luminary arrived in New York, Rabbi Chaim Avraham Ber Hacohen Levine (d. 1938, in his eighties). An immigrant from Ilya, White Russia, Levine was known as the Malach.[21] Levine's son, Rafael Zalman, had arrived several years prior[22], over objections by his father.[23] The Malach followed, troubled by concerns over what he viewed as spiritual derailing by his son. The Malach established himself as Rabbi of a synagogue in the Bronx.

In White Russia, the Malach had been a follower of the Zemach Zedek,[24] and the appointed tutor for the latter's grandson, Yosef Yitzchok (later to become sixth Lubavicher Rabbi, in Crown Heights, Brooklyn). However, the Malach left this duty, reportedly because of dissatisfaction over his pupil's interest in secular works. In the aftermath of this parting, the Malach was distanced from the main branch of Chabad.[25]

The Malach attracted a small following in the Bronx, coming to him from the Lower East Side, Williamsburg, and more distant locations, seeking learning and spiritual advice. Rabbi Mendlowitz of Torah Vodaas encouraged groups of his yeshiva students to visit the Malach, along with other European Jewish luminaries who visited or came to reside in New York City.[26] Ben Zion's son Meir recalls the Malach as a person with enormous charisma, as a master who transformed the lives of his followers entirely. Meir recounts,

Grandfather R. Moshe came home from Woodridge, from Kantrowitz's hotel, he told my father, "I"ve found someone who must be seen." That was the Malach. Everyone began going to him. Especially we young boys. We began changing our way of life. I recall one time as a small boy, I said to my father, "Tell the rabbi to bless me." He took me between his holy knees, placed his hands on my head, and blessed me."... Our outlook on life changed drastically, but imperceptibly. I wouldn't say day after day; I'd month after month. After a period of six months I'd look back and wouldn't recognize myself. The truth of the matter is that we used to go once a week until Mendlowitz stopped the thing, every Tuesday.

Rabbi Levine taught us how to pray, how to pour forth the heart to the Holy One. His conversations led us to understand that the purpose of the world was only. . .By praying properly, by performing the laws the way they should, we would reach our eventual goal... He did tell us which books to learn: Likutei Torah, Derekh Mizvoseha. ..I asked him once why to some he tells one way, with others differently. He told us, "In a stable, every horse has its own training." He told me one time, "I can tell by your appearance if you have studied today or not."

My father told me he felt he was a ha"ara (ray) of Mashiach Zidkenu (Messiah).

The people at that time used to accuse Rabbi Levine of farkishefen (ensorcelling) the young men. And they were right, but not in the sense they meant it. We changed totally. There was substance there. It was like food and drink. You can have someone explain a difficult Maimonides, help me out with that, but that doesn't mean he's my Rabbi.We had decided at the time as a group that we would cleave to Rabbi Levine, that we would accept no other person as a Rabbi. That's what we decided. The closest example I can give you is Ben Kalba Savua, who went in hungry as a dog, and came out satiated. His way of service was totally different from people we knew at the time. One time, during a weekday, he stood shmone esrei (the standing prayer) for two hours.

The followers of the Malach were not numerous (less than a hundred, including several converts); the movement, however, is of historical significance, being the very first known instance of a Chassidic movement developing on American soil. The followers, their children, and grandchildren still gather on Sabbaths and Jewish holidays at the Nesivos Olum Synagogue in Brooklyn (also known as the Malachim Shul), currently led by Ben Zion's son Meir.



By the 1930s a rift had developed between the Malach and Rabbi Mendlowitz. A group of Torah Vodaas students, including Ben Zion's sons Meir and Judah (encouraged by their father, and then in their early teens), had been strongly influenced by the Malach. They began to change their dress, growing long sidelocks, and wearing their talis katan (ritual fringed garment) on top of their shirts, and displaying the tsitsis (fringes) outside of their garments. This was normal and expected practice among many Orthodox Jews in East Europe and Russia, but not at that period in New York.[27]

Mendlowitz was concerned that the Old World dress would alienate the majority of students and school supporters. He had been hoping to create a New World version of Orthodoxy which blended Torah and worldly ways, in accordance with the teaching of Rabbi Hirsh of Germany. Encouraged by the Malach, who now saw Mendlowitz as having dangerous, heretical views, a group of Torah Vodaas students began to openly defy their principal. Faced with a potential rebellion, Mendlowitz began seeking external support.

