א רגע נאך יעצט פארגעס איך עס.

עצות טובות אויפן טעגליכן לעבן

די אחראים: זייער נייגעריג, אחראי, thefact

אוועטאר
נשמה
שר ארבעת האלפים
תגובות: 4814
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » פרייטאג פאברואר 08, 2019 12:58 pm

בס"ד

מיין תשוקה איז: אז איך זאל ווערן איבערצייגט אז עס לוינט זיך מיר צו לעבן אינעם הווה.

ס'דא אסאך מהלכים פון 'לעבן אינעם הווה'. א אינו בן ברית, ווען ער הערט אז לעבן אין די הווה, Being Present, האט אין זיך עפעס, און ער גליסט דערצו, און ער ארבעט דערויף, סוף סוף "וואו קומט ער אן ???..." דאס איז חוץ אויב ער וויל ווערן נענטער צו זיין מקור... אוודאי איז דאס נישט די הייליגע מקור פון וואו מיר שטאמען, אבער נענטער צו עפעס איז עס... ווי ס'שטייט אין תנא דבי אליהו: מעיד אני עלי את השמים ואת הארץ, בין ישראל בין עכו״ם, בין איש בין אשה, בין עבד ובין שפחה הכל לפי מעשה שהוא עושה - כך רוח הקודש שורה עליו.

ווען עס קומט אבער צו אונז, צו א יוד וואס ביי אים איז דער עיקר 'ולדבקה בו', ער דארף דאך נישט מער, ער וויל זיך אויסארבעטן די מידות אויך נאר וועגן 'לשכנו תדרשו ובאת שמה'. אויך נאר וועגן 'ועשו לי מקדש ושכנתי בתוכם'. דא איז שוין עפעס העכער ווי אלגעמיין...

ווען מ'ארבעט אריינצוגיין אינעם הווה, איז זייער כדאי צו וויסן א כלל וואס מ'דארף אויך וויסן ווען ס'גילטיג דער כלל, און ווען טאקע נישט, אז טויש געשעהט צוביסלעך דייקא. מעט מעט אגרשנו מפניך, פן תרבה עליך חית השדה. ס'דא א סך מאל ווען מ'שפירט ווי די 'איגו' שלעפט מיט אויסטערלישע כוחות, און רעד איין אז מ'זאל זיך אפקערן פונעם הווה. און דא שפירט מען ווי "ס'איז אזוי גוט צו לעבן אינעם הווה, ס'גייט מיר ב"ה, איך מוז פארזעצן... איך מוז פארזעצן... איך מאך פארשריט... איך מאך פארשריט... און דא קומסטו, און דו... יא דו... דו ביסט דער וואס איז מיר גורם די אלע שוועריגקייטן... און יעצט ווילסטו מיר אוועקשלעפן..." און מ'וויל זיך שלאגן צו בלייבן אינעם הווה... מ'וויל עס נישט אפלאזן...

די גאנצע אויפטוה פון 'לעבן אינעם הווה' איז: שובי נפשי למנוחיכי כי ה' גמל עליכי. די גאנצע אויפטוה פון 'לעבן אינעם הווה' איז, אז די 'איגו' זאל אוועקגיין... איז די סברא געט מיט, אז אויב מ'שלאגט זיך צו שטארק צו כאפן דעם הווה ; זיך האלטן אינעם הווה, ברענגט מען ארויף אין זיך 'שטייפקייט'. שטייפקייט צוימט איין די פלוס פון אינערליכער ענערגיע. די פלוס פון אינערליכער ענערגיע איז וואס קען ברענגן נאנט צום אייבערשטן, אויב מ'איז זוכה מן השמים... די פלוס פון אינערליכער ענערגיע מיין איך די 'פנימיות' וואס דארף ווערן נאנט צום אייבערשטן. אויב א מענטש איז 'שטייף' ווייל ער שלאגט זיך צו שטארק אנצוהאלטן א געוויסע 'איך וויל יעצט לעבן אינעם הווה'. איז אים שווערער אז ס'זאל נתעורר ווערן זיין פנימיות.

