דאס פלאכע רעדל און חברים
פארעפענטליכט: מיטוואך יולי 11, 2007 1:16 pm
די אינטערשטע טעג פסח זענען פאראיבער מיט א געהויבענקייט ביי מיינע חשובע עלטערן שי' אינעם עיר ואם בישראל וויליאמסבורג, דאס אריבערגיין דעם ים, די קניידל פארם און ועל כולם דער געהויבענער נעילת החג. יעצט רישט מען זיך שוין אהיימצופארן בעזהשי"ת אנצוהייבן די ספירה טעג ווען מ'גרייט זיך צום יו"ט פון קבלת התורה.
דאס קליינווארג שוין אפגעבאדן, אנגעטאן אין די שלאף-קליידער, די רענצלעך שוין פארמאכט אלעס ווארט אויף די ווארימע 'א גוטע וואך' מיט'ן 'צום ווידערזעהן' וואונטש פון די גאנצע משפחה. די זייגער קלאפט שוין באלד א שעה נאכ'ן זמן ווען יעדער זיצט אינעם מיני ווען פארבינדן און די זיצן, ווער ביים פענסטער און די קליינע און די קאר-זיצן, ויסעו מ'לאזט זיך ארויס בשעטו"מ אויפ'ן שעה-לאנגען וועג אהיים קיין מאנסי.
אינדערהיים ווארט אפ די נאך-פסח ארבעט אומגערירט, ווי שווער ס'איז אנגעקומען אריינצוברענגען דעם יו"ט איז שוין יעצט און די ביכער, היצטערט טראכט מען פון אראפנעמען די זאקען פון די קראנען און אוועקלייגן די פלאסטישע קאונטער-דעקלעך אויפ'ן לאנגען בער'ישער שלאף, ביז'ן קומענדיגער פסח הבעל"ט.
אדורכפארנדיג דעם ווילאמסבורג-בריק וואס ווי געווענטליך איז עס 'אונטער קאנסטראקציע' שלאפן שוין די קליינע ב"ה געמיטליך אלע וויילע הערט זיך נאר א שנארך פון איינע פון די יונגע עופה'לעך שלא טעמו טעם חטא, מיין זיץ-פאסיק איז שוין אויך אויסגעפארעמט ארום די וואלענע טלית-קטן ווי גלייך דארט באלאנגט עס פון ששת ימי בראשית, די אשת חיל מיינע האט שוין געפארטיגט די פאר נויטיגע טעלעפאון-פארבינדיגס רופען, א זעלטענע שטילקייט הערשט און די אטמאספערע אויסער די טראפיק און וועטער אויף די אכטערס וואס זאגן נישט פאר קיין שום אנקומענדע שטרויכלינגען אויפן באפערשטייענדען וועג, אזוי אז ס'לאזט זיך טראכטן אז ביז א שעה וועלן מיר שוין זיין נאכ'ן ארויפטראגן די פעקלעך, קאמפס-גרייט פאר די אסרו-חג פאראדע.
איך שטיי ביים רויט-ליכט/גרין-ליכט גרייט צו מאכן דעם רעכטס אריין אינעם מזרח-האוסטען שטראסע הארט פאר'ן ארויפפארן אויפ'ן 'פעדער דרייו' וואס מען האט א נאמען געגעבן נאכ'ן באליבטן איינציגסטן פיר-טערמיניגער פרעזידענט פון די פאראייניגטע שטאטן מר. פרענקלין דעלאנא רוזעוועלט עליו החלום, דא איז דאס פלאץ צו זאגן תפלת הדרך ווען מ'רישט זיך צו ווארפן ווי א שיף אויף די כוואליעס און טאנצן ווי די חסידים ביי די זיבעטע הקפה אויף דעם געדרייטן שפיפון'דיגער שטראז, ווען מיט א שטילע געבעטעלע צום באשעפער 'אוי, ותוליכנו לשלום' מאך איך דעם רעכטס.
