וואס טויג די נייע וויליאמסבורג, מיט די זעלבע אלטע ברוקלין?
פארעפענטליכט: דאנערשטאג יוני 23, 2011 10:00 am
"ניי וויליאמסבורג". אזוי ווערט די געגענט גערופן מיט א צויבערנדע ליבשאפט. איך גראדע, זע נאכנישט די ניי'קייט דערינען. די געילע בלינקענדיגע לעקטערס אויף די ספאנישע רעסטוראונט געשעפטן זענען אלטער פון אלט, דראג-זאון קארנערס איז אויך נישט קיין נייע המצאה. אבער הער, אז אידן צאלן צוויי טויזנט דאללאר רענט א חודש, לאז עס זיין "ניי".
ניי וויליאמסבורג איז אויך די געגענט פון מיין שוואגער'ס וואש-רום, וואס ער נוצט עס אויך פאר א דירה. אויף ביזדערווייל. מיין שוואגער, משה נחום, "מוישש" ווי מ'רופט אים מיט ליבשאפט, ער נוצט עס נאר פאר א דירה ביז ער גייט צוריקמאכן די געלט פון זיין "אינוועסטמענט" וואס ער האט געמאכט אין זיין שנה ראשונה, דעמאלטס גייט ער קויפן א פראפערטי אין וויליאמסבורג, געהעריג נעבן איר מאמע, און בויען א הויז מיט א שותף. די פלענס זענען שוין דא, דאס געלט איז אמאל געווען, און די חלומות וועלן ווייטער אנגיין, אבער דאס אלעס איז מיר נישט נוגע. וואס איז מיר יא נוגע איז מיין נעפיו מרדכי'לע, אים האט מען אפגעשוירן דעם זונטאג... אקעי... און מ'האט געמאכט, לטובת הרבים, א 'ברעקפעסט', און דא קום איך אריין אין די פיקטשער.
איך וואוין נישט אין די "נייע וויליאמסבורג", איך וואוין נאך אין די אלטע שמאטעדיגע וויליאמסבורג, סאו איך קען מיך נישט אזוי גוט אויס אין די געגנט. נישט געפערליך. נישט געפערליך זאגסטע? כ'האב נאכנישט געענדיגט די מעשה. יעצט, ס'שטעלט זיך ארויס, אז דארט ווי איך האב געפארקט איז א באהאלטענע 'נאו סטענדינג' זאנע. און אז דו וועסט ארויפקוקן מיט א מייקראסקאופ דארט העכער די פארבויעטע קאנסטראקשן דעכער וועסטו זען אז ס'איז טאקע דא א סיין. איך דריי זיך נישט מיט קיין מייקראסקאופ, אבער יעצט פארשטיי איך שוין די באהאלטענע בליקן וואס דער מעקסיקאנער ארבייטער האט מיך געגעבן בשעת איך האב זיך אריינגעלעוועלט אינעם ספאט מיט א פונקטליכקייט, זאל אים ג-ט באצאלן פאר זיין גוטסקייט פון מיך נישט מעורר זיין.
און אזוי ארום איז טאקע אויסגעקומען, אז בשעת איך בין געזעצן אין א זונטאג פרימארגן און פארקייעט צוויבל בעיגעלס מיט אנגע'מייערנ'טע טונא, ביי שיין געדעקטע טישן פארפולט מיט קעז קוכן און טשאקלאד ראגעלעך וואס מיין מאגן האט נאך דאן –עטליכע שעה געריקט פון מלוה מלכה- נישט געקענט פארדייען. אין די פריע שטונדן וואס אין א געווענליכן זונטאג בין איך נאך לאנג איינעגעטוכיעט צווישן קושן און דעקע, אריינכאפנדיג דאס ביסל וואס איך בין נישט אנגעקומען שבת נאכמיטאג. אט דאן האט א לייכט אנגעטיענער שלעפער טראק פאכמאן ארויפגעצויגן מיין דזשעלאפי פון הונטן און אפגעפירט איר אין די די.או.טי'ס פארשאלטענע פארקינג גאראדזש. ס'איז דא א שאנס אז דער אויבנדערמאנטער 'ראדריגא' האט א בילד דערפון אויף זיין סעלפאון.
