נארישע קינדער: פארוואס ווילן זיי נישט גיין שלאפן?
פארעפענטליכט: מיטוואך אפריל 01, 2009 10:43 pm
איך ווייס נישט ווי עס גייט ביי ענק, איך אבער, בין א געזונטער פּעפער, א מענטש וואס איז זייער שווער ארויסצוזען פון בעט, און ווען נישט מיין באלעבאס האט מיר לעצטנס אנגעכאפט ביים אויער און אנגעווארענט אז אויב איך דערוואג זיך נאך איינמאל צו קומען שפעט קען איך זיך צושטעלן מיט די גרויסע ליסטע פון אויפגעזאגטע ארבייטער און נעמען אנעמפלוימענט, וואלט איך נאך יעצט געשלאפן...
ענדיוועיס, לויט מיין ברייטע ידיעה איז א גרעסערע פראצענט פון אונז היימישע אינגעלייט וואס זענען נישט קיין שטארקע שונאים צום אזוי באליבטע בעט און אויב האבן מיר די מעגליכקייט וואלטן מיר זיך אין איר אריינגעפּאַקט גאנץ פרי, און זיכער נישט אויפגעשטאנען ווי נאר די האן קרייט.
פארוואס זעט מען דאס נישט ביי אונזערע קינדער? פארוואס נעמט דאס אזוי פיל טייערע מינוטן און שעות זיך צו אמפערן מיט זיי און זיך ארומרייסן ביז מען דערזעט זיי אין בעט, און אויך נאכדעם קומט מען אפ דאס גיהנם ביז זיי זענען שטיל און זיי ווערן אנטשלאפן?
און ענדליך ווען מען רוט זיך אפ פון די שווערע ארבעט און ס'שטיל אין הויז קען מען גיין כאפן א קורצע דרימל פון א קארגע פאר שעה, און ווי נאר די קינדערלעך חלומ'ן אז ס'טאגט שוין אינדרויסן, זענען זיי מעורר השחר און לויפן שוין האסטיג ארום אין שטוב, זיכער מאכנדיג אז די עלטערן זאלן נישט האבן פון דעם אזוי געגארטן שלאף.
וואס איז פשט פון דעם? וואס טרייבט זיי אזוי? עס וואלט דאך געברויכט זיין פונקט פארקערט. איז טאקע זייער טבעיות אנדערש אין דעם ענין?
און וואס איז די עצה צו דעם? זיי לאזן דאך נישט קיין מנוחה.
איך וועל נישט קענען גענוג באדאנקען דער וואס וועט מיר מיט זיין גוט הארץ אן עצה געבן, און מיר פארשפארן א שעה צוויי ארבעט ביינאכט און אן אויסגערוטען קאפ בייטאג.
ענדיוועיס, לויט מיין ברייטע ידיעה איז א גרעסערע פראצענט פון אונז היימישע אינגעלייט וואס זענען נישט קיין שטארקע שונאים צום אזוי באליבטע בעט און אויב האבן מיר די מעגליכקייט וואלטן מיר זיך אין איר אריינגעפּאַקט גאנץ פרי, און זיכער נישט אויפגעשטאנען ווי נאר די האן קרייט.
פארוואס זעט מען דאס נישט ביי אונזערע קינדער? פארוואס נעמט דאס אזוי פיל טייערע מינוטן און שעות זיך צו אמפערן מיט זיי און זיך ארומרייסן ביז מען דערזעט זיי אין בעט, און אויך נאכדעם קומט מען אפ דאס גיהנם ביז זיי זענען שטיל און זיי ווערן אנטשלאפן?
און ענדליך ווען מען רוט זיך אפ פון די שווערע ארבעט און ס'שטיל אין הויז קען מען גיין כאפן א קורצע דרימל פון א קארגע פאר שעה, און ווי נאר די קינדערלעך חלומ'ן אז ס'טאגט שוין אינדרויסן, זענען זיי מעורר השחר און לויפן שוין האסטיג ארום אין שטוב, זיכער מאכנדיג אז די עלטערן זאלן נישט האבן פון דעם אזוי געגארטן שלאף.
וואס איז פשט פון דעם? וואס טרייבט זיי אזוי? עס וואלט דאך געברויכט זיין פונקט פארקערט. איז טאקע זייער טבעיות אנדערש אין דעם ענין?
און וואס איז די עצה צו דעם? זיי לאזן דאך נישט קיין מנוחה.
איך וועל נישט קענען גענוג באדאנקען דער וואס וועט מיר מיט זיין גוט הארץ אן עצה געבן, און מיר פארשפארן א שעה צוויי ארבעט ביינאכט און אן אויסגערוטען קאפ בייטאג.