די טיפקייט פון ר' שרגא'ס אויפגעבן יכולת

עצות טובות אויפן טעגליכן לעבן

די אחראים: זייער נייגעריג, אחראי, thefact

אוועטאר
נשמה
שר חמשת אלפים
תגובות: 5050
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

די טיפקייט פון ר' שרגא'ס אויפגעבן יכולת

תגובהדורך נשמה » דאנארשטאג אוקטובער 03, 2019 5:48 pm

בעזרת השי"ת עושה שמים וארץ.

ס'קומט מיר אריין חידושים וועגן ר' שרגא פליישמאנ'ס נ"י אויפגעבן יכולת. ווי ווייט דאס קען אויפטון אינעם נפש אז ס'זאל ארבעטן געזונטער.

וואס מיינט יכולת? די אפטיישט פון די ווארט יכולת מיינט "איך קען מאכן, און איך וויל מאכן מיט מיינע כוחות, אז די און די זאך זאל געשעהן". די איבערצייגעניש, די איינרעדעניש אז "איך קען באווייזן אז ס'זאל פאקטיש געשעהן, איך דארף נאר טון דאס און דאס" דאס איז די אפטייטש פון 'יכולת'. דער שפיר איז 'יכולת'.

צום ביישפיהל: יעצט ווען איך טייפ די שורות קען איך שפירן אזא "אויף עפעס אן אופן קען איך באווייזן אז מיין ארטיקל זאל אויסנעמען ביי די ליינערס, זיי זאלן הנאה האבן דערפון, ס'זאל זיי זיין לייכט און געשמאק צו ליינען". דאס מיינט איך שפיר א 'יכולת'.

ווען איך שפיר די אויבנדערמאנטע, מוז בהכרח געשעהן אין מיר כאילו איך בין א גא-ט מיט יכולת. ס'איז עפעס אזא אבסעלוטישער "איך קען". דאס מיינט אז איך צווינג מיך יעצט אויסצושפילן אזאך וואס איך בין נישט ביכולת. און ווען די נפש איז אין א מצב אויסצושפילן אזאך וואס זי איז נישט ביכולת איז זי אונטער דרוק. אבער דער אמת איז אז נישט וועגן דעם ווייל די נפש זאל נישט זיין אונטער דרוק דארף מען אויפגעבן אויף יכולת, מ'דארף אויפגעבן אויף יכולת, ווייל נאר דער אייבערשטער קען. מ'דארף זיך זייער שטארק האלטן צו דעם.

אז א מענטש ווערט אויפמערקזאם ביי זיך אויף א רצון צו ווירקן מיט זיין יכולת אז עפעס זאל מוזן געשעהן אינעם עתיד, אדער אפילו אינעם הווה, איז דאס 'יכולת'. ווייל דער מענטש שפירט "איך קען מאכן אז דאס און דאס זאל געשעהן"

אויפגעבן יכולת איז אן עבודה. וואס מיין איך צוזאגן אז ס'איז א עבודה? איך מיין צוזאגן אז ווען מ'וויל אויפגעבן אויף יכולת דארף מען האלטן קאפ אז מ'געט עס אויף נישט ווייל איך גיי מיט דעם שאפן א תוצאה פון רואיגקייט, נאר מ'געט עס אויף ווייל דאס איז דער אמת. נאר דער אייבערשטער קען.

ר' שרגא נ"י האלט אז זייער אסאך עמאושענעל פראבלעמען קומען פון דעם שפיר פון יכולת. ס'קומט ווען א מענטש רעדט זיך איין אז "איך קען". אדער "איך דארף קענען".

מיין ציהל מיט'ן שרייבן דא איז נישט כדי איך זאל ארויסגיין פון סייוועלכע פראבלעם. מיין ציהל איז אויפצוגעבן יכולת ווייל דאס איז דער אמת. אבער מיט דעם אלעם איז פשוט אינטערעסאנט ווי ווייט, ווי ווייט די איינרעדעניש פון 'יכולת', ווי ווייט דאס מאכט נעבעך אזויפיל פראבלעמען. מיין ציהל מיט'ן שרייבן איז מיטצוטיילן מיינע געפינסן. נישט ווייל ס'דארף העלפן ארויסגיין פון סייוועלכע פראבלעם. נאר דער אייבערשטער קען העלפן.