***
מרדכי'לע איז שוין אפגעבאדן, די נייע נאסע לייכט געקרייזלטע פיאות הענגט בא'חן'ט ביי די זייטן, די שוויגער איז ביזי אנצייגן וואו מען קען נאך אראפנעמען און וואו מען דארף לאזן צוריקוואקסן. איך נעם זיך צוזאם דאס געזונדל, און מיט פוילע טריט, ווען די קאלטע קאווע שטיקט מיך נאך ביים האלז, הויב איך אן זיך ווענדן צום ארט ווי מיין קאר איז (אמאל געווען)...
די קומענדיגע מינוטן זענען אנגעפילט געווארן מיטן איבערקוקן איינמאל און נאכאמאל די נאמען פונעם בלאק, און נאכלויפן מיין מענדי וואס האט מיר געזוכט ארויסצוהעלפן דורכן לויפן אין די אנדערע ריכטונג זען צו איך האב נישט געמאכט א טעות און עכט בין איך געפארקט אויף די אנדערע זייט. עטליכע צומישטע מינוטן שפעטער האבן מיר זיך דערזען מיט איין עצה: רופן א טעקסי.
***
ברוקלין, ברוקלין, ברוקלין!! הייבט אויף א קענטיג פארנומענער קול אויף די אנדערע זייט טרייבל. עםם.. "איי ניד עי טעקסי פראם... טו...." הייב איך אן אויסרופן מיט אן ערנסטע שטימע, "ענד איי ניד איט פעסט" לייג איך צו עטוואס שטרענג. איך האב אבער באלד רעאליזירט אז איך רעד צו א דופן, און אז באלד נאכן אויסרופן דריי מאל מיט א מעקסיקאנע מאס העפליכקייט די נאמען פון זיין טעקסי האט ער מיך געשטעלט אויף 'האלד', בעת א גריצלדיגע קאסעטע, אימפארטירט אזש פון די דאמיניקן רעפובליק, שפילט פון אונטערוויילעכץ מיך צו האלטן רואיג... אקעי, איך קען עס פארשטיין, ס'איז פארנומען, ער דארף קאארדינעיטן, נעמען קאללס, גיב א מינוט ער איז אט אט צוריק.
אקעי גיב אים צוויי מינוט. פינף מינוט. אכט. צוועלף. אקעי איך האק אראפ און כ'קאל אים צוריק, ס'טו געזען אזאנס.
ברוקלין, ברוקלין, ברוקלין!! הערט זיך די הארציגע שטומע ווידעראמאל, דאסמאל פאלגט עס נאך מיט א באלדיגע 'האלד אן'.
צו מאכן א פופצן מינוט'יגע מעשה קורץ. ער שיקט מיך א טעקסי 'רייט עוועי, רייט עוועי. טאא מיניטס, טאא מיניטס'. איי געס ער זאגט עס איבער צוויי מאל ווי צו דריקן אז כאטש ער האט זיך געלאזט טאקע ווארטן אויף האלד, די טעלעפאון סיסטעם חלק געדויערט טאקע, אבער די קארס קומען איינס צוויי.
און טאקע, ער האט זיך נישט געזוימט, און בשעת איך האב פרובירט האלטן פינף קינדער אונטער קאנטראל אין א הייסן זונטאג צופרי, אין א פרעמדן בלאק, האט מיין צוקונפטיגער טעקסי זיך שטארק געאיילט אויפצופיקן דעם פאסאנדזשיר וועלכער איז איינס פאר מיר אין די רייע, און מיט א פלינקע געיעגעניש האט ער אים אפגעפירט צו זיין דעסטינאציע, אויף סאוט ניין און דריגס, און גלייך דערנאך האט ער זיך פאכמאניש דורכגעריקט גאנץ וויליאמסבורג מיט א זריזות, און א קורצע פינף און צוואנציג מינוט און דריי פאון קאללס שפעטער, האט ער זיך באוויזן מיט די באקאנטע טאון קאר במלא הודו והדרו. ס'איז דא א קאר, און מ'דארף כלל נישט זארגן וועגן לופט, הוי ראי' די פענסטער איז אפן!