Mendlowitz drafted letters of inquiry to the greatest of the European Rabbis, dealing with the variety of topics under dispute between his New World Orthodoxy and the Malach's followers' attempt to reinstitute Old World Orthodoxy. This included such questions as whether, in a non-Jewish environment, the talis katan and tsitsis should be worn openly or "modestly"; if secular studies are appropriately taught within a yeshiva; and if students could be punished for adopting religious practices that were "excessive", and "arrogant".[28]

In 1936, having received support for his views from at least some of the respondents, Rabbi Mendlowitz decided to have a group of students expelled from the yeshiva, including Ben Zion's two sons, Meir and Judah.[29] Family members recall an epic confrontation between Mendlowitz and Ben Zion. Ben Zion had confronted Mendlowitz, asking him how he could oppose the boys way of dress when he wore sidelocks and beard himself. Pinchas Aaron, who was five years old at the time, tells the story as follows:

We had a two story apartment. We three little ones were supposed to be sleeping, but there was a lot of noise coming from downstairs. So I sneaked down the staircase and peeked into the living room. I saw Shraga Feivel Mendelovich standing up and my father and him yelling at each other. I saw Shraga Feivel Mendelovich getting ahold of his beard, [saying] "Here, you can have my beard!". The impression is very clear in my mind.

For Ben Zion, one of the founders of the yeshiva, the expulsion of his children was a painful blow, personally and socially. His neighbors began to alienate him. His close relatives encouraged his wife to divorce him, and his daughter to leave her father. His clients deserted him and his legal practice foundered. There were reportedly death threats. For a time, he thought of taking up another occupation, or migrating to Palestine, but the Malach dissuaded him from doing so.

In 1940, Ben Zion moved to the Bronx, along with his family, hoping to rebuild his business and community life. His sons, then well into their teens, dormed at the Malachim yeshiva in Williamsburg, attempting to hold their own against Torah Vodaas and its supporters.



While Ben Zion held the Malach in high regard,[30] and supported his sons in their acceptance of the Malach as their rabbi, Ben Zion remained an Orthodox independent in the tradition of his father, Moshe Weberman. He dressed in a short, double-breasted jacket and "derby". He did not wear long sidelocks; he shaved his beard, and wore a small goatee. He immersed himself in the Talmud, rising at 2 AM prior to his law practice. He did not study Chabad.

From an early period, Ben Zion grappled with difficult philosophical and theological questions. Who are we?; What is our aim in life?, What is religion?, and What is the purpose of prayer?, were topics covered in his weekly column "From a Father" in the Light of Israel.[31] He reasoned that human values and morals would be meaningless unless life has a purpose; that is to serve the will of God. This in turn, could only be known through the study of Torah. In an undated letter to his father, Ben Zion wrote,

After much thought on this world, I have become convinced of the insignificance of matters here. I realize that what most people consider important and worthwhile has very little value. The truth and greatness of the spiritual world has become clear to me. I now understand our sages statement that in the future, the righteous will sit with the crowns on their heads, enjoying the glow of the Presence.[32]

Ben Zion did not hesitate to criticize Jewish individuals and organizations, members and rabbis alike, when he considered them to be mistaken--in either ideology or morals, and was often at odds with other members of the Orthodox Jewish community in New York. He often pointed to the Biblical example of Pinchas, who took the lives of adulterers by his own hand, encouraging his progeny to be zealots in God's service. The fiercest rhetoric was reserved for Zionism. Because of his objections to Zionism, Ben Zion never visited Israel.

President of the Williamsburg branch of Young Israel in 1925, he left the organization because of their refusal to abandon mixed dancing (between men and women, which he viewed as counter to the Torah). He left Bais Yaacov school for girls, which he founded, because of the introduction of Torah studies, which he considered as not being in accordance with Orthodox tradition (limiting Torah study to males only). He opposed secular studies other than reading, writing, and arithmetic, which he deemed necessary and unobjectionable. Questioned about his own secular education, Ben Zion responded:

I'm like Yisro (Jethro). Yisro says "Now I know. . ." The Talmud explains, "He tried out all the idol worship in the world and now he knows what's right"

Ben Zion was instrumental in helping the Satmar Rabbi immigrate to the U.S., as a refugee from Nazi Europe. For a time, they maintained good relations, but a disagreement soon ensued. The Satmar Rabbi agreed to give a talk at Yeshiva Torah Vodaas, at he invitation of Rabbi Mendlowitz. Ben Zion considered Mendlowitz to be a maskil (a follower of the Enlightenment),[33] and castigated the Satmar Rabbi for accepting the invitation. A loud argument reportedly ensued in the rabbi's office,[34] and Ben Zion was asked to leave.