ס'איז פשוט אינטערעסאנט צו זעהן ווי ווייט ווען א מענטש וויל קאנטראלירן ווערט ער קאנטראלירט טאקע פון דעם אליין אז ער וויל קאנטראלירן. מ'מיינט אסאך מאל, מ'זעהט א מענטש וואס איז א לא לנו, א לא יוצלח, ס'גייט אים גארנישט, און מ'טראכט ביי זיך: מקימי מעפר דל מאשפות ירים אביון. דער אמת איז אבער אז דער לא יצלח, ער איז א לא יוצלח ווייל ער וויל צו שטארק. ווען ער וואלט באמת ריכטיג אויפגעגעבן אויף יכולת וואלט ער ערשט דעמאלטס געווען אין די מצב פון א דל, און פון א אביון, וואלט געווען מקימי, מ'קען נישט זיין אין א מצב פון א דל און א אביון פאר מ'געט אויף אויף יכולת אויפן ריכטיגן וועג בעזר השי"ת.

איך האב פשוט ליב זיך צו דערגרינטעווען אין דעם עמקות וואס רופט זיך 'יכולת'. און אין דעם עמקות פון אויפגעבן 'יכולת'.

איך בין א נפש וואס איך האב שוין אזויפיל געליטן פון אלע סארט עמאושענעל פראבלעמען. און איך קען זעהן ווי דאס ענין פון אויפגעבן 'יכולת', ווי ווייט דער אייבערשטער איז סך מער גרייט צו העלפן כמובא בספר דרך אמת, שיש עזר מהקב"ה רק כשאדם מכיר בחוסר יכלתו.

די עבודה פון אויפגעבן אויף יכולת ארבעט רגע ביי רגע. ווען איך קוק יעצט אריין ביי מיר און טראכט "וואס איז באמת יעצט מיין איינרעדעניש פון יכולת", טרעף איך די אבסעלוטישקייט פון אויסנעמען. אזוי ווי איך האב פריער געשריבן. און דער יכולת איז דא אין מיין נפש. אבער אויב איך טראכט: ווער האט מיר געזאגט אז איך מוז אויסנעמען? איך טו וואס איך קען, און דער אייבערשטער זאל עס ענדיגן אויף למעשה.

קוק, ס'מאכט סיי ווי נישט אויס צופיל אינעם עצם אופן וויאזוי די זאך ווערט געטון. פונקט פארקערט, די ענין פון שפירן יכולת'דיג, לייגט אומזיסטע דרוק. לאמיר חזר'ן: א מענטש קען סייווי נישט. א מענטש קען נאר טון וואס ער טרעפט זיך טון אין די יעצטיגע מינוט. תוצאות באלאנגט נישט פארן מענטש צו קאנטראלירן.

אז איך קוק יעצט אריין אין מיין 'יכולת', טרעף איך: די יעצטיגע מינוטן מוזן ווערן אויסגענוצט צום בעסטן. דאס איז אויך אבסעלוטישער יכולת וואס באלאנגט צו גא-ט ב"ה. נאר השי"ת קען מאכן זיכער צו טון די ריכטיגסטע פעולה אז ס'זאל האבן א קיום און ס'זאל נישט זיין פארשווענדעט. א מענטש מאכט טעותים. ער מאכט. אויב גיי איך אויפגעבן אויף דעם יעצטיגן יכולת פון: איך מוז יעצט טון פעולות וואס גייט זיכער האבן די מערסטע פאזיטיוו תוצאות, האב איך מער שאנסן צו באקומען הילף פונעם אייבערשטען אז דאס זאל טאקע געשען.

