בורא פרי העץ, דו האסט א לאך אין טייץ
פארעפענטליכט: מיטוואך אוקטובר 24, 2007 1:24 pm
לכבוד מיין 100'טע תגובה'לע:
בורא פרי העץ, דו האסט א לאך אין טייץ
אנגעהויבען האט זיך עס מיט א פשוט'ע מקוה. יא אזוי ווי ער הערט א פשוט'ע מקוה אינדערפרי. וואס קען שוין שלעכט זיין מיט א ווארעמע שויער און א פשוט'ע הייסע מקוה אינדערפרי פאר'ן קאפי און פארן דאווענען? לייגסט צו קאפ וועט איר מיר אלע גערעכט געבן, ומעשה שהיה כך היה:
גייענדיג אין מקוה אינדערפרי פארן דאווענען, ווענד איך מיר צו מיין מקום קבוע [יא! אפילו אין מקוה האב איך א מקום קבוע!], און נאכן ענדיגען ליינען אלע נייע שידוכים אינעם "דבר יום ביומו" וואס ליגט נאך אזוי אויפן פלאר פון מיין פריערדיגען שכן וואס האט דאס מיט זיין פיל גוטס אריינגעברענגט אין מקוה שטיבעלע, און צוגעגרייט הארט אונטער מיינע אויגען, האלט איך מיר שוין ביים גרייטן צו כאפן דעים טבילה, איך הייב מיר אן אויסצוטאן, קודם די היט, די רעקל, וועסטל, אה... אנטשולדיגט שיעור פארגעסן! קודם די גלעזער, אזוי ווי אלע חסיד'ישע אידען טאן, און איך האלט שוין ביי דעים אז זעץ מיר אראפ אויפן באנק, איך קניפ אויף די פארקניפטע בענדליך פון מיין שיך, קודם די לינקע דערנאך די רעכטע ווי פארשטייט זיך, האפס... די רעכטע שיך איז אלעמאל אזוי פארקניפט, ממש נישט צום עפענען. ענדליך עס איז שוין אפן, און אז איך טו אויס מיין שוך, דערזעה איך... האפס! שוין ווידער שטעקט זיך היינט מיין קליינטשיקע גראבטשיק אגודל ארויס פונעם – נישט אזוי קליינעם – לעכל, אזוי שמייכעלנדיג צו אלע ארומיגע, ווי צו אלטע גוטע פריינד, ווי צו זאגן איך בין ווידער דא. נישט וועלענדיג זיך אנמאכן בושות נוראות געב איך א טו אויס דעים זאק ווי שנעלער, און ביים נעקסטו פוס עודך די זעלבע פרשה, מיט א פלינקע האנט צו איך דאס אויך אראפ, אפאטעמענדיג אז די שווערסטע חלק איז שוין דורך. און מען קען זיך שוין נעמען קראצן די פוס. הגם עס איז א גרויסע מחלוקת הפוסקים ווען די פוס קראצן קומט, אגב אז מען רעדט שוין פון די געשמאקע תאוה פון פוס קראצן דערמאנט עס מיר וואס אין ישיבה פלעגט מען זאגן אז קראצן די פוס איז א בחינה פון יסורים של אהבה, איך וועל נישט אריינגיין יעצט אין די פאלעמיק, בקיצור אבער אזוי ווי עס איז דא א מחלוקת הפוסקים צו עס קומט פארן מקוה אדער נאכן מקוה, איז כדי צו יוצא זיין ביידע שיטות טו איך עס ביידע מאל, ואלו ואלו נשרפים בבית הדשן.