He criticized Rabbi Moshe Feinstein[35] because of what Ben Zion considered to be liberal rulings on such issues as artificial insemination, divorce, or details of Sabbath law. To most of their contemporaries, Ben Zion and Rabbi Feinstein alike were both zealous Orthodox Jews; most would have labeled them both as "ultraorthodox". It was often puzzling to neighbors and relatives that such passions could be unleashed over relatively minor disagreements. Ben Zion's nephew aptly described this befuddlement:

You know there are so many facets, so many opinions of what Judaism is, how we should behave. . .now let's say there are a million attitudes, if your attitude is number one million and another attitude is number ten, then your attitudes are far, far apart. But Moshe Feinstein's opinion was not so far, far apart from your grandfather's opinion. That was a million, the other was nine hundred thousand. They weren't so far apart. . . So why such extreme attitudes?[36]

For all his criticisms and disputes, Ben Zion was charismatic and highly affectionate to those who knew him.

He was in a sense very rough with people, but the way he was rough with them they appreciated it. They never felt offended. Because at the same time he was rough and demanding he was also friendly and affectionate and so many people always said, "Oh, I was his best friend." He made people feel as if he was their best friend. He never made an enemy because of his roughness. [H]is manners were so appealing, and his affection so expressed, that whatever he said in criticism was accepted. They took it from him.[37]



Events were overtaken by World War II. Politics within the New York Orthodox Jewish community cooled, attentions diverted by the rise of Nazi power and the calamitous destruction of the Jewish community in Europe. Diverse factions began to work together in the attempt to rescue Jews and accomodate a growing flow of refugees. At the same time, the refugee influx, which included many of the great rabbis and yeshiva heads of Europe, along with masses of their adherents, reinvigorated Orthodoxy in the U.S.

The deaths of the Malach (1938) and Mendlowitz (1948) passed with little notice, except by their close adherents. Following the war, there was a noticeable ideological shift away from the accomodationist, Hirshian views; and toward an exclusionist Orthodoxy derivative and characteristic of East Europe. Chassidic dynasties and Lithuanian yeshivas were transplanted to the U.S., and began to undergo a period of vigorous growth, particularly in New York, but even in locales as distant as Lakewood, Cleveland, and Los Angeles.

Ben Zion moved yet again in 1950, this time to Crown Heights, following his daughter and son-in-law. By this time, Chassidic rabbis had become well established throughout Brooklyn, and Torah Vodaas was no longer the only, or even the most important yeshiva. The masses of new Jewish immigrants knew nothing of the expulsion of the boys from Torah Vodaas, and Ben Zion was able to gradually rebuild neighborly and family relations. He rebuilt his law practice, but he never became rich. Much of his law fees were given away as charity, or as loans that were never repaid.

Ben Zion kept up his iconoclastic ways well into his later years, deeply critical of Zionism, even after some form of the movement had been embraced the Orthodox Jewish community (as in the case of the Agudah, which backfaced from its earlier position opposing Zionism). He championed the right of the Malachim yeshiva, headed by his son Meir, to engage in purely religious education, and to exclude secular education altogether. The battle was waged up to the State Supreme Court level. [38] The case was lost (1952), but the yeshiva has not compromised its stance.