דערפאר שאפט זיך א כלל, 'לעבן אינעם הווה' דארף זיין מיט Gentle Pressure, מ'דארף זיך ציען צוריק צום הווה, מיט לייכטע ציאונגען, און נישט מיט 'שטייפקייט'. די רצון פון א מענטש וואס וויל זוכה זיין צו לעבן אינעם הווה, שוין יעצט און אינגאנצן, "איך האב שוין נישט קיין כח מער, איך מוז שוין זוכה זיין צו די וואונדערליכע זאך וואס 'לעבן אינעם הווה' קען מיך ברענגען... דאס קען פונקט אזוי קומען פון 'איגו'...

פונקט אזוי ווי דער 'איגו' איז נישט מסכים צו לעבן אינעם הווה, נאר ס'וויל טראכטן שוין יעצט וואס צו שרייבן א גוטן ארטיקל פאר 'פייער און וואסער' לכבוד פורים, אזוי איז דער 'איגו' אויך נישט מסכים צו דערליידן די אמת'ע לעבן... די אמת'ע יעצט... די אמת'ע יעצט אז מ'דארף זיך פלאגן... אז ס'פארנעמט א תמידיות'דיגע עבודה אין משך פון א לאנגע זמן ווילאנג מ'איז זוכה אריינצוגיין אינעם הווה... די אמת'ע הווה, די אמת'ע עכטע יעצט, איז טאקע די מלחמה וואס איך פיר יעצט מיט מיר אליין אריינצוגין אינעם הווה. שטאטלעך, צוביסלעך...

די רגע מ'איז מסכים צו די מלחמה... אז יא, איין זייט פון מיר וויל יעצט נישט זיין אינעם הווה, און ס'פאדערט מיר 'ארבעט'... די רגע מ'איז מסכים דערצו... מ'איז מסכים צו לעבן דערמיט... און זיך פלאגן דערמיט... נישט עס צו געבן א ווארף אוועק און זאגן "שוין זאלסטו לעבן אינעם הווה... אבער שוין... איך וויל נישט הערן קיין ווארט..." נאר מ'איז מסכים צו ארבעטן, איז מען דאך שוין אינעם הווה. מיט דעם האט מען באמת דערגרייכט דעם הווה...

המשך יבוא בעזר השי"ת. והשם הטוב יעזור... איך זאג נאכאמאל אז ס'נעמט צייט. אבער איך מוז אריינלייגן תמידיות'דיגע עבודה... נאכאמאל, נאכאמאל, נאכאמאל, ביז ביז ביז איך וועל זוכה זיין בעזר השי"ת...
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

אוועטאר
נשמה
שר ארבעת האלפים
תגובות: 4814
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » זונטאג פאברואר 10, 2019 1:46 pm

בס"ד.

א מענטש דארף זייער שטארק משתוקק זיין יא צו שפירן א טעם אין דאווענען. ווען מ'איז נישט זוכה דערצו דארף מען אוודאי זיין צופרידן און זיך פרייען מיט וויפיל מ'האט יא, וויפיל און וואס מ'שפירט יא. אבער משתוקק זיין עד הסוף דארף מען. דאס מיינט דאך 'השתוקקות' פון וואס רבינו ז"ל מסאטמאר האט אזויפיל גערעדט דערפון.

'לעבן אינעם הווה' מיינט נישט "איך גיי מיך אויסלערנען צו קענען דערליידן די טרוקענע לעבן, און אויפהערן צו משתוקק זיין..." אזוי ווי א מענטש וואס וויל זיך איינגעוואוינען צו לעבן אנעם צוגערעטל, אנעם קאקאש קעיק, אנעם גלעזל ברוינפן, ער וויל זיך איינגעוואוינען צו אויפהערן משתוקק זיין צום שטיקל קעיק. דאס מיינט נישט 'לעבן אינעם הווה'... פארקערט, א מענטש איז דאך א חלק אלוק ממעל, ער וויל יא... 'לעבן אינעם הווה' מיינט "איך גליסט צו שפירן התקרבות לה'... איך וויל שפירן נאנטשאפט, איך וויל נישט שפירן boredom, אבער מיט דעם אלעם ווען עס קומט למעשה, גיי איך מיט וויאזוי עס איז נאר...