ארויסקומענדיג פונעם הייסען מקוה, צוריק צום שויער אדער נישט, איך טוה מיר צוריק אן, און עודך א פאר גוטע רייבעס אויפן רגלים לדבר, און א שנעלע טוה אן די רעכטער זאק, און גלייך דערויף די שוך, און ערשט דערנאך די לינקע זאך, און ביז ווי וואס ווען שנעל א טוה אן די לינקע שוך, די קליינטשיג אגודל עספיעט נאך צו מאכן ביי ווי צו זאגן צום ווידערזעהן בקרוב ממש, און מען קניפט צו די לינקע שוך, די רעכטע, און געקאנטשעט.
מיינט איר אוודאי אז מיט דעים האט זיך די זאך געקאנטשעט, זאלט איר וויסען אז עס איז פארהאן אסאך ערגער'ס פון דעים. האלט אייך איין דעים אטעם, און הערטס מיר צו, זהו: פונקט היינט, ווען אויף מיינע פיס ליגען אזוילכע דורכגעלעכערטע שטרימפ ווי נאך קיינמאל בעפאר, האט מיין אשת חיה אפגעמאכט אז דאן איז די העכסט-צייט איינצוקויפן נייע פאר-שוך!, נאר ווען דען? אגב, דערמאנענדיג פאר-שוך דערמאנט עס מיר א וועלטס קשיא פארוואס ביי שוך זאגט מען אלץ א פאר שוך, ווי אויך ביי זאקן זאגט מען געווענליך א פאר זאקן, ווידעראום אנדערע מאל ווצבש"פ ביי הויזען זאגט מען נישט "איך האב געקויפט א פאר הויזען!". וועט איר דאך אוודאי פרובירען צו פארענטפערן אז שאני הויזען ווייל עס איז איין שטיק, וועל איך אבער ווייטער פרעגן, ומה עם הענט-שוך, דמתקרי הענטשקעס, וואס מען זאגט נישט איך האב געקויפט א פאר הענט-שוך [ס'איז דאך אויכעט שוך!], ואכמ"ל, ועוד חזון למועד בפורום השפראך.
עכ"פ, אזוי גייענדיג צום שוך געשעפט נאכדעים וואס די שר של שכחה האט שוין עטליכע מאל גובר געווען אויף מיר, פאלט מיר ניטאמאל ביי וואספארא סיטואציע עס קען מיר אפווארטן, און איך גיי מיר אזוי פרייליכערהייט, אונטערזינגענדיג א שטילען ניגונ'דל.
אריינגייענדיג אין געשעפט טרעפט שוין דאס געזונדעל אייניגע יונה'טעס מיט וועמען די צייט צו פארטרייבען, זיץ איך מיר אזוי און פרוביר צו נאשען עפעס אינפארמאציע אויפן פאלם, וואס זאל מיר ברענגען עפעס נוצען. די שוך געשעפט איז צו מיין מזל פונקט געווען פול מיט מענטשען, און איך בין אזוי פארנומען צו ריפלייען צו עטליכע חברים, און צוביסלאך הויב איך צושטייטליך אן אויפצוקנופען און אויסצוטוהען מיין שוך, נישט וואוסענדיג וואס מיר ערווארטעט. און נאך מער פון דעים, אזוי ווי די שוך-מאן איז נאכנישט אנגעקומען צו מיר, און די אשת חיל פלעפקעט ארום ערגעץ-וואו אין די גלילות, און מיין שיך בענדלעך איז שוין אויפגעבונדען, און די שוך שוין אויסגעטוהען, און די אויבענדערמאנטע אגודל שמייכעלט ארויס פון זיין נישט קליינעם לעכל, געט זיך מיין לינקע האנט ספאנטאן א רוק צו צום פוס געבענדיג א שטיקעלע מעסאדזש, דאכט זיך אז עס איז דא עפעס א שיטה וואס האלט אז ווען די שוך איז אויסגעטוהען דארף מען א שטיקל רייב טוהען. אזוי האלט עס אן א קורצע וויילע, אליין נישט כאפענדיג וואס