ס'דא אסאך מאל וואס מ'זעהט אז א מענטש איז אויסטערליש מצליח אין א געוויסע פעלד און ער טיילט יעדעם מיט וויאזוי מ'קען מצליח זיין, און מ'טראכט ביי זיך: וויאזוי קען ער אזוי מצליח זיין? די תירוץ קען גאר זיין: ווער זאגט דיך אז ער שפירט יכולת? וואלט ער געשפירט יכולת וואלט ער אזוי מצליח געווען? מ'קען קיינמאל נישט וויסן וואס יענער שפירט אינעווייניג, אפילו ווען ער זאגט דיך אז ער שפירט יכולת, קען גאר זיין אז ניין. ס'מאכט זייער אסאך סענס, און מ'קען עס זעהן גאנץ בחוש, אז ווען א מענטש רעדט זיך איין אין זיין יכולת, האט ער ווייניגער שאנסן.

המשך יבוא אי"ה והשם הטוב יעזור.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

מיגו
שר חמישים ומאתים
תגובות: 307
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג יולי 09, 2017 11:33 pm

תגובהדורך מיגו » דאנארשטאג אוקטובער 03, 2019 7:23 pm

נשמה, השי"ת זאל העלפן זאלסט מצליח זיין ארויסברענגען דיינע געפילן און דיינע לימודים.

אויפגעבן יכולת איז דער שפיץ פון ר' שרגא'ס לימודים אין די לעצטע יארן (איך בין נישט זיכער אויב אין זיין ספר איז ער אויך געגאנגען מיט דעם מהלך)
אנדערש ווי איינער האט דא אמאל געשריבן אז זיין מהלך איז Acceptance and commitment therapy מיין איך אז זיין עיקר עבודה איז אין אויפגעבן יכולת און מטעם ווייל א מענטש האט באמת נישט קיין שום יכולת לפי"ד, גארנישט אויסער בחירה - ווילן. און פון דארט און ווייטער איז עס כמעט נישט זיין ארבעט נאר א המשך פון זיין רצון און משמים מסייעים אז זיין מעשה ווערט אויסגעפירט, וכו' און אפי' אין רצון אליין איז עס אויך צעטיילט וויפיל איז זיין און אזוי ווייטער.
אבער דאס אלעס קומט מיט דער נסיון פון יכולת, וויפיל דער מענטש טוט קומט ער צו כחי ועוצם ידי מחשבות און ער דארף עס מבטל זיין און זיין בטל צום כל יכול.
זיין ארבעט איז אויך שטארק אין זיך לערנען צו זיין א מקבל, מקבל צו זיין די השפעה און הנאה האבן דערפון, און נישט הנאה האבן פון זיין דער משפיע נאר וועלן זיין ווי מער בטל צום כל יכול. וכו' וכו' דאס זענען זיינע עיקר יסודות.

איך וויל מעתיק זיין איין שטיקל און מגיב זיין דערויף

נשמה האט געשריבן:בעזרת השי"ת עושה שמים וארץ.

ס'דא אסאך מאל וואס מ'זעהט אז א מענטש איז אויסטערליש מצליח אין א געוויסע פעלד און ער טיילט יעדעם מיט וויאזוי מ'קען מצליח זיין, און מ'טראכט ביי זיך: וויאזוי קען ער אזוי מצליח זיין? די תירוץ קען גאר זיין: ווער זאגט דיך אז ער שפירט יכולת? וואלט ער געשפירט יכולת וואלט ער אזוי מצליח געווען? מ'קען קיינמאל נישט וויסן וואס יענער שפירט אינעווייניג, אפילו ווען ער זאגט דיך אז ער שפירט יכולת, קען גאר זיין אז ניין. ס'מאכט זייער אסאך סענס, און מ'קען עס זעהן גאנץ בחוש, אז ווען א מענטש רעדט זיך איין אין זיין יכולת, האט ער ווייניגער שאנסן.


איך מיין אז דא ביסטו ראנג, הצלחה אין פעלד מיינט נישט הצלחה אין לעבן. עס איז זייער מעגליך אז א מענטש איז מצליח און ער שפירט יכולת, עס איז דוקא מעגליך. רוב וועלט לעבן אין יכולת און אויב איינער איז מצליח ווייל אזוי וויל דער בורא, און דער מענטש רעד זיך איין כוחי ועוצם ידי, ווער וועט אים שטערן צו שפירן יכולתדיג?
לפי דברי ר"ש לעבט אזא מענטש א אומריכטיגן לעבן מיט א פאלשע השקפה און זיינע געפילען זענען נישט אנטוויקלט, זאל ער ווען אויפגעבן יכולת וואלט ער געווען אויף די ריכטיגע רעלסן און געלעבט א לעבן יעדע רגע.