ווען א מענטש געוואוינט זיך איין צו לעבן אינעם הווה, איז ער - בעזהשי"ת - קיינמאל נישט Board. נישטא אזא זאך ביי אים. ער איז אלעמאל מקושר צום מקור. ער 'לעבט'. לאנגווייליגקייט קומט ארויף אינעם מענטש ווען ער איז צוגעוואוינט צו ערפילן די אפגעהאקטקייט פון זיין מקור ; פון זיין פנימיות, דורך די אדיקשן... א מענטש וואס געוואוינט זיך איין צו לעבן אינעם הווה, ווערט ער מקושר צו זיין 'פנימיות', דאס מיינט דאך 'לעבן אינעם הווה'. ער ווערט מקושר צום אייבערשטן. ער גליסט צום אייבערשטן.

ווייל 'לעבן אינעם הווה' האט אלעמאל א אמת'קייט אין זיך. די 'הווה' איז אמת פאר זיך אליין. די ערלויבעניש צו זיין מיט די 'אמת' פונעם 'יעצט', וויאזוי עס איז נאר, איז מקשר א מענטש צום אמת'ן מציאות. די אמת'ע מציאות איז דאך נאר דער אייבערשטער. מלא כל הארץ כבודו. אויב בין איך ווייט פונעם אייבערשטן, גליסט איך צו שפירן נאנטער, אויב שפיר איך נאנט, וויל מען דאך אוודאי לויפן ער זאל אונז אויפהייבן אויף זיינע ארעמס.

ווען מ'ארבעט צו לעבן אינעם הווה, איז כדאי צו געדענקען אז ס'איז קיינמאל נישט א טרוקענע פראסעס. ס'איז נישט אזוי ווי א מענטש וואס האט באשלאסן ביי זיך אז ער גייט זיך קאנצענטרירן אויפן יעצט... קאנצענטרירן אויפן יעצט איז נישט די זעלבע זאך ווי לעבן אינעם הווה. קאנצענטרירן אויפן יעצט מיינט: אז דער מענטש שרומפט איין זיין אטענשאן צו איין נקודה, אזוי ווי א מענטש וואס באשלוסט אנצופעינטן זיין גלעזער שווארץ און לאזן נאר א קליין לעכל... א גוטע עצה ווען מ'גייט במקום שלא אפשר ולא מיכוון און מ'וויל זיין ערליך... אבער נישט דאס מיינט 'לעבן אינעם הווה'.

לעבן אינעם הווה מיינט, אז מ'ערלויבט אלעס !!! ווארן א מענטש וואס איז פארנומען זיך צו קאנצענטרירן אויף לאמיר זאגן פירוש המילות, וויאזוי האט ער צייט צו שפירן א התעוררות תשובה וואס עס איז אריינגעקומען אין זיין פנימיות. א מענטש וואס וויל לעבן אינעם הווה, אז ער זאגט דיבורי תפילה איז אוודאי אז זיין קאפ איז דערביי, איז אוודאי אז ער האט אינזין. וואס דען איז יעצט ? דאס טוט ער דאך יעצט, ער רעדט יעצט דיבורים. ער דארף נישט צולייגן די באזונדערע וואג אויסצופירן די תפקיד פון 'קאנצענטרירן'.

אז מ'איז נישט געוואוינט צו לעבן אינעם הווה, דאן: יא ! דאן דארף מען 'קאנצענטרירן'. א מענטש וועם זיין מח איז אגאנצן טאג שלא בהווה, זיין מח איז פארנומען צוצושטעלן זיין 'איגו' אגענדעס, ער איז שלא בהווה, איז אוודאי ווען ער וויל אויסהערן איינעם, דארף ער טראכטן: "איך קאנצענטריר !!! " אבער ב"ה נישט ווען א מענטש געוואוינט זיך איין צו לעבן בהווה ממש.

לעבן אינעם הווה מיינט ריספאנדן צום הווה. ס'זייער א שווערע זאך צו טון פאר איינעם וואס איז נישט צוגעוואוינט. זייער שווער. מ'דארף זיך אסאך בייגן... בייגן... בייגן... בייגן... בייגן... און דאס דארף מען אויך בייגן. און דאס אויך. און נאך אלעם דארף מען דאס אויך בייגן... ווילאנג מ'איז זוכה אויב מ'איז זוכה אז ס'זאל נכנע ווערן דאס קשה עורף. דאס 'ווידערשטאנד', די Resistance. דאס געשלעג מיט דאס מין זאך וואס הייסט 'לעבן'.