איך טוה דא אנווערטשאפטן, אבער נישט אויף אייביג האלט אן מיין געשמאקייט, ווי פארשטענדליך אז די פרויען פארשטייען נישט צו אזוילכע תאוות [אין קיין מענער מקוה זענען זיי דאך נישט געווען], איז אפגעפארטיגט מיט איר יונה'טע מיט וועים זי האט געפלוידערט מאכט זי א וויזיט ביי מיר, און דערזעהנדיג וואס דא גייט פאר לייגט זי ארויף איר אגודל מיטן אצבע'לע אויף די נאז, און זאגט: אלעקסיי, וואס טוסטו דא? דו מיינסט דא איז א קרעטשמע? וויפיל מאל האב איך דיר שוין געזאגט נישט אנצוטוהען די לעכעריגע זאקן? יו! פארוואס טוסטו עס? שוין מילא אין מקוה האב איך מיר אן עצה געגעבן, אבער דא קען איך נישט שנעל אויסטוהען די זאק, או גאטעניו... וואס טוט מען דא? די שוך-פארקויפער, א קליין זיס געשמאק איינגעבויגען אידל וואס האט צוגע'גנב'עט אפאר קב'ן שיחה פון זיין רעביצין בבחינת זה נהנה וזה לא חסר, זיצט שוין אויף זיין קליינעם פוס-באנק שרפרף איינגעבויגען אין דרייען און באמערקט אין מיין דיעלעמא, איז כדי נישט צו פארשטערן מיין שלום בית רופט ער זיך זיך אן – אבער מיט גענוג א גרויס שטימע אז אלע ארומיגע זאלען אויך קענען הנאה האבן – איר ווייסט נישט? עס איז דאך דא א בילד פון ביל געיטס, די רייכסטע מענטש אין די וועלט, מיט א לאך אין זאק! סאו, וואטס די ביג דיעל? ביי מיר אין הארץ טראכט איך צו מיר, איך האף אז ער האפט נישט צו באקומען באצאלט פון מיר אזוי ווי ביל געיטס, אבער איך זוך שוין די וועג ארויס פון דא ווי שנעלער.
מיין קליינע זיסע טאכטער פון די זייט, הערענדיג עפעס דיבורים איבער לעכער אין שטרימפ, דערמאנט זיך פון א שיין ווארט וואס זי האט אקוראשט לעצטענ'ס געהערט, און רופט זיך אן: טאטי, דו ווייסט. ביי אונז אין די סקול זאגט מען, בורא פרי העץ, דו האסט א לאך אין טייץ!!! מיין פנים ווערט ווייס, מיין נאז רויט, מיין אויגן בלוי, מיין באקען פוירפול, און מיין ציינער זענען דאך אלעמאל ברוין, ווארפענדיג א רעגנבויגען קאליר צו מיין אומשולדיג זיסע טאכטערל: איך ווייס, איך ווייס. נאכן אנפרובירען די ערשטע שוך, זאג איך גלייך עס איז גוט, און איך גרייט מיר צו באצאלען.
"דו האסט זאך אפילו נישט ארומגעוואקט כנהוג", געט מיר די סטאר קיפער א פרעג? "יא, איך ווייס!" ענטעפר איך. "אבער איך יאג מיר זייער שטארק, כ'האב נישט קיין צייט יעצט". "דו האסט מיר דאך געזאגט אז דו האסט נישט היינט וואס צו טוהען אפילו" פרעגט מיר מיין אשת חיה - דאסמאל שוין אויף א שטילערען טאן - ? "כ'וועל דיר שוין שפעטער זאגן" געב איך איר א זאג, "דו ווילסט אפשר איך זאל עס דיר איינפאקען?" לאט די שוכמאן נישט נאך, "עס איז דאך די שבת שוך, נישט אזוי?", "ס'איז גוט" געב איך מיר א מורמל אונטער, "כ'וועל שוין גיין אזוי, כ'יאג מיר זייער", איך צאל אפ, און לויף ארויס פון געשעפט, ווי פון א שלאנג געביסענער.