איך הייב אן קאארדינירן די קינדער אריין אין די קאר, בינו לבינו בעט איך דעם דרייווער ער זאל אזוי גוט זיין און עפענען די טראנק, די באגאבו דארף אויך איר מקום קבוע. ער שענקט מיך אזא בליק ווי איינער זאגט, 'איך קוק דיר אויס ווי א טעקסי? כ'מיין...', איך ווער שוין נערוועז, 'מיסטער, קערידזש, נאו פלעיס!' הייב איך טענה'ן. מיט אן ארויסגעוויזענע רגזה קומט ער ארויס פון קאר, עפנט דעם טראנק און הייבט אן נערוועז ארומצוריקן זיינע פלואיד באטלעך, די ספעיר טייער, עפעס א באקס נאגלעך, און ווייסעך וואס נאך. מיט גרויס פלאגעניש, און נאך א גוטן האק צו דעם טראנק מיט א צוויי דריי גוטע דריקעס אויף אראפ וואס האט מיך שוין געמאכט אנהייבן טראכטן פון אן הלוואה פאר א נייעם קערידזש, האט מען ענדליך דעם פראבלעם מסדר געווען.
איך וויל זיך אריינזעצן, אבער די טראמא'דיגע בליקן פון די משפחה אינעם בעק סיט, איינער איבערן צווייטן, און יעדער מלא טענות, האב איך פארשטאנען אז איך מוז גיין פון פארנט. דער דרייווער רוקט זיך שוין אריין אין דרייוו, אויפשאקלנדיג דערביי דעם גאנצן אויטא, איך וויל עפענען דעם פארנט טיר, אבער ער איז הערמעטיש פארשלאסן! איך גיב אים א קלאפ אין די טיר און איך ווינק אים מיין באגער זיך אריינצוזעצן, ער ווערט שוין אינגאנצן מלא טענות, ער צייגט מיר אן אויף פולע זיץ מיט א ראדיאו טראנסמיטער, א דיקן ראול טאועל פעפער, א שמוציגן בריפקעיס, א בערזל, דער האט זיך ערנסט קובע מקום געווען דא... אינגאנצן פארשוויצט, און מיט דברים היוצאים מן הלב אויף די ספאנישע שפראך אויף די לעפצן, רוקט ער צוזאם זיינע מטלטלים אויף איין הלפט זיץ, און צייגט מיך אן איך זאל מיך מסדר זיין אויף דאס אנדערע העלפט.
א געשמאקע ריח נודף האט מיך ענטפאנגען, דער קאר איז ווייזט אויס באזארגט מיט א מעיד אין מעקסיקא 'שמעקער'. דער ריח ניחוח פילט אן דעם גאנצן קאר, צילנדיג אוועקצונעמען די גערוך פון דעם איבערגעלאזטן לאנטש בעג פון נעכטן, און די סאפער פון אייערנעכטן.
דער דרייווער איז פארנומען אויפן בלו טוט אויפן העכסטן טאן אין א טיפע קאנווערסאציע אויף זיין היים שפראך, וויצן פליען אין אלע ריכטונגען, איך וואלט זיך געלערנט די שפראך פשוט צו קענען מיטלאכן. די קינדער זענען מלא טענות איינער אויפן צווייטן, יעדער שרייט אז דער צווייטער 'זיצט זיך אויף די גאנצע סיט'. די גריצלדיגע קולות אויפן ראדיאו בענעזאם מיט די פרופ-פרופס זענען משבר את האוזן, און אונזער רייזע ווערט אויך באגלייט מיט געשמאקע מוזיק פון עפעס מעקסיקאנע סטאנציאן.
כ'האב זיך נישט געדארפט זארגן אז די משפחה וועט אויסהערן די הארציגע שנעל געזינגענע מעלאדיע פונעם ספאנישן ערל, ווייל ערשטנס איז שווער צו הערן עפעס ווען א נאסע לופט בלאזט אריין מיט קראפט אין די אויערן פון די אפענע פענסטער, און בכלל איז מיין ווייב געווען ביזי אנכאפן דעם קאפ צודעק, מיין בחור'ל האט פרובירט זיך שלאגן מיטן ווינט איבער די קאנטראל פון זיין פיאות, און מיינע יונגלעך זענען סייווי געווען ביזי לייגן דגוש אויף אן אדווערטייזמענט אין די נעכטיגע 'ניו יארק פאוסט' וועלכע איז געלעגן אויף דער ערד.