Ben Zion lived long enough to see the vindication and widespread acceptance of many of the ideas he had espoused a half century prior. Black hats, hair covering by women, arranged marriages, abandonment of mixed dancing, the adoption of various humras (strict observances), advanced Torah study, rejection of higher education, religious separatism, and opposition to Zionism had now become increasingly common among Orthodox Jews.[39]

Ben Zion maintained his Talmud shiurim (study courses), his nigunim (songs),[40] and his law practice until age 72, when he passed away. I was 16 years old at the time. Over the years, I had spent Shabbosim (Sabbaths) and often afternoons at his second floor apartment on Empire Boulevard; I accompanied him on the rounds of Crown Heights shtieblach (small synagogues), and we had grown close. I recall episodes of piercing mussar (lecture), fiery arguments, and heated tempers; for neither of us would back down easily. Yet he made me feel I was a prince, the most brilliant of students, his favored grandchild.



Finally, a brief note on this project and its sources. The idea came to me in November, 1999, while visiting my family in Monsey, New York. My sister had obtained a tape of my grandfather, recorded at a Sheva Brachos (post-wedding celebration). This was a moving experience, as I had not heard his voice since he passed away. I began looking for people who knew my grandfather during the twenties and thirties. In addition, I made research trips to the major Jewish library and archive collections in New York City.

Fortunately, there were several individuals still knowledgeable about events which had transpired a half century ago. Meir, head of the Malachim, head of a kollel (advanced learning center) and respected leader of the Williamsburg Chassidic community, gave generously and freely of his time and memories. Judah lives in Monsey, but declined to be interviewed, concerned that my motives might not be "in the name of Heaven".

Also, in Judah's view a purely historical study of my grandfather's life might interpret events incorrectly, and had no value. Information referenced to Judah in this article was obtained second hand, and from conversations recorded in the past. Meir and Judah, the two siblings to have actually known the Malach in their teens, had different views on their teacher's contemporary relevance. For Meir, the teachings remain an exemplary guide to correct avoda (service); Judah feels the Malach served mainly as a bridge to postwar Orthodoxy.

Mirelle was concerned about reawakening painful personal memories and old controversies. She declined to be interviewed, but was supportive of my initiative.[41] Pinchas Aharon, rabbi and community leader in Miami Beach, visited New York City during the time I was there. Youngest of the siblings, he willingly shared what he remembered of his father. Nochum Dicker, Ben Zion's nephew, currently living in Flatbush, took me out to a kosher diner and agreed to be interviewed. At several times during the conversation, the memories caused him to break down in tears.

Nsanel Quinn is currently 90, still in good health, hearing, clear mind, and has detailed and personal memories of the period under discussion, and intimate knowledge of the persons involved. Amazingly, he still spends a full day teaching classes at Yeshiva Torah Vodaas, now relocated to Boro Park. He generously gave me two hours of his time at his office in Torah Vodaas. He too became overwhelmed with emotion, and remembers the departure of Meir and Judah with sadness. "Nobody won," he said over and over.

I would have liked to interview Shmuel Mendlowitz, Rosh Yeshiva of Bais Shraga, Monsey, but my family raised strong objections to this. Fortunately, much of the Mendlowitz biographical information has already been collected and published. Rafael Zalman Levine passed away some ten years ago in Albany; he is survived by his daughter Rhoda. Richard Sugarman[42] and Zvi Boss[43] have recorded conversations with Rafael Zalman. Some of this information was shared with me, but the bulk of it remains zealously guarded.

I acknowledge the help of all of the above informants, as well as numerous others in Monsey, Boro Park, and Williamsburg who welcomed me warmly and with hospitality after my prolonged absence. Because of space considerations, much of the information provided by informants could not be incorporated into this article. Future publications can deal with other aspects of Ben Zion's life and times. For help with archival material, secondary sources, and other suggestions, I thank Zalman Alpert,[44] Jeff Gurock,[45] and Deborah Dash Moore.[46]







[1]Nathan Glazer, American Judaism, Chicago and London, 1937; rev. ed. 1972.

[2] Jenna Weissman Joeslit, New York's Jewish Jews: the Orthodox community in the interwar years. Indiana University Press, 1990

[3] Jeffrey S. Gurock, American Jewish Orthodoxy in historical perspective, Ktav Publishing House, 1996. Older overviews include David Singer, Voices of Orthodoxy. Commentary 58:1, 1974, 54-60; and Jacob Katz, Orthodoxy in historical perspective. Studies in Contemporary Jewry, 1986, 3-17.



[4] Judah Weberman



[5] Among other sources, see Orthodoxy: triumphalism on the right, in The fragmenting world of organized Judaism, 115-136; and Haym Soloveitchik, Rupture and reconstruction: the transformation of contemporary Orthodoxy. Tradition 28(4), 64-132.