איך בין איינמאל געווען ביי ר' שרגא פליישמאן נ"י קיין עין הרע, נישט צוליב מיר, איך האב מיט אים געוואלט דורכשמועסן א זייטיגע ענין... א 'מענטש' ווילאנג ער ווייסט וואס ס'מיינט 'לעבן אינעם הווה' און זיין וואך לכלים הווים זכים ואמיתיים, ווילאנג ער ווייסט נאר דערפון, קומט עס נישט צו ווען ער כאפט וואס ס'מיינט אז א מענטש לעבט אזוי. א מענטש קען מיינען אז ער קען לעבן אינעם הווה, "וואס דארף מען שוין טוהן ? סתם זיין דאהי... וואס איז שווער ? ס'איז אפילו נישט שווער... איך קען... פאקטיש טו איך עס אפאר מאל..." (מ'מיינט אז מ'טוט עס...)

אבער ווען מ'קומט פנים אל פנים צו איינעם וואס לעבט אזוי, דאן זעהט מען פאר זיך גאר עפעס אנדערש. "יא, טאקע דאס מיינט לעבן אינעם הווה. איך האב אלעמאל געמיינט אז איך האב עס..."

לעבן אינעם הווה איז נישט אזאך וואס מ'צווינגט זיך ארויף. "איך גיי מיך באצווינגען..." לעבן אינעם הווה איז אזאך וואס דער גאנצער מענטש איז דערביי. ער איז דא...

די פנימיות פון א מענטש איז ענדלאז. די דרויסן איז אלעמאל די זעלבע, א היט, א גארטל, רעקל, שיך ! נאכאמאל, א היט, א גארטל, רעקל, שיך ! נאכאמאל, א היט, א גארטל, רעקל, שיך ! שבת איז עס א שטריימל אויך. די דרויסן טוישט זיך נישט. די פנימיות דאס איז נישט אזאך וואס מ'זעהט.

איז כדי זוכה זיין צו לעבן אינעם הווה, פאדערט חיזוק, חיזוק, חיזוק, און חיזוק.

המשך יבוא והשם הטוב יעזור.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

אוועטאר
נשמה
שר ארבעת האלפים
תגובות: 4814
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » מאנטאג פאברואר 11, 2019 1:31 pm

בס"ד.

'לעבן אינעם הווה'.


ווען א קינד ווערט געטשעפעט, אנטלויפט ער פון די מציאות ארום. איר געדענקט נאך ווען איר זענט פארשעמט געווארן צווישן אנדערע יונגלעך ? פלוצלינג שפירט מען ווי מ'פארט אוועק פונעם יעצט, מ'ווערט אריינגעפירט אין עפעס אוועק פון דא... אין זיך אריין... ערגעץ אבער נישט דא. מן הסתם איז די פארשעמונג געווען צו שטארק, און מ'האט דאס נישט געקענט פארטראגן, האט מען זיך אפגעטראגן פונעם יעצט פונעם 'הווה'. און עס האט זיך געשאפן א וואנט צווישן דעם 'הווה' און צווישן 'זיך אליין'. מ'האט באקומען א ווידערשטאנד צו נאכאמאל זיך באגעגענען מיט די מציאות.

אויב חלילה מ'ווערט צופיל מאל פארשעמט, אדער אויב די פארשעמונג איז געווען צו שטארק, וועט דער מענטש אכטונג געבן אז ער זאל זיך מער נישט טרעפן מיט'ן יעצט, מיט'ן הווה. אוודאי, ער קען באשטיין אז זיין קערפער זאל זיין אינעם הווה. אבער ער פאר זיך ציהט זיך אוועק דערפון. ער ציהט אוועק זיינע געפילן דערפון. ער וויל נישט נאכאמאל באקומען א ציפ. עס בויט זיך אויף אין א מענטש אז ער זאל אגאנצן צייט אכטונג געבן זיך נישט מקשר זיין מיט'ן הווה. ווייל די 'הווה' קען פלוצלינג געבן א שטארקע ציפ. אזוי ווי א קינד וואס כאפט אן - די ערשטע מאל אין זיין לעבן - א הייסע אייזן, מער כאפט ער דאס נישט אן ! די אייזן ציפט. "שטיי אוועק דערפון..." די זעלבע געשעהט מיט א מענטש וואס ווערט למשל פארשעמט, געטשעפעט. עס בויט זיך אויף אין אים אזא 'שומר' וואס ארבעט 24/7 אז ער זאל זיך נישט דערנענטערן צום 'יעצט'. ווייל ס'קען פלוצלינג געבן א ציפ. ער געט אכטונג 24/7, אז ער זאל נישט האבן מיט איר צופיל שייכות. ער זאל זיין 'פאר'חלומ'ט. ער זאל נישט טראכטן צופיל. ער זאל נישט זיין 'דאהי'... ער זאל האבן "ADHD". זיין ערגעץ דארט !