איך פרוביר ווינקן דעם דרייווער אז ס'איז עטוואס שטיקיג דא, ס'איז טאקע נאר אין די הויכע אכציגער אינדערויסן מיט א נאסקייט אין די לופט פון וועלכן מען קען טרינקען, אבער מיט אזויפיל נפשות אין די קאר קען מען נוצן אביסל קילע לופט. דער דרייווער זעט נישט עכט דעם פראבלעם, אנצייגנדיג מיט די האנט אויף די דרייפערטל אפענע פענסטער, אבער מיט א קענטיגע פארשטענדעניש טוט ער לכבודי עפענען די פענסטער ביז אינגאנצן...
מיין בעל עגלה איז אין א קענטיגע געיעג, מאכנדיג ווילדע מאנאווערעס פון אלע זייטן. איך פארשטיי אביסל פארוואס ער יאגט זיך, ווייל ווי נאר ער האט זיך ארויסגעלאזט אויפן וועג מיט מיין געזונדל, האט ער געלאזט וויסן דעם דיספעטשער אז ער איז אט עוועילעבל פאר צוויי פאסאנדזשירן נאך מיר. מיין פראבלעם איז נאר אז איך האלט נאך אינמיטן פארהאנדלען מיט מיין מאגן וועגן די אומערווארטעטע ברייטע אכט אינדערפרי'עדיגע זונטאג פרישטאג, און די שארט-סטאפס און ווילדע טוירנס קוקט אויס ווי א שטיקל התגרות באומות פון מיין זייט, און איך הייב אן שפירן קלאנגען אז דער מאגן מיינער פלאנט א שטיקל גירוש.
ביני לביני האט דער מעקסיקאנער חזן איבערגעגעבן דעם מייקראפאון צו אן ערלית ,און איצט לייגט זי אראפ איר צד פון די מעשה אויף א הארציגן פאמעליכן טאן, איך פארשטיי נישט קיין ספאניש, איך קען נישט די ווערטער, אבער עס קוקט ווי זי האט א טענה, און פון די בליקן אין אונזער ריכטונג פון די דורכגייער ביים רעד לייט קוקט אויס אז דער עולם האט מיט איר מיטגעפיל.
ענדליך, בעת די מוזיקאנטן און בעלי השיר האבן געטוישט צו א מער פרייליכע פאסירונג ווי עס האט אויסגעקוקט אז די מענער זייט און די נשים זייט זענען ביי א געמיינזאמע מיינונג, זענען מיר סוף כל סוף אנגעקומען אהיים.
דער פרישטאג איז שוין ב"ה פארדייט, די קאר איז שוין אויפגעפיקט, בלומבערג האט שוין לאנג דעפאזיטעט מיין קנס, און 'מזל טוב' נאכאמאל מוישש, אבער נקעסטיים דו מאכסט א שמחה, זיי מוחל שיק מיר א לימא...
ניי וויליאמסבורג איז אויך די געגענט פון מיין שוואגער'ס וואש-רום, וואס ער נוצט עס אויך פאר א דירה. אויף ביזדערווייל. מיין שוואגער, משה נחום, "מוישש" ווי מ'רופט אים מיט ליבשאפט, ער נוצט עס נאר פאר א דירה ביז ער גייט צוריקמאכן די געלט פון זיין "אינוועסטמענט" וואס ער האט געמאכט אין זיין שנה ראשונה, דעמאלטס גייט ער קויפן א פראפערטי אין וויליאמסבורג, געהעריג נעבן איר מאמע, און בויען א הויז מיט א שותף. די פלענס זענען שוין דא, דאס געלט איז אמאל געווען, און די חלומות וועלן ווייטער אנגיין, אבער דאס אלעס איז מיר נישט נוגע. וואס איז מיר יא נוגע איז מיין נעפיו מרדכי'לע, אים האט מען אפגעשוירן דעם זונטאג... אקעי... און מ'האט געמאכט, לטובת הרבים, א 'ברעקפעסט', און דא קום איך אריין אין די פיקטשער.
איך וואוין נישט אין די "נייע וויליאמסבורג", איך וואוין נאך אין די אלטע שמאטעדיגע וויליאמסבורג, סאו איך קען מיך נישט אזוי גוט אויס אין די געגנט. נישט געפערליך. נישט געפערליך זאגסטע? כ'האב נאכנישט געענדיגט די מעשה. יעצט, ס'שטעלט זיך ארויס, אז דארט ווי איך האב געפארקט איז א באהאלטענע 'נאו סטענדינג' זאנע. און אז דו וועסט ארויפקוקן מיט א מייקראסקאופ דארט העכער די פארבויעטע קאנסטראקשן דעכער וועסטו זען אז ס'איז טאקע דא א סיין. איך דריי זיך נישט מיט קיין מייקראסקאופ, אבער יעצט פארשטיי איך שוין די באהאלטענע בליקן וואס דער מעקסיקאנער ארבייטער האט מיך געגעבן בשעת איך האב זיך אריינגעלעוועלט אינעם ספאט מיט א פונקטליכקייט, זאל אים ג-ט באצאלן פאר זיין גוטסקייט פון מיך נישט מעורר זיין.