האב איך מתחילה געקלערט אז די פראבלעים איז ווי פארשטענדליך די גרויסע נאגל אויפן גראבען פינגער, האב איך מיר גענומען יעדע נאכט מאכן אן אפענע-נאגל-אפעראציע אויפן פינגער, פון אנפאנג נאר אפגעשניטן די איבריגע נאגל, די נעקסטע טאג אפילו נאך אביסל אריינגעשניטען אויכעט, דערנאך נאך מער, און אוזי כהנה וכהנה, ביז עס איז שוין נישט געבליבען אפילו קיין שיעור ר' אברהם חיים נאה אויכעט נישט, אבער די לעכער הערן נישט אויף צו קומען. האב איך אפגעמאכט אז עס מוז זיין אז די שטרימפ קאמפאניעס מאכן דאס אזוי ספעציעל אז ביי די פלאץ פונעם אגודל איז די סחורה שוואכער אז עס זאל עפענען א וועג ארויס. פארוואס? איז מיר נאך אומפארשטענדליך ביזן היינטיגען טאג. אולי, איז עס געווארן אזא סטייל נאכדעים וואס ביל געיטס איז שוין אויך אריינגעפאלן דערמיט, אזוי ווי די סטאר קיפער האט געזאגט. אדער סתם אזוי צו מאכן מער געלט, מען זאל דארפן ווי שנעלער קויפן פרישע, אבער דאס איז זיכער אז דאס איז א הימל געשריי, און מען טאר דאס נישט צולאזען, מען דארף פראטעסטירן קעגן די קאמפאניעס, ביז זיי וועלן צום אלטן מסורה ווי אין דער אלטער היים.
און מיט דעים וועל איך פארענדיגען מיט א קול מחאה קעגן די אומדערהעטע פירצה, און כ'האף אז יעדער ווער עס האט נאר פוס זאטק און נאגל גייט זיך צושטעלן דערצו, וע"ז בעה"ח אני הקטן אלעקסיי, עגלון הבעש"ט זיעועכי"א
בורא פרי העץ, דו האסט א לאך אין טייץ
אנגעהויבען האט זיך עס מיט א פשוט'ע מקוה. יא אזוי ווי ער הערט א פשוט'ע מקוה אינדערפרי. וואס קען שוין שלעכט זיין מיט א ווארעמע שויער און א פשוט'ע הייסע מקוה אינדערפרי פאר'ן קאפי און פארן דאווענען? לייגסט צו קאפ וועט איר מיר אלע גערעכט געבן, ומעשה שהיה כך היה:
גייענדיג אין מקוה אינדערפרי פארן דאווענען, ווענד איך מיר צו מיין מקום קבוע [יא! אפילו אין מקוה האב איך א מקום קבוע!], און נאכן ענדיגען ליינען אלע נייע שידוכים אינעם "דבר יום ביומו" וואס ליגט נאך אזוי אויפן פלאר פון מיין פריערדיגען שכן וואס האט דאס מיט זיין פיל גוטס אריינגעברענגט אין מקוה שטיבעלע, און צוגעגרייט הארט אונטער מיינע אויגען, האלט איך מיר שוין ביים גרייטן צו כאפן דעים טבילה, איך הייב מיר אן אויסצוטאן, קודם די היט, די רעקל, וועסטל, אה... אנטשולדיגט שיעור פארגעסן! קודם די גלעזער, אזוי ווי אלע חסיד'ישע אידען טאן, און איך האלט שוין ביי דעים אז זעץ מיר אראפ אויפן באנק, איך קניפ אויף די פארקניפטע בענדליך פון מיין שיך, קודם די לינקע דערנאך די רעכטע ווי פארשטייט זיך, האפס... די רעכטע שיך איז אלעמאל אזוי פארקניפט, ממש נישט צום עפענען. ענדליך עס איז שוין אפן, און אז איך טו אויס מיין שוך, דערזעה איך... האפס! שוין ווידער