יעצט, לעבן אינעם הווה מיינט, אז דער מענטש טוט פארקערט ווי א מענטש וואס ציהט זיך אפ פונעם הווה. ער איז דא. ער טוט אנדערש וואס ס'געשעהט מיט א מענטש וואס ווערט פארשעמט. ער האלט זיך צום הווה. ס'איז שווער. אבער ב"ה מיט דעם האט ער א פאטענציאל צו ווערן אויסגעהיילט. ס'איז זייער שווער פאר א מענטש צו מסכים זיין נאכאמאל פרובירן צו לעבן אינעם הווה, אבער מ'איבערצייגט זיך אז ס'געשעהט נישט מער ציפעס. בעזהשי"ת.

וואס טוט מען מיט Pain ? וואס טוט א מענטש ווען ער ווערט איבערוועלטיגט מיט ווייטאג ? ער וויל אריינקריכן אין זיך, ער וויל זיך אויסהיילן ! ער וויל טראכטן פון זיין Pain . ער וויל נישט טראכטן פון 'לעבן אינעם הווה' ! ס'דרוקט אים ? מ'לויפט צום באשעפער... דאס האט דוד המלך געטון.

מ'דארף זיך אויך צוזאגן אז מ'וועט קער נעמען דערפון. "יעצט האלט איך אינמיטן לערנען, אבער איך וועל קער נעמען פון מיין Pain" און ס'איז כדי אז מ'זאל טאקע קער נעמען פון זיך. מ'זעצט זיך אראפ אויף א בענקעל און מ'טראכט... וואס טוט מיך באמת וויי ? פארוואס טאקע קען איך נישט אויפשטיין אינדערפרי מיט זריזות ? וואס דרוקט מיך ? מ'זאגט זיך צו אז מ'איז באמת גרייט זיך אויסצוהערן אלע טענות... מיט דעם אליין וואס מ'געט זיך ערלויבעניש, מיט דעם אליין שפירט א חלק אין זיך אז מ'ווערט אויסגעהערט. נישט סתם 'לעבן אינעם הווה'. איך וויל רעדן צו דיר... ס'דרוקט מיך אז דו ביסט אזא לא לנו... און דו שרייבסט אויף אייוועלט אלע דיינע שוועריגקייטן... און דו בלייבסט באמת קרח מכאן וקרח מכאן...

סתם זיצן אין ווייטאג, העלפט דען ? זיך אויסהערן העלפט. ווייל א מענטש האט א געברויך אז ער זאל זיך אליין פארשטיין. און מיט זיך אליין מיטפילן. המשך יבוא אי"ה והשם הטוב יעזור.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

אוועטאר
נשמה
שר ארבעת האלפים
תגובות: 4814
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » מיטוואך פאברואר 13, 2019 1:39 pm

בס"ד.

איך דארף מיך מחזק זיין אין מיין 'תשוקה' צו זוכה זיין איינזעהן אז 'לעבן אינעם הווה' איז וויכטיג.

איך טראכט צו א מענטש קען מאכן קאוהירענס טערעפי מיט זיך אליין. 'לעבן אינעם הווה' איז א וויכטיגע זאך, אבער (אלעס לויט ווי איך פארשטיי יעצט) ס'איז דא צומאל ווען מ'דארף זיך אראפזעצן מיט זיך אליין אויף א תמידיות'דיגער אופן. אוודאי, במשכ'ן טאג איז גוט צו אנגיין מיט'ן 'לעבן אינעם הווה', אבער מ'מאכט זיך א צייט ווען אין דעם צייט וועל איך פרובירן געוואויר ווערן מיינע טיפענישן.