צוויי גאסן אויף הוסטען סט. פאר איך אן קיין פראבלעם, דורכפארנדיג ביים ווינקל פון די האוסטען און בארוך גאסן שפיר איך א זעץ אויפ'ן אינערשטען רעדל און טרראך.............. וישב, ער האט זיך באזעצט נישט בארץ מגורי אביו נאר צווישן די טמא'נע כוליגאנעס אינעם אינטערשטן טייל פון מזרח-מאנהעטן כפשוטו וכמדרשו, דער ווען אשר רכבתי עליו מעודי ועד היום האט זיך אנידערגעלייגט.
איך ריק מיך צו דער זייט און ווי א פרא צינד איך אן די 'העזערדס', איך גיי ארויס אפשאצן דעם שאדן, וואס מיינט איר? ס'איז א ווירקליכקייט את אשר יגורנו בא........ א פלאכען רעדל!!!!!
איר זענט אווידאי נייגעריג וואיזוי דאס האט פאסירט, דאן ליינט ווייטער, און די שטאט איז פארהאן א פירמע מיט'ן נאמען קאן-עדיסאן, אלעס אייניקלעך בן-אחר-בן פונעם באוואוסטען עלעקטריציטעט ערפינדער ר' טאמאס עדיסאן יהא זכרו מונח עד שיבוא אליהו, זיי פירן זיך אונטערצוגראבן די שטאט דורך מאכן אזעלכע טונעלן פון ווי זיי פירן אן זייער אינטערערדישע אקציעס על כל צרה שלא תבא און כדי צו פארבארגן זייערע מעשים שטעלן זיי ארויף אזאנע שטאלענע דעקלעך ביז'ן קומענדיגען געברויך, דאס ווערט אנגערופען בלשונם א 'מענהאול' אך און ווי פאר'ן 'מען' אין דעם 'האול'. ואם על הכרייה לא חייבים על הפתיחה לא כש"כ, האבן זיי אוודאי עס נישט גיט פארשפארט, ביז די אומשילדיגע משפחת מיללער פארט ארויף דערויף און סאמע מוצאי פסח און בלייבט שטעקן בישיבה של מטה.
וואס מען טוט מען היצט, די משפחה שטייט אויף איינס ביי איינס מ'שאלט און מ'יובלט "אונז האמיר א לעבן, טאטי'ס קאר האט א פלעט, א מחיה מומע לאה פעטער שייע" זי ווערט נערוועז און באשולדיגט "אלעס ווייל דו קוקסט נישט וואו דו פארסט, איך האב דיר שוין טויזנט מאל געזאגט" איי וואס איז מיט'ן גם זו לטובה וואס זי פרעדיגט שטענדיג אריין אין די קינדער? א קשיא אויף א מאנסע.
איך בין דאך נישט קיין מפיל קינד, ווען נאר איך האב מיר איינגעהאנדלט א קאר בין איך תיכף געוורן א מיטגליד אינעם פאפולערן 'אמעריקאנער אויטאמאביל אסאיאציע' (גערופען און קורצן 'טריפל עי') מקיים צו זיין דעם חבר אני לכל אשר תאווה נפשך, צו איך ארויס מיין טייסטער איך דריי אויס דעם מיטגלידערשאפט-קארטל אויף הונטן און איך רוף אריין די אפצאל-פרייען אכט-הונדערט ציפער שעפשענענדיג א לייכטע תפלה יה"ר שאמצא חן ושכל טוב ביי די באהערדע.
אויף די אנדערע זייט טרייבל הערט זיך א בת-קול:
- א דאנק פאר'ן רופען טריפל-עי, שעראן רעדט דא וואס קען איך אייך העלפן היינט נאכט?
- א גוטען אווענט דא רעדט ראביי מיללער פון מאנסי ניו יארק, איך בין געשטראנדעט מיט א פלאכען רעדל אין מאנהעטן.