[6] Brief sketches of the Malachim are provided by G. Sobel, The M'lochim, MA Thesis, New School for Social Research, 1952; and Mintz, Hasidic peoples, 1995.



[7] Ben Zion Weberman



[8] Meir Weberman



[9] M. Samsonowitz. The founding of Torah Vodaas--Rab Binyomin Wilhelm, Torah pioneer in the early twentieth century. Yated Ne'eman 12 Aug. 1999, 34-40. See also A. Sorsky, Shlucha d'rachmana; and Das Yidischer Vort, Tishrei, 1982, 35-37. A handwritten diary in Yiddish by Binyomin Wilhelm circulates among his descendents, portions of which are apparently highly sensitive, but has not yet been translated or published.



[10] Studies of Prewar Jewish Williamsburg are lacking. For subsequent depictions, see Gershon Kranzler, The Jewish community of Williamsburg, PhD dissertation, Columbia University.



[11] Binyomin Wilhelm had recently moved to Williamsburg, and needed a yeshiva for the education of his children



[12] Samsonwitz, 36



[13] See photo in Samsonowitz, 37



[14] Their children included Meir (b. 1921), Judah (b. 1923), Mirelle (b. 1927), Moshe (b. 1929), and Pinchas Aaron (b. 1931).



[15] Having left in order to avoid the military draft



[16] Respective authors of the Arugat Habosem, Beer Shmuel, and Shevet Sofer



[17] That is to say, the integration of Torah, secular studies, and professional work.



[18] Samsonowitz, 39



[19] So-named to differentiate it from the elementary level yeshiva



[20] Samsonowitz, 39-40



[21] An epithet granted to saintly people in White Russia. According to one account, he supported himself in White Russia with a small shop, and averted his eyes downward any time a woman entered the store. See Likutim shonim hanogea bezmanenu misefer Ozer Igros Kodesh, Nizuzei Or, 2(1), 1998, 30-31, footnote 3.



[22] To escape the draft, as with Mendlowitz and Wilhelm



[23] At the time, America was perceived as (religiously) a land of "darkness" by Orthodox communities in Europe and Russia



[24] Third Lubavicher Rabbi, and leader of the Chabad Chassidic school.



[25] Quinn maintains that he was "thrown out" of Lubavich; other accounts suggest he left voluntarily



[26] He had previously taken groups to study with Rabbi Israel Jacobson, but grew concerned over his growing influence over the students. Israel Jacobson, Zikaron Livnei Yisrael, 192.



[27] According to Jacobson (193), another dispute reportedly revolved around the propriety of using Talmudic texts printed by non-religious Jews



[28] Aharon Sorsky, 1993. Shlucha d'rachmana, 172-189, discusses this correspondence in some detail, including facsimiles of several responsa. Some of these letters have also been published in various responsa compendia, such as Joshua Boimel, Emek Halacha, Jerusalem, 1976, 272-275.



[29] Meir Weberman says they were expelled by Nsanel Quinn, and that Nsnanel later apologized to Meir. When I questioned Nesanel Quinn, however, he said they had left voluntarily, and had never been expelled.



[30] The feeling was mutual. "I never met a man whose views are closer to mine", the Malach is reported to have said; Ben Zion was moreover one of the few people trusted by the Malach to witness marriage contracts



[31] Ner Tomid Publishing Company, Broadway, NY, V. 1, 1923



[32] Dated Wednesday of the Parsha R'eh, Rockaway, NY



[33] Meir Weberman

[34] Judah Weberman

[35] A Lithuanian Rabbi considered to be the greatest of contemporary poskim (religious judges)



[36] Nochum Dicker



[37] Pinchas Aaron Weberman



[38] Auster v. Weberman, Supreme Court of NY, September 27, 1950



[39] See footnote 3, above.



[40] He led prayers on high holy days, first at Anshei Ungaren in the Lower East Side; later at various shtieblach in Brooklyn. Nochum Dicker had served in his choir.



[41] Hoping I would thus be drawn closer to Jewish practice.