שטעקט זיך היינט מיין קליינטשיקע גראבטשיק אגודל ארויס פונעם – נישט אזוי קליינעם – לעכל, אזוי שמייכעלנדיג צו אלע ארומיגע, ווי צו אלטע גוטע פריינד, ווי צו זאגן איך בין ווידער דא. נישט וועלענדיג זיך אנמאכן בושות נוראות געב איך א טו אויס דעים זאק ווי שנעלער, און ביים נעקסטו פוס עודך די זעלבע פרשה, מיט א פלינקע האנט צו איך דאס אויך אראפ, אפאטעמענדיג אז די שווערסטע חלק איז שוין דורך. און מען קען זיך שוין נעמען קראצן די פוס. הגם עס איז א גרויסע מחלוקת הפוסקים ווען די פוס קראצן קומט, אגב אז מען רעדט שוין פון די געשמאקע תאוה פון פוס קראצן דערמאנט עס מיר וואס אין ישיבה פלעגט מען זאגן אז קראצן די פוס איז א בחינה פון יסורים של אהבה, איך וועל נישט אריינגיין יעצט אין די פאלעמיק, בקיצור אבער אזוי ווי עס איז דא א מחלוקת הפוסקים צו עס קומט פארן מקוה אדער נאכן מקוה, איז כדי צו יוצא זיין ביידע שיטות טו איך עס ביידע מאל, ואלו ואלו נשרפים בבית הדשן.
ארויסקומענדיג פונעם הייסען מקוה, צוריק צום שויער אדער נישט, איך טוה מיר צוריק אן, און עודך א פאר גוטע רייבעס אויפן רגלים לדבר, און א שנעלע טוה אן די רעכטער זאק, און גלייך דערויף די שוך, און ערשט דערנאך די לינקע זאך, און ביז ווי וואס ווען שנעל א טוה אן די לינקע שוך, די קליינטשיג אגודל עספיעט נאך צו מאכן ביי ווי צו זאגן צום ווידערזעהן בקרוב ממש, און מען קניפט צו די לינקע שוך, די רעכטע, און געקאנטשעט.
מיינט איר אוודאי אז מיט דעים האט זיך די זאך געקאנטשעט, זאלט איר וויסען אז עס איז פארהאן אסאך ערגער'ס פון דעים. האלט אייך איין דעים אטעם, און הערטס מיר צו, זהו: פונקט היינט, ווען אויף מיינע פיס ליגען אזוילכע דורכגעלעכערטע שטרימפ ווי נאך קיינמאל בעפאר, האט מיין אשת חיה אפגעמאכט אז דאן איז די העכסט-צייט איינצוקויפן נייע פאר-שוך!, נאר ווען דען? אגב, דערמאנענדיג פאר-שוך דערמאנט עס מיר א וועלטס קשיא פארוואס ביי שוך זאגט מען אלץ א פאר שוך, ווי אויך ביי זאקן זאגט מען געווענליך א פאר זאקן, ווידעראום אנדערע מאל ווצבש"פ ביי הויזען זאגט מען נישט "איך האב געקויפט א פאר הויזען!". וועט איר דאך אוודאי פרובירען צו פארענטפערן אז שאני הויזען ווייל עס איז איין שטיק, וועל איך אבער ווייטער פרעגן, ומה עם הענט-שוך, דמתקרי הענטשקעס, וואס מען זאגט נישט איך האב געקויפט א פאר הענט-שוך [ס'איז דאך אויכעט שוך!], ואכמ"ל, ועוד חזון למועד בפורום השפראך.
עכ"פ, אזוי גייענדיג צום שוך געשעפט נאכדעים וואס די שר של שכחה האט שוין עטליכע מאל גובר געווען אויף מיר, פאלט מיר ניטאמאל ביי וואספארא סיטואציע עס קען מיר אפווארטן, און איך גיי מיר אזוי פרייליכערהייט, אונטערזינגענדיג א שטילען ניגונ'דל.