און אזוי ארום איז טאקע אויסגעקומען, אז בשעת איך בין געזעצן אין א זונטאג פרימארגן און פארקייעט צוויבל בעיגעלס מיט אנגע'מייערנ'טע טונא, ביי שיין געדעקטע טישן פארפולט מיט קעז קוכן און טשאקלאד ראגעלעך וואס מיין מאגן האט נאך דאן –עטליכע שעה געריקט פון מלוה מלכה- נישט געקענט פארדייען. אין די פריע שטונדן וואס אין א געווענליכן זונטאג בין איך נאך לאנג איינעגעטוכיעט צווישן קושן און דעקע, אריינכאפנדיג דאס ביסל וואס איך בין נישט אנגעקומען שבת נאכמיטאג. אט דאן האט א לייכט אנגעטיענער שלעפער טראק פאכמאן ארויפגעצויגן מיין דזשעלאפי פון הונטן און אפגעפירט איר אין די די.או.טי'ס פארשאלטענע פארקינג גאראדזש. ס'איז דא א שאנס אז דער אויבנדערמאנטער 'ראדריגא' האט א בילד דערפון אויף זיין סעלפאון.
***
מרדכי'לע איז שוין אפגעבאדן, די נייע נאסע לייכט געקרייזלטע פיאות הענגט בא'חן'ט ביי די זייטן, די שוויגער איז ביזי אנצייגן וואו מען קען נאך אראפנעמען און וואו מען דארף לאזן צוריקוואקסן. איך נעם זיך צוזאם דאס געזונדל, און מיט פוילע טריט, ווען די קאלטע קאווע שטיקט מיך נאך ביים האלז, הויב איך אן זיך ווענדן צום ארט ווי מיין קאר איז (אמאל געווען)...
די קומענדיגע מינוטן זענען אנגעפילט געווארן מיטן איבערקוקן איינמאל און נאכאמאל די נאמען פונעם בלאק, און נאכלויפן מיין מענדי וואס האט מיר געזוכט ארויסצוהעלפן דורכן לויפן אין די אנדערע ריכטונג זען צו איך האב נישט געמאכט א טעות און עכט בין איך געפארקט אויף די אנדערע זייט. עטליכע צומישטע מינוטן שפעטער האבן מיר זיך דערזען מיט איין עצה: רופן א טעקסי.
***
ברוקלין, ברוקלין, ברוקלין!! הייבט אויף א קענטיג פארנומענער קול אויף די אנדערע זייט טרייבל. עםם.. "איי ניד עי טעקסי פראם... טו...." הייב איך אן אויסרופן מיט אן ערנסטע שטימע, "ענד איי ניד איט פעסט" לייג איך צו עטוואס שטרענג. איך האב אבער באלד רעאליזירט אז איך רעד צו א דופן, און אז באלד נאכן אויסרופן דריי מאל מיט א מעקסיקאנע מאס העפליכקייט די נאמען פון זיין טעקסי האט ער מיך געשטעלט אויף 'האלד', בעת א גריצלדיגע קאסעטע, אימפארטירט אזש פון די דאמיניקן רעפובליק, שפילט פון אונטערוויילעכץ מיך צו האלטן רואיג... אקעי, איך קען עס פארשטיין, ס'איז פארנומען, ער דארף קאארדינעיטן, נעמען קאללס, גיב א מינוט ער איז אט אט צוריק.
אקעי גיב אים צוויי מינוט. פינף מינוט. אכט. צוועלף. אקעי איך האק אראפ און כ'קאל אים צוריק, ס'טו געזען אזאנס.
ברוקלין, ברוקלין, ברוקלין!! הערט זיך די הארציגע שטומע ווידעראמאל, דאסמאל פאלגט עס נאך מיט א באלדיגע 'האלד אן'.