אוודאי איז ווארשיינליך בעסער ווען מ'קען גיין צו א טערעפיסט וואס העלפט דיר געוואויר ווערן דיינע טיפענישן, אבער איך וואונדער מיך צו מ'קען מאכן מיט זיך אליין Coherence therapy. די ערשטע זאך וואס מ'דארף געדענקען איז (איך האב עס שוין געשריבן ערגעץ...) אז א מענטש קען זיך נאר טוישן ווען ער איבערצייגט זיך אז ס'געשעהט אנדערש ווי ער ערווארטעט אז ס'גייט געשעהן. איז, אויב דו ווילסט אז ס'זאל זיך טוישן אין דיר עפעס - ב"ה - דארפסטו אלעמאל זוכן די Expectations פון די סימפטאם.

ס'קען זיין אז ס'גייט דיך נעמען צייט ווילאנג די גייסט עס טרעפן, אבער אויב דו ווילסט דיך טוישן דארפסטו טרעפן יענע פאדעם.

לאמיר נעמען צום ביישפיל א 'פירער'. א 'פירער' פרובירט אגאנצן טאג צו אנהאלטן זיין 'איך'. "איך בין דאס און דאס, און איך וויל עס געדענקען ! " יעצט, וויאזוי קען 'לעבן אינעם הווה' מאכן אז א 'פירער' זאל זיך איבערצייגן אנדערש ווי ער ערווארטעט. לאמיר טראכטן: וואס איז די Expectation ביי א פירער ? וואספארא ערווארטונג דארף זיך דער פירער איבערצייגן אז ס'געשעהט אנדערש ?

א 'פירער' וויל זיך טוישן, ער וויל אויפהערן זיין פארנומען מיט 'זיך אליין', ער וויל ארויסקריכן פון זיין 'איגו', און כדי זיך צו טוישן מוז ער טרעפן די Expectation וואס לויפט אין אים, ער מוז ווערן אויפמערקזאם אויף די Expectation און זיך איבערצייגן אז ס'געשעהט אנדערש. וואספארא ערווארטונג דארף זיך טוישן ?

די ערווארטונג וואס א פירער האט אין זיך איז, "אויב איך גיי נישט האלטן קאפ און געפיל צו אויפהאלטן מיין 'איך', גיי איך ווערן פארלוירן אין די וועלט. ס'גייט ווערן אויס 'איך'..." דאס איז וואס ער ערווארטעט. אזוי ווי א מענטש וואס וויל נישט אריינגיין אין גאר א קאכעדיגע מקווה, ווייל ער 'ערווארטעט' אז ער גייט זיך אפבריען חלילה. ער האלט זיך צוריק דערפון. ער טוט עס נישט. די זעלבע זאך צום ביישפיהל ביים 'פירער', ער האלט זיך צוריק פון אפלאזן זיין טראכטן וועגן זיך.

יעצט, אפילו ווען עס קוקט נישט אויס אז א פירער טראכט פון זיך, ער רעדט מיט אנדערע, ער לערנט, ער דאווענט, פונדעסטוועגן 'טראכט ער פון זיך'... זיין קאפ איז 'פארנומען' אויפצוהאלטן זיין 'איך'. צו 'געדענקען' ווער 'איך' בין... ער לאזט דאס נישט אפ, אפילו ער מיינט אז זיין קאפ ליגט נישט דארט, לאזט ער עס מיט דעם אלעם נישט אפ.

איז, ווען א פירער פרובירט צו 'לעבן אינעם הווה', און ער פארשטייט וואס ס'מיינט 'לעבן אינעם הווה', ער ווייסט אז דאס מיינט אז ער זאל אפלאזן דאס טראכטן פון 'זיך'.

למשל, א פירער קומט אריין צו א חתונה, וועט זיין אטענשאן זיין פארנומען מיט "איך בין דאס און דאס... און מיט דעם און דעם בין אנדערש ווי יעדעם..." איז, ווען ער וויל 'לעבן אינעם הווה', דארף ער דאס אפלאזן. ער דארף זיך דאס מערסטע מעגליך מקשר זיין מיט די מענטשן ארום, מיט די מצב ארום...