- קען איך האבן אייער זעכצן-ציפערדיגער מיטגלידערשאפט נומער
-זיכער,קיין פראבלעם 1234 5678 9876 5432 1023
- זאגט איר אז אייער קאר האט א פלאכען ראד, וואו פונקטליך אין מאנהעטן זענט איר?
- האוסטען ביי בארוך
-וואספארא סארט קאר און קאליר האט איר?
- דער מאכער איז ביואיק דער מאדעל איז טערעזע די קאליר איז גאלדיש/ברויניש (ש'מירניש דירניש)
-הערט אויס ר' איד, מיר האבן גרויס מיטלייד מיט אייך מיר וועלן פרובירן דאס בעסטע מעגליך אריבערצושיקן א מעכאניקער וואו אומשנעלסטן, זייטס מוחל געטס מיר אייער צעל-פואן נומער איר וועט הערן פון אונז בקרוב.
לאנגע פינף מינוט זענען אדורך אויף משפחת מיללער ווען הונדערטער בייזוויליגע קארס פארן אדורך אלע וויילע שמעטערענדיג מיט אזא ליצונות געפיל 'די לוזער איינער' יעצט העסטו ווארטן נאך אפאר שעה.
טררררר..... דער טעלעפאון צוקלינגט זיך, "העלאו?!" -יא א גוטן, דא רעדט זשעף מיט איסט-סייד אויטא מיר האב באקומען א רוף פון טריפל-עי אז איר נויטיגט זיך און ראוד-זייט הילף וועגן א פלעט-טייער.
- יא גערעכט, זענט איר דער שליח עס צו פארעכטן?
- צוגעטראפן, מיר וועלן זיין דארט ביילייפיג צוויי שעה ארום!!!!!!
באגאסן מיט שווייס הער איך א דייל טאון, איך ציפ מיך צו זעהן צו איך שלאף אדער איך בין וואך, ס'גלייבט מיר זיך נישט וואס איך האב אקארשט געהערט, דא אין מאנהעטן, מוצאי פסח, מיט א משפחה פון קינדער, ארבעט אינדערהיים איבערן קאפ, וועסטו יעצט זיצן נאך א צירקע צוויי שעה!
יעצט זעה איך איין אז דער גאנצער טריפל-עי איז ווערט א רעטעך (קוים פארטיג געווארן מיט די כרפס) איך וועל נישט האבן קיין ברירה נאר פאלגן מיין ווייב און רופען דעם וואול-באקאנטען חסד ארגענעזאציע חברים פאר הילף.
צאפלנדיג צו איינער וועט בכלל קענען קומען און אזא שווערע שעה רוף איך אריין דעם פיר-און-צוואנציג שעה'איגער נומבער, וואו ערשטוינט בין איך געווארן צו הערן אז ביז צוואנציג מוניט וועט א 'חבר' דא זיין צו הילף.
אומרים מעט ועושים הרבה, און אונטער פופצן מוניט האט זיך באוויזן א חסידישער אינגערמאן מיט שיך-און-זאקן, זיך אונטער געווארפן אונטערן שמוציגען ווען מיט די שבת'דיגע בגדים (זיי מעגן אויך אמאל א טובה אוען פאר א איד) ביז א צען מוניט איז שוין דער קוכן-ראד (וועגן חמץ שעבר עליו הפסח וועלן מיר שוין רעדן אנאנדערס מאל, גיט?) געווען אויפן ווען במועט הודה והדרה, און משפחת מיללער טאנצט און שפרינגט פאר שמחה אויפ'ן פעדער דרייוו כאחד הריקים, סאיז למיללער היתה אורה ושמחה וששון.
כלפי מה הדברים כתובים? אויסצודריקען מיין דאנק פאר די חשובע חברים ארגענעזאציע פאר אזא איבערגעגבנקייט וואס זיי ווייזן שטענדיג ארויס, מי כעמך ישראל! וואול איז אייער חלק.