אריינגייענדיג אין געשעפט טרעפט שוין דאס געזונדעל אייניגע יונה'טעס מיט וועמען די צייט צו פארטרייבען, זיץ איך מיר אזוי און פרוביר צו נאשען עפעס אינפארמאציע אויפן פאלם, וואס זאל מיר ברענגען עפעס נוצען. די שוך געשעפט איז צו מיין מזל פונקט געווען פול מיט מענטשען, און איך בין אזוי פארנומען צו ריפלייען צו עטליכע חברים, און צוביסלאך הויב איך צושטייטליך אן אויפצוקנופען און אויסצוטוהען מיין שוך, נישט וואוסענדיג וואס מיר ערווארטעט. און נאך מער פון דעים, אזוי ווי די שוך-מאן איז נאכנישט אנגעקומען צו מיר, און די אשת חיל פלעפקעט ארום ערגעץ-וואו אין די גלילות, און מיין שיך בענדלעך איז שוין אויפגעבונדען, און די שוך שוין אויסגעטוהען, און די אויבענדערמאנטע אגודל שמייכעלט ארויס פון זיין נישט קליינעם לעכל, געט זיך מיין לינקע האנט ספאנטאן א רוק צו צום פוס געבענדיג א שטיקעלע מעסאדזש, דאכט זיך אז עס איז דא עפעס א שיטה וואס האלט אז ווען די שוך איז אויסגעטוהען דארף מען א שטיקל רייב טוהען. אזוי האלט עס אן א קורצע וויילע, אליין נישט כאפענדיג וואס איך טוה דא אנווערטשאפטן, אבער נישט אויף אייביג האלט אן מיין געשמאקייט, ווי פארשטענדליך אז די פרויען פארשטייען נישט צו אזוילכע תאוות [אין קיין מענער מקוה זענען זיי דאך נישט געווען], איז אפגעפארטיגט מיט איר יונה'טע מיט וועים זי האט געפלוידערט מאכט זי א וויזיט ביי מיר, און דערזעהנדיג וואס דא גייט פאר לייגט זי ארויף איר אגודל מיטן אצבע'לע אויף די נאז, און זאגט: אלעקסיי, וואס טוסטו דא? דו מיינסט דא איז א קרעטשמע? וויפיל מאל האב איך דיר שוין געזאגט נישט אנצוטוהען די לעכעריגע זאקן? יו! פארוואס טוסטו עס? שוין מילא אין מקוה האב איך מיר אן עצה געגעבן, אבער דא קען איך נישט שנעל אויסטוהען די זאק, או גאטעניו... וואס טוט מען דא? די שוך-פארקויפער, א קליין זיס געשמאק איינגעבויגען אידל וואס האט צוגע'גנב'עט אפאר קב'ן שיחה פון זיין רעביצין בבחינת זה נהנה וזה לא חסר, זיצט שוין אויף זיין קליינעם פוס-באנק שרפרף איינגעבויגען אין דרייען און באמערקט אין מיין דיעלעמא, איז כדי נישט צו פארשטערן מיין שלום בית רופט ער זיך זיך אן – אבער מיט גענוג א גרויס שטימע אז אלע ארומיגע זאלען אויך קענען הנאה האבן – איר ווייסט נישט? עס איז דאך דא א בילד פון ביל געיטס, די רייכסטע מענטש אין די וועלט, מיט א לאך אין זאק! סאו, וואטס די ביג דיעל? ביי מיר אין הארץ טראכט איך צו מיר, איך האף אז ער האפט נישט צו באקומען באצאלט פון מיר אזוי ווי ביל געיטס, אבער איך זוך שוין די וועג ארויס פון דא ווי שנעלער.