הצלחה

שרייזשע
שר חמש מאות
תגובות: 501
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מארטש 18, 2018 4:43 pm
לאקאציע: ליידער און גלות

תגובהדורך שרייזשע » דאנארשטאג אוקטובער 03, 2019 7:36 pm

זייער שיין נשמה. ליכטיגע ווערטער!
די אייבערשטער האט געגעבן פאר א מענטש א בחירה אויף מעשים. נישט אויף די תוצאות.
מען דארף אנערקענען און דעם אז די איינציגעסטע זאך וואס ער קען טוען איז טאקע נאר טוען, און נישט פארמירען די ציל אויף די תוצאות, נאר אויף די מעשים.

איך האב געהערט פון ר' שרגא שליט"א אז א מענטש טאר נישט האבען א שאיפה, א מענטש דארף האבען א תשיקה! די חילוק איז אז א שאיפה איז אלע מעשים וואס מען טוט בלויז א מיטעל צו די ציל וואס דאס איז די תוצאה.
און א תשיקה איז אלעס ביז אהין די ציל, און די תוצאה איז נאר א גליסטעניש און א רצון, מיט א פארשטאנד אז איך בין אבער נישט אחראי אויף דעם.

שרייזשע
שר חמש מאות
תגובות: 501
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מארטש 18, 2018 4:43 pm
לאקאציע: ליידער און גלות

תגובהדורך שרייזשע » דאנארשטאג אוקטובער 03, 2019 8:03 pm

מיגו האט געשריבן:אויפגעבן יכולת איז דער שפיץ פון ר' שרגא'ס לימודים אין די לעצטע יארן (איך בין נישט זיכער אויב אין זיין ספר איז ער אויך געגאנגען מיט דעם מהלך)
אנדערש ווי איינער האט דא אמאל געשריבן אז זיין מהלך איז Acceptance and commitment therapy מיין איך אז זיין עיקר עבודה איז אין אויפגעבן יכולת און מטעם ווייל א מענטש

איך בין נישט פינקטלעך באקאנט מיט Acceptance and commitment therapy. אבער ווי ווייט איך פארשטיי איז עס געקניפט אין געבינדען מיטן אויפגעבען די יכולות.
ווייל א מענטש שפירט זיך נאר שילדיג און אחראי אויף זאכען וואס ער רעדט זיך איין אז ער קען טוען און דעגרייכען. און ווען א מענטש אנערקענט מיט א קלארקייט וואס ער איז יא ביכולות און אויף וואס נישט, און אז די איינציגסטע זאך וואס ער טראגט די אחריות איז אויף דאס וואס ער קען יעצט טוען, און אז אלעס וואס ער קען נישט איז ער נישט אחראי אויף. דאן פאלט אוועק די זעלבס באשילדיגונג געפילען און ער אקצעפטירט זיך און זיין מצב אויף וואס עס איז, ער איז מוכן צו מקבל זיין זיינע נישט גיטע מצבים און געפילען, און ער וועט אפרישיעטען און עס אקצעפטירען כמו שהוא, ווייל ער פארשטייט אז דאס איז די מאקסימום וואס ער קען, ווייל ער האט אויפגעגעבן אויף די יכולת זיך צו שפירען גוט אדער טוישען די מצב, במילא ווערט ער נישט דעשראקען און זיכט נישט צו אנטלויפען פון שלעכטע געפילען. און ער איז גרייט עס צו קיקען און פנים. ודו"ק...