צו מאכן א פופצן מינוט'יגע מעשה קורץ. ער שיקט מיך א טעקסי 'רייט עוועי, רייט עוועי. טאא מיניטס, טאא מיניטס'. איי געס ער זאגט עס איבער צוויי מאל ווי צו דריקן אז כאטש ער האט זיך געלאזט טאקע ווארטן אויף האלד, די טעלעפאון סיסטעם חלק געדויערט טאקע, אבער די קארס קומען איינס צוויי.
און טאקע, ער האט זיך נישט געזוימט, און בשעת איך האב פרובירט האלטן פינף קינדער אונטער קאנטראל אין א הייסן זונטאג צופרי, אין א פרעמדן בלאק, האט מיין צוקונפטיגער טעקסי זיך שטארק געאיילט אויפצופיקן דעם פאסאנדזשיר וועלכער איז איינס פאר מיר אין די רייע, און מיט א פלינקע געיעגעניש האט ער אים אפגעפירט צו זיין דעסטינאציע, אויף סאוט ניין און דריגס, און גלייך דערנאך האט ער זיך פאכמאניש דורכגעריקט גאנץ וויליאמסבורג מיט א זריזות, און א קורצע פינף און צוואנציג מינוט און דריי פאון קאללס שפעטער, האט ער זיך באוויזן מיט די באקאנטע טאון קאר במלא הודו והדרו. ס'איז דא א קאר, און מ'דארף כלל נישט זארגן וועגן לופט, הוי ראי' די פענסטער איז אפן!
איך הייב אן קאארדינירן די קינדער אריין אין די קאר, בינו לבינו בעט איך דעם דרייווער ער זאל אזוי גוט זיין און עפענען די טראנק, די באגאבו דארף אויך איר מקום קבוע. ער שענקט מיך אזא בליק ווי איינער זאגט, 'איך קוק דיר אויס ווי א טעקסי? כ'מיין...', איך ווער שוין נערוועז, 'מיסטער, קערידזש, נאו פלעיס!' הייב איך טענה'ן. מיט אן ארויסגעוויזענע רגזה קומט ער ארויס פון קאר, עפנט דעם טראנק און הייבט אן נערוועז ארומצוריקן זיינע פלואיד באטלעך, די ספעיר טייער, עפעס א באקס נאגלעך, און ווייסעך וואס נאך. מיט גרויס פלאגעניש, און נאך א גוטן האק צו דעם טראנק מיט א צוויי דריי גוטע דריקעס אויף אראפ וואס האט מיך שוין געמאכט אנהייבן טראכטן פון אן הלוואה פאר א נייעם קערידזש, האט מען ענדליך דעם פראבלעם מסדר געווען.
איך וויל זיך אריינזעצן, אבער די טראמא'דיגע בליקן פון די משפחה אינעם בעק סיט, איינער איבערן צווייטן, און יעדער מלא טענות, האב איך פארשטאנען אז איך מוז גיין פון פארנט. דער דרייווער רוקט זיך שוין אריין אין דרייוו, אויפשאקלנדיג דערביי דעם גאנצן אויטא, איך וויל עפענען דעם פארנט טיר, אבער ער איז הערמעטיש פארשלאסן! איך גיב אים א קלאפ אין די טיר און איך ווינק אים מיין באגער זיך אריינצוזעצן, ער ווערט שוין אינגאנצן מלא טענות, ער צייגט מיר אן אויף פולע זיץ מיט א ראדיאו טראנסמיטער, א דיקן ראול טאועל פעפער, א שמוציגן בריפקעיס, א בערזל, דער האט זיך ערנסט קובע מקום געווען דא... אינגאנצן פארשוויצט, און מיט דברים היוצאים מן הלב אויף די ספאנישע שפראך אויף די לעפצן, רוקט ער צוזאם זיינע מטלטלים אויף איין הלפט זיץ, און צייגט מיך אן איך זאל מיך מסדר זיין אויף דאס אנדערע העלפט.
א געשמאקע ריח נודף האט מיך ענטפאנגען, דער קאר איז ווייזט אויס באזארגט מיט א מעיד אין מעקסיקא 'שמעקער'. דער ריח ניחוח פילט אן דעם גאנצן קאר, צילנדיג אוועקצונעמען די גערוך פון דעם איבערגעלאזטן לאנטש בעג פון נעכטן, און די סאפער פון אייערנעכטן.