[42] Department of Religion, University of Vermont



[43] Monroe, NY



[44] Yeshiva University



[45] Yeshiva University



[46] Vassar College

אוועטאר
farshlufen
שר עשרת אלפים
תגובות: 18115
זיך איינגעשריבען אום: פרייטאג נובעמבער 16, 2007 8:26 am
לאקאציע: אויף די פאליצעס אין ספרים שאנק

תגובהדורך farshlufen » דינסטאג פאברואר 16, 2010 5:59 pm

רב מיללער, א ריזיגער דאנק, עס וואלט אפשר כדאי געווען צו קאנטאקטן דעם שרייבער ער האט אודאי אסאך ידיעות איבער יענע תקופה וואס מיר ווייסן נאך נישט.
סימן דלא ידע כלום, שבוחי.

אוועטאר
scy4851
שר ששת אלפים
תגובות: 6624
זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג ינואר 29, 2008 11:57 am
לאקאציע: אפשר קען איינער מיר זאגען וויא!

תגובהדורך scy4851 » דינסטאג פאברואר 16, 2010 6:07 pm

נודע למשגב האט געשריבן:יא ר' משה איז שוין אויך דא געווען.
עפעס דרייט זיך ארום א שמועה אז זיין פאטער הרה"ק הנ"ל איז געווען בייז אויף עם פאר'ן פארן קיין אמעריקא בימים ההם, און ער האט עם געווארנט נישט צו געבן א נאמען נאך עם,
איז דאס וואר? האבן זיי זיך איבער געבעטן? איז אמת אז ביי ר' מאיר'ס משפחה איז נישט דא די נאמען שלום מרדכי?

'נודע' ביסט גערעכט
ר' מרדכי ליקער זצ"ל האט שטרענג געווארענט פאר די וואס זענען געפארען קיין אמעריקע נישט צו געבען א נאמען נאך אוהם.
farshlufen האט געשריבן:ר' נודע, מרדכי אליין איז זיכער דא.

הרב פארשלאפען ביסט אויך גערעכט.
די וואס געבען נאך אוהם געבען נישט דער גאנצע נאמען 'שלום מרדכי'.
מען גוט אדער 'שלום' אדער 'מרדכי'. רוב משפחות געבען 'מרדכי'. ביי אינז און די משפחה איז אויך דא וואס האבען א נאמען געגעבען ' מרדכי'.

מיין בני בית איז אן אייניקעל פון דער ר' אברהם עלענבויגען ז"ל וואס איך האב דערמאנט און מיין פריערדיגע תגובה, און אזוי אויס איז זי אן אן אייניקעל פון ר' שלום מרדכי זצוק"ל
the SCY is the limit

יארצייטן
שר מאה
תגובות: 245
זיך איינגעשריבען אום: מוצ"ש פאברואר 06, 2010 6:04 pm

תגובהדורך יארצייטן » דינסטאג פאברואר 16, 2010 7:25 pm

מיללער האט געשריבן:וואס איז געווען דער סוד הצלחתו אז זיינע קינדער האבן זיך געהאלטן?

זייער קומען קיין אמעריקא האט זיך אנגעהויבן ביים דברי יחזקאל, ..........................................., האט ער אים געפרעגט וואס וועט זיין מיט די קינדער?
האט דער דברי יחזקאל זיך אנגעריפן "איך האפט דיר דיינע קינדער" אז זיי וועלן בלייבן ערליכע אידן,
אין אזוי ווי ער איז געווען א שוחט אינדערהיים האט ער דאס געטין פאר פרנסה.
לעצט פאראכטן דורך יארצייטן אום מאנטאג מאי 24, 2010 10:45 am, מאל פאראכטן געווארן 1 סך הכל.

נודע למשגב
שר מאה
תגובות: 118
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג דעצמבער 04, 2008 8:00 pm

תגובהדורך נודע למשגב » דינסטאג פאברואר 16, 2010 9:39 pm

יארצייטן האט געשריבן:ווען ביי א געוויסע מחלוקה האט מען אינטערגעצינדען זיין הויז


מער פרטים ביטע!!!


צוריק צו “על הצדיקים ועל החסידים”

ווער איז אונליין

באנוצערס וואס דרייען זיך דא: dovidal, א חסיד, אלי' מקוה יוד, מים שלנו, קנעטענע קיגעל און 17 געסט