וואס פארשטיי איך?
אנשי שלומינו
תגובות: 5
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג יולי 25, 2019 3:55 pm

תגובהדורך וואס פארשטיי איך? » דאנארשטאג אוקטובער 03, 2019 10:03 pm

שרייזשע האט געשריבן:זייער שיין נשמה. ליכטיגע ווערטער!
די אייבערשטער האט געגעבן פאר א מענטש א בחירה אויף מעשים. נישט אויף די תוצאות.
מען דארף אנערקענען און דעם אז די איינציגעסטע זאך וואס ער קען טוען איז טאקע נאר טוען, און נישט פארמירען די ציל אויף די תוצאות, נאר אויף די מעשים.

איך האב געהערט פון ר' שרגא שליט"א אז א מענטש טאר נישט האבען א שאיפה, א מענטש דארף האבען א תשיקה! די חילוק איז אז א שאיפה איז אלע מעשים וואס מען טוט בלויז א מיטעל צו די ציל וואס דאס איז די תוצאה.
און א תשיקה איז אלעס ביז אהין די ציל, און די תוצאה איז נאר א גליסטעניש און א רצון, מיט א פארשטאנד אז איך בין אבער נישט אחראי אויף דעם.


א מענטש דארף טון און נישט 'נאכ'טון, טון און נישט 'אפ'טון, טון און נישט אויפטון

דעת הקהל
שר חמישים
תגובות: 91
זיך איינגעשריבען אום: דאנארשטאג נובעמבער 22, 2018 7:18 pm

תגובהדורך דעת הקהל » פרייטאג אוקטובער 04, 2019 8:34 am

יאיר וויינשטאק האט ארויסגעגעבן א בוך ווי ער באשרייבט הרה"צ ר' אשר פריינד ז"ל מירושלים. ברענגט ער דארט א מאמר פון ר' אשר וואס ער זאגט דאס זענען פון זיינע גרעסטע חידושים, ער רופט עס "שלימות החסרונות" איך מיין עס איז די זעלבע נקודה און מהלך פון ר' שרגא, אז א מענטש איז מכיר זיינע חסרונות און זיין חוסר יכולת און דאס איז ריכטיגע שלימות! כידוע איז ער געגאנגען אויפן מהלך פונעם הייליגען פרי הארץ הרה"ק ר' מענדעלע וויטעפסק ויש להאריך בזה.

אוועטאר
נשמה
שר חמשת אלפים
תגובות: 5050
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » פרייטאג אוקטובער 04, 2019 2:50 pm

בעזרת השי"ת עושה שמים וארץ.

איך בין אזויפיל אדורך זייט נעכטן.

איינע פון מיינע שוועריגקייטן ווען איך ארבעט אויף אויפצוגעבן 'יכולת' איז אז ווען איך באגעגען א מענטש וואס ס'דאכט זיך מיר אז ער פירט זיך אויף מיט 'יכולת', ווער איך אזוי בייז אויף אים און ס'קומט אריין עכטע שלעכטע מידות. איך טייטש אלעמאל וכסיל לא יבין את זאת, בפרוח רשעים כמו עשב ויציצו כל פועלי און, ווען מ'זעהט אין זיך רשעות, זאל מען וויסן אז דאס איז להשמדם עדי עד, מ'זאל עס פארטיליגן פון זיך.

קודם כל איז די עצה: נישט ארבעטן אויף יענעמ'ס יכולת. איך דארף אויפגעבן אויף מיין יכולת. נאכדעם האב איך געזעהן אז אסאך מאל ווען איינער טשעפעט איינעם, און ער בעהט יענעם איבער קען אריינקומען דאס ענין פון 'יכולת'. וויאזוי? ווייל "איך מוז מאכן זיכער אז יענער גייט זיך בארואיגן". דאס איז ווארשיינליך 'יכולת'. נענטער צום ריכטיגן וועג איז: "איך קען נאר טון א פעולה, אבער איך בין תלוי אינעם אייבערשטן אז דער אייבערשטער זאל דאס אויסגראדן. אויב איך גיי מיט 'יכולת', און איך בעהט יענעם איבער אויף אן אופן פון אפעלירן מיין אייגענע 'יכולת', צו מאכן זיכער אז זאכן גראדן זיך אויס דורך מיין פעולה, האב איך מיך גארנישט ארויסגעלערנט פון די גאנצע טשעפעריי. איך בלייב ווייטער אין דמיון אז "איך קאנטראליר אז זאכן זאלן זיין גוט". און דאס טויג נישט. ווייל דאס גאנצע יענעם וויי טון קומט דאך נאר פון 'יכולת'. און דאס איבערבעטן איז ווייטער 'יכולת'.