און יעצט ווען מ'האלט בימי בין המצרים איז ווערט דאס צו דערמאנען ע"ש הפסוק ציון במשפט תפדה ושביה 'בצדקה', איך האב געקלערט אזוי 'ויקבץ נדחינו מארבע כנפות הארץ' און וועמען'ס זכות? 'חברים כל ישראל' יעצט אלע אינאיינעם 'ונאמר אמן'!
דאס קליינווארג שוין אפגעבאדן, אנגעטאן אין די שלאף-קליידער, די רענצלעך שוין פארמאכט אלעס ווארט אויף די ווארימע 'א גוטע וואך' מיט'ן 'צום ווידערזעהן' וואונטש פון די גאנצע משפחה. די זייגער קלאפט שוין באלד א שעה נאכ'ן זמן ווען יעדער זיצט אינעם מיני ווען פארבינדן און די זיצן, ווער ביים פענסטער און די קליינע און די קאר-זיצן, ויסעו מ'לאזט זיך ארויס בשעטו"מ אויפ'ן שעה-לאנגען וועג אהיים קיין מאנסי.
אינדערהיים ווארט אפ די נאך-פסח ארבעט אומגערירט, ווי שווער ס'איז אנגעקומען אריינצוברענגען דעם יו"ט איז שוין יעצט און די ביכער, היצטערט טראכט מען פון אראפנעמען די זאקען פון די קראנען און אוועקלייגן די פלאסטישע קאונטער-דעקלעך אויפ'ן לאנגען בער'ישער שלאף, ביז'ן קומענדיגער פסח הבעל"ט.
אדורכפארנדיג דעם ווילאמסבורג-בריק וואס ווי געווענטליך איז עס 'אונטער קאנסטראקציע' שלאפן שוין די קליינע ב"ה געמיטליך אלע וויילע הערט זיך נאר א שנארך פון איינע פון די יונגע עופה'לעך שלא טעמו טעם חטא, מיין זיץ-פאסיק איז שוין אויך אויסגעפארעמט ארום די וואלענע טלית-קטן ווי גלייך דארט באלאנגט עס פון ששת ימי בראשית, די אשת חיל מיינע האט שוין געפארטיגט די פאר נויטיגע טעלעפאון-פארבינדיגס רופען, א זעלטענע שטילקייט הערשט און די אטמאספערע אויסער די טראפיק און וועטער אויף די אכטערס וואס זאגן נישט פאר קיין שום אנקומענדע שטרויכלינגען אויפן באפערשטייענדען וועג, אזוי אז ס'לאזט זיך טראכטן אז ביז א שעה וועלן מיר שוין זיין נאכ'ן ארויפטראגן די פעקלעך, קאמפס-גרייט פאר די אסרו-חג פאראדע.
איך שטיי ביים רויט-ליכט/גרין-ליכט גרייט צו מאכן דעם רעכטס אריין אינעם מזרח-האוסטען שטראסע הארט פאר'ן ארויפפארן אויפ'ן 'פעדער דרייו' וואס מען האט א נאמען געגעבן נאכ'ן באליבטן איינציגסטן פיר-טערמיניגער פרעזידענט פון די פאראייניגטע שטאטן מר. פרענקלין דעלאנא רוזעוועלט עליו החלום, דא איז דאס פלאץ צו זאגן תפלת הדרך ווען מ'רישט זיך צו ווארפן ווי א שיף אויף די כוואליעס און טאנצן ווי די חסידים ביי די זיבעטע הקפה אויף דעם געדרייטן שפיפון'דיגער שטראז, ווען מיט א שטילע געבעטעלע צום באשעפער 'אוי, ותוליכנו לשלום' מאך איך דעם רעכטס.
צוויי גאסן אויף הוסטען סט. פאר איך אן קיין פראבלעם, דורכפארנדיג ביים ווינקל פון די האוסטען און בארוך גאסן שפיר איך א זעץ אויפ'ן אינערשטען רעדל און טרראך.............. וישב, ער האט זיך באזעצט נישט בארץ מגורי אביו נאר צווישן די טמא'נע כוליגאנעס אינעם אינטערשטן טייל פון מזרח-מאנהעטן כפשוטו וכמדרשו, דער ווען אשר רכבתי עליו מעודי ועד היום האט זיך אנידערגעלייגט.