דער דרייווער איז פארנומען אויפן בלו טוט אויפן העכסטן טאן אין א טיפע קאנווערסאציע אויף זיין היים שפראך, וויצן פליען אין אלע ריכטונגען, איך וואלט זיך געלערנט די שפראך פשוט צו קענען מיטלאכן. די קינדער זענען מלא טענות איינער אויפן צווייטן, יעדער שרייט אז דער צווייטער 'זיצט זיך אויף די גאנצע סיט'. די גריצלדיגע קולות אויפן ראדיאו בענעזאם מיט די פרופ-פרופס זענען משבר את האוזן, און אונזער רייזע ווערט אויך באגלייט מיט געשמאקע מוזיק פון עפעס מעקסיקאנע סטאנציאן.
כ'האב זיך נישט געדארפט זארגן אז די משפחה וועט אויסהערן די הארציגע שנעל געזינגענע מעלאדיע פונעם ספאנישן ערל, ווייל ערשטנס איז שווער צו הערן עפעס ווען א נאסע לופט בלאזט אריין מיט קראפט אין די אויערן פון די אפענע פענסטער, און בכלל איז מיין ווייב געווען ביזי אנכאפן דעם קאפ צודעק, מיין בחור'ל האט פרובירט זיך שלאגן מיטן ווינט איבער די קאנטראל פון זיין פיאות, און מיינע יונגלעך זענען סייווי געווען ביזי לייגן דגוש אויף אן אדווערטייזמענט אין די נעכטיגע 'ניו יארק פאוסט' וועלכע איז געלעגן אויף דער ערד.
איך פרוביר ווינקן דעם דרייווער אז ס'איז עטוואס שטיקיג דא, ס'איז טאקע נאר אין די הויכע אכציגער אינדערויסן מיט א נאסקייט אין די לופט פון וועלכן מען קען טרינקען, אבער מיט אזויפיל נפשות אין די קאר קען מען נוצן אביסל קילע לופט. דער דרייווער זעט נישט עכט דעם פראבלעם, אנצייגנדיג מיט די האנט אויף די דרייפערטל אפענע פענסטער, אבער מיט א קענטיגע פארשטענדעניש טוט ער לכבודי עפענען די פענסטער ביז אינגאנצן...
מיין בעל עגלה איז אין א קענטיגע געיעג, מאכנדיג ווילדע מאנאווערעס פון אלע זייטן. איך פארשטיי אביסל פארוואס ער יאגט זיך, ווייל ווי נאר ער האט זיך ארויסגעלאזט אויפן וועג מיט מיין געזונדל, האט ער געלאזט וויסן דעם דיספעטשער אז ער איז אט עוועילעבל פאר צוויי פאסאנדזשירן נאך מיר. מיין פראבלעם איז נאר אז איך האלט נאך אינמיטן פארהאנדלען מיט מיין מאגן וועגן די אומערווארטעטע ברייטע אכט אינדערפרי'עדיגע זונטאג פרישטאג, און די שארט-סטאפס און ווילדע טוירנס קוקט אויס ווי א שטיקל התגרות באומות פון מיין זייט, און איך הייב אן שפירן קלאנגען אז דער מאגן מיינער פלאנט א שטיקל גירוש.
ביני לביני האט דער מעקסיקאנער חזן איבערגעגעבן דעם מייקראפאון צו אן ערלית ,און איצט לייגט זי אראפ איר צד פון די מעשה אויף א הארציגן פאמעליכן טאן, איך פארשטיי נישט קיין ספאניש, איך קען נישט די ווערטער, אבער עס קוקט ווי זי האט א טענה, און פון די בליקן אין אונזער ריכטונג פון די דורכגייער ביים רעד לייט קוקט אויס אז דער עולם האט מיט איר מיטגעפיל.
ענדליך, בעת די מוזיקאנטן און בעלי השיר האבן געטוישט צו א מער פרייליכע פאסירונג ווי עס האט אויסגעקוקט אז די מענער זייט און די נשים זייט זענען ביי א געמיינזאמע מיינונג, זענען מיר סוף כל סוף אנגעקומען אהיים.
דער פרישטאג איז שוין ב"ה פארדייט, די קאר איז שוין אויפגעפיקט, בלומבערג האט שוין לאנג דעפאזיטעט מיין קנס, און 'מזל טוב' נאכאמאל מוישש, אבער נקעסטיים דו מאכסט א שמחה, זיי מוחל שיק מיר א לימא...