יעצט, ווען א פירער טוט דאס, ער פרובירט צו זיך מקשר זיין צו דעם הווה, אזוי ווי איך האב עס פריער מפרש געווען, וועט זיין 'אינעווייניג' פארפירן: "ניין, ניין, ניין, טו עס נישט... דו גייסט פארלוירן ווערן ! "

אבער ווען דער פירער איז זיך 'מתגבר', ער לייגט זיין פיס אויפן סטאפ-ברעק, און ער פרובירט דאך אויס צו זיך מקשר זיין מיט די הווה, וועט ער זיך איבערצייגן אז ס'געשעהט גארנישט, נאך דערצו ווען מ'איז זיך מקשר מיט'ן הייליגן באשעפער, שרשא דכולא.

יעצט, ער האט ערווארטעט אז ער גייט פארלוירן ווערן, און בעיקר אז אויב ס'געשעהט איז אויס וועלט, אבער ער האט זיך איבערצייגט דורך 'עקספיריענסן', אז זיין וועלט איז נישט געקומען צו א ענדע.

לאמיר חזר'ן : יעדע זאך וואס דו ווילסט דיך טוישן, דארפסטו טרעפן די ערווארטונג פון די זאך. וויאזוי געוואוינט זיך א מענטש אפ פון רייכערן ? דער מענטש 'ערווארטעט' אז אויב איך גיי נישט רייכערן איז אויס וועלט, און ער זעהט אז ס'געשעהט נישט.

דאס איז די סיבה פארוואס 'התגברות' ארבעט אויס א מענטש. דער מענטש איז איינגעוואוינט אז ער טראכט נישט קיין צוויי, באלד ווי ער וויל, גיבט ער עס נאך. אבער ווען ער איז זיך 'מתגבר' גיבט ער זיך צייט, צו שפירן זיין 'ערווארטונג' און אויך זיין 'איבערצייגונג'. דאס אלעס וויאזוי א מענטש טוישט זיך.

אבער, ס'איז דא אין א מענטש אונטערבאוואוסטזיניגע לערנונגען, דאס מיינט, לאמיר זאגן א מענטש שפירט אז זיין קאפ טוט אים וויי... ער ווייסט נישט פארוואס... ער זעצט זיך אראפ מיט זיך אליין, ער בעהט דעם אייבערשטן, און ער כאפט מיט זיך א שמועס... ער ווערט געוואויר אז ער איז נערוועז וועגן א געוויסע זאך וואס ער האט אפילו נישט געכאפט אז ער איז נערוועז דערוועגן...

איך בין נישט קיין טערעפיסט, און איך ווייס נישט דאס וואס ר' חיים מאיר פערל נ"י ווייסט. אבער וויפיל איך ווייס קען איך באשטיין מיטצוטיילן מיט'ן ציבור. שוין זאל דער אייבערשטער מיך העלפן אז איך זאל דאך זיין אן ערליכער יוד. והשם הטוב יעזור. המשך יבוא אי"ה.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

אוועטאר
נשמה
שר ארבעת האלפים
תגובות: 4814
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » דאנארשטאג פאברואר 14, 2019 1:47 pm

מיט'ן כח פונעם הייליגן בורא עולם ית'.

די 'מעלה' פון מאכן א 'קאוהירענס טערעפי סעשאן' מיט זיך אליין איז, ווייל דער מענטש אליין שפילט טערעפיסט און קליענט, און בשעת ער שפיהלט טערעפיסט פארשטייט ער זיך זייער גוט. סתם א טערעפיסט דארף אסאך מדע נוצן צו קענען זיך אריינלייגן אינעם שיך פונעם קליענט, אבער ווען דער מענטש שפילט טערעפיסט צו זיין אייגענעם סימפטאם, איז ער שוין היפש אין זיינע אייגענע שיך. אוודאי און אוודאי דארף ער זיך אריינברענגען טיפער אין זיך אליין. ער דארף זיך גוט אויסהערן און צולייגן קאפ צו זיך אליין, אבער די פראסעס איז נענטער צום אמת.

איך וויל מסביר זיין וואס ס'מיינט אן Expectation. אויף יודיש אן ערווארטונג !

לאמיר זיך פארשטעלן א קליין קינד פון ארום צוויי יאר, וואס וויל אראפגיין פון קאונטער צוריקצואוועגס. דאס הייסט זיין רוקן איז אויסגעדרייט צו אונז. ער שטעלט אראפ זיינע פיס פון טיש מיט'ן האפענונג צו טרעפן די פלאר, אבער ער האט נישט גוט אויסגערעכנט און זיינע פיס דערגרייכן נאר כמעט די פלאר. דאס קינד שרייט פאר הילף אז ער גייט פאלן... מיר קומען צו לויפן און מיר זאגן אים "גיי... גיי... גיי... גיי נאך אביסל !" און דאס קינד שטעלט איין... און ער זעהט אז ער איז שוין ממש דארט געווען.