איך ריק מיך צו דער זייט און ווי א פרא צינד איך אן די 'העזערדס', איך גיי ארויס אפשאצן דעם שאדן, וואס מיינט איר? ס'איז א ווירקליכקייט את אשר יגורנו בא........ א פלאכען רעדל!!!!!
איר זענט אווידאי נייגעריג וואיזוי דאס האט פאסירט, דאן ליינט ווייטער, און די שטאט איז פארהאן א פירמע מיט'ן נאמען קאן-עדיסאן, אלעס אייניקלעך בן-אחר-בן פונעם באוואוסטען עלעקטריציטעט ערפינדער ר' טאמאס עדיסאן יהא זכרו מונח עד שיבוא אליהו, זיי פירן זיך אונטערצוגראבן די שטאט דורך מאכן אזעלכע טונעלן פון ווי זיי פירן אן זייער אינטערערדישע אקציעס על כל צרה שלא תבא און כדי צו פארבארגן זייערע מעשים שטעלן זיי ארויף אזאנע שטאלענע דעקלעך ביז'ן קומענדיגען געברויך, דאס ווערט אנגערופען בלשונם א 'מענהאול' אך און ווי פאר'ן 'מען' אין דעם 'האול'. ואם על הכרייה לא חייבים על הפתיחה לא כש"כ, האבן זיי אוודאי עס נישט גיט פארשפארט, ביז די אומשילדיגע משפחת מיללער פארט ארויף דערויף און סאמע מוצאי פסח און בלייבט שטעקן בישיבה של מטה.
וואס מען טוט מען היצט, די משפחה שטייט אויף איינס ביי איינס מ'שאלט און מ'יובלט "אונז האמיר א לעבן, טאטי'ס קאר האט א פלעט, א מחיה מומע לאה פעטער שייע" זי ווערט נערוועז און באשולדיגט "אלעס ווייל דו קוקסט נישט וואו דו פארסט, איך האב דיר שוין טויזנט מאל געזאגט" איי וואס איז מיט'ן גם זו לטובה וואס זי פרעדיגט שטענדיג אריין אין די קינדער? א קשיא אויף א מאנסע.
איך בין דאך נישט קיין מפיל קינד, ווען נאר איך האב מיר איינגעהאנדלט א קאר בין איך תיכף געוורן א מיטגליד אינעם פאפולערן 'אמעריקאנער אויטאמאביל אסאיאציע' (גערופען און קורצן 'טריפל עי') מקיים צו זיין דעם חבר אני לכל אשר תאווה נפשך, צו איך ארויס מיין טייסטער איך דריי אויס דעם מיטגלידערשאפט-קארטל אויף הונטן און איך רוף אריין די אפצאל-פרייען אכט-הונדערט ציפער שעפשענענדיג א לייכטע תפלה יה"ר שאמצא חן ושכל טוב ביי די באהערדע.
אויף די אנדערע זייט טרייבל הערט זיך א בת-קול:
- א דאנק פאר'ן רופען טריפל-עי, שעראן רעדט דא וואס קען איך אייך העלפן היינט נאכט?
- א גוטען אווענט דא רעדט ראביי מיללער פון מאנסי ניו יארק, איך בין געשטראנדעט מיט א פלאכען רעדל אין מאנהעטן.
- קען איך האבן אייער זעכצן-ציפערדיגער מיטגלידערשאפט נומער
-זיכער,קיין פראבלעם 1234 5678 9876 5432 1023
- זאגט איר אז אייער קאר האט א פלאכען ראד, וואו פונקטליך אין מאנהעטן זענט איר?
- האוסטען ביי בארוך
-וואספארא סארט קאר און קאליר האט איר?