נאך אזאך וואס איך האב באמערקט איז די ענין פון 'חינוך'. ס'דא צוויי וועגן. איינס גייט: איך טו אז ס'זאל געשעהן; ס'איז א שפיר פון "איך בין דער וואס האלט און קאנטראלירט די דרייווער, און דאס דרייט עס" אזוי שפירט זיך עס. די צווייטע שפירט זיך: איך טו אבער נאר דער אייבערשטער קען עס מאכן געשעהן; ס'באלאנגט פאר'ן אייבערשטן. גייענדיג אויפן צווייטן וועג שפירט מען נאר די האפענונג צום אייבערשטן, שפירנדיג אז ס'פעלט די הארטקייט אז ס'גייט זיכער אזוי זיין צוליב מיין יעצטיגע טאט. מ'שפיהרט שטארק א ליידיגע פלאץ צווישן מיין טון, און וואס ס'גייט למעשה געשעהן.

ס'איז נישט גרינג אויפצוגעבן אויף יכולת. אבער ווען א קינד ווערט מחונך מיט 'יכולת', האט עס א סגולה אוועקצונעמען די סיעתא דשמיא. ווייל דער וואס הייסט אים לערנט אים אויס אז זאכן ווערן אויסגעפירט מיט 'יכולת'. וואסערע מעסעדש באקומט דאס קינד? ווער איז דער וואס טוט אויף למעשה?

צום ביישפיהל: שטיי אויף. שטיי יעצט אויף. דו פאלגסט נישט. דו גייסט כאפן. דו מוזט מיך פאלגן. מ'מוז פאלגן אין די הויז. אנדערש איז אבער ווען מ'רעדט באופן אז דאס קינד קען נישט אויפשטיין נאר בעזרת השי"ת. איך קען נישט הייסן נאר בעזרת השי"ת. דאס קינד מוז גארנישט קענען. דער אייבערשטער איז דער וואס קען און העלפט יעדע רגע. דאן פארשטייט די נשמה פונעם קינד זיך צו פארלאזן און זיך צו ווענדן צום אייבערשטן זאל אים העלפן אויפשטיין. ער האט סך מער שמחה, און ער קריכט ארויס פון די קליפה וואס רופט זיך 'יכולת'.

איך בין א מענטש וואס ס'איז דא אין מיר א ליבשאפט צו שטעלן יענעם אויפן פלאץ. ס'קומט ווייל איך רעד מיך איין אז איך ווייס וויאזוי יענער דארף זיך אויפפירן אין זיין נפש. אבער דאס קען זייער שטארק שטערן אויב מ'גייט מיט 'יכולת'. ס'לוינט זיך ענדערש זיך צו בייגן צו די זייט פון 'חוסר יכולת', דהיינו גארנישט זאגן, נאר פשוט האפן צום אייבערשטן, ווי איידער די חשש פון יכולת.

נאך אזאך בנוגע דאס ענין פון לערנען מוסר. לערנען מוסר מיט 'חוסר יכולת' מיינט: איך שפיר גארנישט אין מיינע כוחות אויסצופירן וואס דא שטייט. מיט דעם פארשטייט מען סך מער די וויכטיגקייט פון לערנען מוסר. די נפש איז דער וואס דארף ווערן באאיינדרוקט פון לערנען די מוסר.

צום ביישפיהל: א מענטש מיט 'יכולת' לערנט מסילת ישרים ווי יעדע תנועה דארף ווערן אויסגערעכנט פון פארדעם אז ס'זאל זיין מחלק הטוב צו פירן אל הטוב האמיתי. אויב גייט ער מיט 'יכולת' שפיהלט ער גא-ט ב"ה. אזאך וואס ער קען נישט. א מענטש קען נישט טרעפן אין זיך און שפירן אין זיך די 'יכולת' אויסצופירן אפילו איין נקודה דקה וואס ס'שטייט אין די מוסר ספרים. ווער קען יא? דער אייבערשטער.

