חודש אדר פון מיין קוק ווינקל. ארטיקל # 5
פארעפענטליכט: שבת פבואר 09, 2013 10:10 pm
געדענקט אפצוגעבן א יישר כח און רעיטן די ארטיקל, די שרייבער'ס ווארטן צו הערן אן אמת'ע אפשאצונג פון אייך.
כ'על ענק זאגן דר'אמת, כ'האב נישט געהאט בדעה מלכתחילה צו שרייבן פארן פארמעסט. באט למעשה ווען ס'ז געקומן דערצו האבעך נישט געוואלט בלייבן אינגאנצן חוזק ווי א נאר אין מארק, אז פון אלעמענ'ס סחורה וועט זיין אויסער מיינע, האבעך דיסיידעד יא צו שרייבן.
איין זאך איז יא געבליבן פון מיין ערשטע החלטה, אז כ'גיי נישט שרייבן לאנג. איים סארי באט אזוי איזעס. אויב ס'געפעלט אייך איז גוט און אויב נישט העריך איז דא נאך מער ווי א מנין אנדערע ענטריס.
חודש אדר פון מיין קוק ווינקל – ווען אין טראכט פון חודש אדר טראכט איך פון ראש חודש אדר, און ווען איך קלער פון ראש חודש אדר דערמאנעך מעך וואסיז געווען ווען כ'בין געווען א קליין יונגל אין די ***** תורה. (כ'שטעל מעך פאר ס'ז נישט קיין גרויסע סארפרייז אז כ'בין אויך אמאל געווען קליין....). דעמאלס פלעגן אונז אלע (מיך מיט מיינע פרענדס) ווארטן מיט שפאנונג (ער'ז געוועהן צוויי כתות העכער מיר) ס'זאל שוין קומען ר"ח אדר.
פארוואס? הערטס (ליין: ליינטס) א מעשה...
יעדע יאר ר"ח שבט פלעגט דער מנהל צוזאמן רופן אן אסיפה פון אלע מלמדים און תלמידים. כ'גיי נישט שרייבן קיין נאמען ס'זאל נישט זיין לשה"ר, באט כ'וועל עים אויס'משל'ן און ווער ס'כאפט פון וועמען איך רעד זאל וויסן ער האט א טעות (ווייל כ'האב יעצט געבאקן דער גאנצע מעשה...).
דער מנהל איז געוועהן ר' ******, א הויכע, ברייט-ביינערדיגע, (מיט אסאך קישקע און לאקשען קרויט צווישען די ביינער...), א פלאם-פייערדיגע בארד, אזוי רויט ווי אונזערע בעקעלעך נאך ער האט זיך געלאזט וואוילגיין, און א דונערדיגע שטומע וואס האט געקענט פארטייבן א בלינדער (טאמער איז נישט גענוג אז ער קען נישט זען – אזא רשע איז געוועהן אונזער מנהל...).
עניוועי, ר"ח שבט פלעגט ער איינזאמלן כל הקהל און אנזאגן למען ישמעו ויראו אז ביז ר"ח אדר מען טאר נישט רעדן פון פורים!!! דער וואס דערוואגט זיך צו רעדן פון פורים וועט מען מאכן א קרבן עומר פון עים למען ישמעון ויראו!!!
וואס האט עים געשטערט אז אונז קינדער זענען עקסייטעד און מ'רעט אביסל פון פורים? גיי ווייס, אפשר איזער געווען מבני בניו של המן...
סאו כאטש ער האט געטון אסאך שלעכטס און כ'קען עים נאך יעצט נישט מוחל זיין איז ביי מיר נאך עד היום געבליבן דער בענקעניש און גליסטעניש צום ר"ח אדר, וויסענדיג אז מ'קען שוין עמטליך זיין בשמחה. כ'געדענק טאקע רוב יארן ווי כ'האב געווארט און ארויסגעקוקט אויפן מרבים בשמחה'דיגן חודש...
אויסער אין כתה ח'...
יענע יאר האמער געהאט א רבי א גרויסע למדן, און ער פלעגט אויך ארויסקוקן און ווארטן אויפן מרבים בשמחה'דיגן חודש, באט לא מטעמיה. וואס יא? הערטס (ליין:ליינטס) א פשעטל...
חז"ל זאגן כשם שמשנכנס אב ממעטין בשמחה כך משנכנס אדר מרבין בשמחה. מכדי, וויאזוי איז מען מקיים מרבין בשמחה?
לכאורה קוקט מען וואס שטייט ביי חודש אב און מ'טוט פונקט פארקערט. וואס שטייט טאקע ביי חודש אב? לא יכו התלמידים...
(דא פלעגט ער דרייען מיטן גראבע פינגער) יעצט אויב ממעטין בשמחה מיינט מען זאל נישט שלאגן די תלמידים, פירטס אויס, איז מרבים בשמחה...
עניוועי האטס מיר א פרייליכן פורים און א לוסטיגן תמיד