- דער מאכער איז ביואיק דער מאדעל איז טערעזע די קאליר איז גאלדיש/ברויניש (ש'מירניש דירניש)
-הערט אויס ר' איד, מיר האבן גרויס מיטלייד מיט אייך מיר וועלן פרובירן דאס בעסטע מעגליך אריבערצושיקן א מעכאניקער וואו אומשנעלסטן, זייטס מוחל געטס מיר אייער צעל-פואן נומער איר וועט הערן פון אונז בקרוב.
לאנגע פינף מינוט זענען אדורך אויף משפחת מיללער ווען הונדערטער בייזוויליגע קארס פארן אדורך אלע וויילע שמעטערענדיג מיט אזא ליצונות געפיל 'די לוזער איינער' יעצט העסטו ווארטן נאך אפאר שעה.
טררררר..... דער טעלעפאון צוקלינגט זיך, "העלאו?!" -יא א גוטן, דא רעדט זשעף מיט איסט-סייד אויטא מיר האב באקומען א רוף פון טריפל-עי אז איר נויטיגט זיך און ראוד-זייט הילף וועגן א פלעט-טייער.
- יא גערעכט, זענט איר דער שליח עס צו פארעכטן?
- צוגעטראפן, מיר וועלן זיין דארט ביילייפיג צוויי שעה ארום!!!!!!
באגאסן מיט שווייס הער איך א דייל טאון, איך ציפ מיך צו זעהן צו איך שלאף אדער איך בין וואך, ס'גלייבט מיר זיך נישט וואס איך האב אקארשט געהערט, דא אין מאנהעטן, מוצאי פסח, מיט א משפחה פון קינדער, ארבעט אינדערהיים איבערן קאפ, וועסטו יעצט זיצן נאך א צירקע צוויי שעה!
יעצט זעה איך איין אז דער גאנצער טריפל-עי איז ווערט א רעטעך (קוים פארטיג געווארן מיט די כרפס) איך וועל נישט האבן קיין ברירה נאר פאלגן מיין ווייב און רופען דעם וואול-באקאנטען חסד ארגענעזאציע חברים פאר הילף.
צאפלנדיג צו איינער וועט בכלל קענען קומען און אזא שווערע שעה רוף איך אריין דעם פיר-און-צוואנציג שעה'איגער נומבער, וואו ערשטוינט בין איך געווארן צו הערן אז ביז צוואנציג מוניט וועט א 'חבר' דא זיין צו הילף.
אומרים מעט ועושים הרבה, און אונטער פופצן מוניט האט זיך באוויזן א חסידישער אינגערמאן מיט שיך-און-זאקן, זיך אונטער געווארפן אונטערן שמוציגען ווען מיט די שבת'דיגע בגדים (זיי מעגן אויך אמאל א טובה אוען פאר א איד) ביז א צען מוניט איז שוין דער קוכן-ראד (וועגן חמץ שעבר עליו הפסח וועלן מיר שוין רעדן אנאנדערס מאל, גיט?) געווען אויפן ווען במועט הודה והדרה, און משפחת מיללער טאנצט און שפרינגט פאר שמחה אויפ'ן פעדער דרייוו כאחד הריקים, סאיז למיללער היתה אורה ושמחה וששון.
כלפי מה הדברים כתובים? אויסצודריקען מיין דאנק פאר די חשובע חברים ארגענעזאציע פאר אזא איבערגעגבנקייט וואס זיי ווייזן שטענדיג ארויס, מי כעמך ישראל! וואול איז אייער חלק.
און יעצט ווען מ'האלט בימי בין המצרים איז ווערט דאס צו דערמאנען ע"ש הפסוק ציון במשפט תפדה ושביה 'בצדקה', איך האב געקלערט אזוי 'ויקבץ נדחינו מארבע כנפות הארץ' און וועמען'ס זכות? 'חברים כל ישראל' יעצט אלע אינאיינעם 'ונאמר אמן'!