מיין קליינע זיסע טאכטער פון די זייט, הערענדיג עפעס דיבורים איבער לעכער אין שטרימפ, דערמאנט זיך פון א שיין ווארט וואס זי האט אקוראשט לעצטענ'ס געהערט, און רופט זיך אן: טאטי, דו ווייסט. ביי אונז אין די סקול זאגט מען, בורא פרי העץ, דו האסט א לאך אין טייץ!!! מיין פנים ווערט ווייס, מיין נאז רויט, מיין אויגן בלוי, מיין באקען פוירפול, און מיין ציינער זענען דאך אלעמאל ברוין, ווארפענדיג א רעגנבויגען קאליר צו מיין אומשולדיג זיסע טאכטערל: איך ווייס, איך ווייס. נאכן אנפרובירען די ערשטע שוך, זאג איך גלייך עס איז גוט, און איך גרייט מיר צו באצאלען.
"דו האסט זאך אפילו נישט ארומגעוואקט כנהוג", געט מיר די סטאר קיפער א פרעג? "יא, איך ווייס!" ענטעפר איך. "אבער איך יאג מיר זייער שטארק, כ'האב נישט קיין צייט יעצט". "דו האסט מיר דאך געזאגט אז דו האסט נישט היינט וואס צו טוהען אפילו" פרעגט מיר מיין אשת חיה - דאסמאל שוין אויף א שטילערען טאן - ? "כ'וועל דיר שוין שפעטער זאגן" געב איך איר א זאג, "דו ווילסט אפשר איך זאל עס דיר איינפאקען?" לאט די שוכמאן נישט נאך, "עס איז דאך די שבת שוך, נישט אזוי?", "ס'איז גוט" געב איך מיר א מורמל אונטער, "כ'וועל שוין גיין אזוי, כ'יאג מיר זייער", איך צאל אפ, און לויף ארויס פון געשעפט, ווי פון א שלאנג געביסענער.
האב איך מתחילה געקלערט אז די פראבלעים איז ווי פארשטענדליך די גרויסע נאגל אויפן גראבען פינגער, האב איך מיר גענומען יעדע נאכט מאכן אן אפענע-נאגל-אפעראציע אויפן פינגער, פון אנפאנג נאר אפגעשניטן די איבריגע נאגל, די נעקסטע טאג אפילו נאך אביסל אריינגעשניטען אויכעט, דערנאך נאך מער, און אוזי כהנה וכהנה, ביז עס איז שוין נישט געבליבען אפילו קיין שיעור ר' אברהם חיים נאה אויכעט נישט, אבער די לעכער הערן נישט אויף צו קומען. האב איך אפגעמאכט אז עס מוז זיין אז די שטרימפ קאמפאניעס מאכן דאס אזוי ספעציעל אז ביי די פלאץ פונעם אגודל איז די סחורה שוואכער אז עס זאל עפענען א וועג ארויס. פארוואס? איז מיר נאך אומפארשטענדליך ביזן היינטיגען טאג. אולי, איז עס געווארן אזא סטייל נאכדעים וואס ביל געיטס איז שוין אויך אריינגעפאלן דערמיט, אזוי ווי די סטאר קיפער האט געזאגט. אדער סתם אזוי צו מאכן מער געלט, מען זאל דארפן ווי שנעלער קויפן פרישע, אבער דאס איז זיכער אז דאס איז א הימל געשריי, און מען טאר דאס נישט צולאזען, מען דארף פראטעסטירן קעגן די קאמפאניעס, ביז זיי וועלן צום אלטן מסורה ווי אין דער אלטער היים.
און מיט דעים וועל איך פארענדיגען מיט א קול מחאה קעגן די אומדערהעטע פירצה, און כ'האף אז יעדער ווער עס האט נאר פוס זאטק און נאגל גייט זיך צושטעלן דערצו, וע"ז בעה"ח אני הקטן אלעקסיי, עגלון הבעש"ט זיעועכי"א