ס'קומט אויס אז דער וואס לערנט מוסר מיט 'חוסר יכולת' באופן "אה, הלוואי איך טו וואס דא שטייט" "wow, הלוואי איך קען עס טון". אזוי ווי ווען מיר זענען געווען קינדער און מיר האבן געזעהן די שכן משה'לע האט זייער אן אינטערעסאנטער טוי. וואס האמיר געפילט? מיר האבן געוואוסט אז מיר קענען דאס נישט האבן מיט אונזער יכולת. נישט מעגליך. אונז קען מיר דאס נישט מאכן געשעהן. אבער איין זאך יא, ס'האט אונז אנגעכאפט א תשוקה. און דער תשוקה איז געווען ריין. ס'האט נישט פארמאגט אין זיך קיין שום פלאן וויאזוי דאס צו מאכן געשעהן. אבער געהאפט דאס יא. געוואלט דאס יא. וויאזוי? נישט געהאט קיין פלאן.

ביי מוסר איז אויך אזוי. דאס לערנען די דיבורים, און דאס לאזן עס איינזאפן אין אונז. אן קיין פלאן וויאזוי אונז גיימיר דאס מאכן געשעהן. און איך רעד פון אינגאנצן זיך לאזן שפירן אז מ'מוז דאס טון. אבער אן קיין פלאן פון וואו צו נעמען פון אונז כוחות דאס צו טון אויף למעשה. דאס איז נוקב ויורד לחדרי בטן. מ'ווערט הכנעה'דיג. מ'ווייסט אז אין זיך האט מען נישט קיין שום כח, און ערשט דאן איז דער אייבערשטער דא צו העלפן. כמובא בספר דרך אמת.

ווען א מענטש גייט מיט 'יכולת', אוודאי האט ער נישט ליב מוסר. אויף דעם איז געזאגט געווארן: מסיר אזנו משמע תורה גם תפלתו תועבה. פארוואס? ווייל פארוואס קען ער נישט הערן די מוסר? ווייל ער גייט מיט 'יכולת'. און אויך זיין דאווענען איז באופן 'יכולת'.

ר' שרגא'ס כלל איז "מוסר ברענגט נישט OCD. מוסר ברענגט נישט Anxiety. מוסר ברענגט נישט דיפרעשאן. מוסר שאפט נישט עמאושענעל פראבלעמען. אויב יא, גייט מען מיט 'יכולת'. אדער איז מען מחונך געווארן מיט 'יכולת'. איך זאג נישט אז די טאטע אדער מאמע זענען געגאנגען מיט 'יכולת', איך זאג אז מ'האט עס געהערט באופן 'יכולת'.

שוין. והשם הטוב יעזור. המשך יבוא אי"ה.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

שפע רב
שר חמישים
תגובות: 98
זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג פאברואר 06, 2018 11:20 am

תגובהדורך שפע רב » פרייטאג אוקטובער 04, 2019 3:54 pm

שוין לאנג געוואלט עפענען אן אשכול ווועגן די שיעורים. ס'איז א אויגן-עפענער, נישט נארמאל!!

שפע רב
שר חמישים
תגובות: 98
זיך איינגעשריבען אום: דינסטאג פאברואר 06, 2018 11:20 am

תגובהדורך שפע רב » פרייטאג אוקטובער 04, 2019 3:56 pm

אפשר לייג צו צום אשכול קעפל מער פרטים -פאר מענטשן וואס ווייסן נאכנישט פון די שיעורים-

'די טיפקייט פון די יסודות'דיגע שיעורים פון הרה"ג ר' שרגא פליישמאן.גם אתה לא יכול. אויפגעבן יכולת'


צוריק צו “ולאחיו יאמר חזק”

ווער איז אונליין

באנוצערס וואס דרייען זיך דא: נישטא קיין איינגעשריבענע באנוצערס און 8 געסט