אין זיין קאפ האט עס אויסגעזעהן ווי ער הענגט גאר הויעך אין די לופט. ער האט 'ערווארטעט' אז פון אים ביז די פלאר איז ווייסעך ווי סך, וואס דערפאר האט ער נישט איינגעשטעלט. ווען ער ווייסט ווען דעם 'אמת', וואלט ער געגאנגען ווייטער. ער האט Expected אז ער איז גאר הויעך אין די לופט. ווען ער האט געפאלגט דעם גרויסן און איינגעשטעלט, האט ער זיך 'איבערצייגט' אז ס'איז נישט אזוי.

אסאך סימפטאמען ; שוועריגקייטן ; געפילן ; פחדים ; וכו', קומען פון אט אזאנע Expectations. 'ערווארטונגען' וואס מ'קען זיך איבערצייגן אז ס'געשעהט אנדערש ווי מ'ערווארטעט. (מיר רעדן אלעמאל פון 'ערווארטונגען' וואס מ'קען זיך איבערצייגן אז ס'איז נישט אזוי ווי מ'ערווארטעט)

ווען איך רעד פון 'ערווארטונג' רעדט איך פון 'ערווארטונג'.

צום ביישפיל: ס'איז זומער, דו שטייסט אויפן גאס ווארטענדיג אויף איינעם, און דו זעהסט ווי א אכט יעריג יונגל נעמט א ליידיגע 'דרינק', ער בלאזט עס אויף מיט אלע זיינע כוחות, ער לייגט עס אראפ אויפ'ן פלאר... און וויל... וואס וויל ער ? וואס 'ערווארטסטו' אז ס'גייט געשעהן ? שטעל דיך פאר דיינע געפילן יענע רגעים, נישט טראכט עס, שטעל דיך עס פאר ! שטעל דיך פאר וואס דו שפירסט אין דיין קערפער די רגע פאר ער טאנצט ארויף דערויף און עס הילכט אפ א זעץ. דו 'ערווארטסט' !!! דאס מיין איך צוזאגן 'ערווארטונג'. דאס וואס דו ווייסט אין דיין שכל אז ס'גייט געשען, מאכט אז דיין קערפער זאל זיך דערצו צוגרייטן ! ס'איז גאנץ שווער זיך צו האלטן רואיג, וויסנדיג אז ס'קומט א זעץ... דאס מיינט 'ערווארטונג'.

יעדע סימפטאם האט אזאנע ערווארטונגען, וואס דער מענטש 'ווייסט' אז אזוי און אזוי גייט געשעהן. א מענטש וואס האט OCD קען זיין אז ער ערווארטעט אז ער גייט פארלירן זיין וועליו אויב ער געט אויף קאנטראל.

א מענטש וואס איז געוואוינט צו לעבן שלא בהווה, יעדעס מאל ווען ער פרובירט אריינצוגיין אינעם 'הווה', ערווארט ער עפעס א נייע זאך וואס ער ווייסט נישט וויאזוי דאס גייט זיך אויסלאזן... ער שפירט אינעווייניג: "וואס גייט געשען טאמער איך גיי יעצט לעבן אינעם הווה ? " יעדע זאך וואס א מענטש 'טוישט', קומט פאר די אינערליכער 'נייגער', "וואס גייט געשעהן ???? " און דער מענטש איבערצייגט זיך עפעס.

א מענטש איז מער צוגעוואוינט צו האבן הילף פון אינדרויסן פון אים. דאס איז די שוועריגקייט פון זיך איינהאלטן פון 'לשון הרע'... קיינער ווייסט נישט אז איך האלט מיך יעצט איין... דער מענטש טרעפט זיך מיט זיך אליין... ער אליין גייט זיך מוזן אליין געבן א קאמפלימענט פאר'ן צוריקהאלטן.... ער קען אפילו נישט זאגן "איך האב א גוט'ס צו זאגן אויף יענעם און יענעם, אבער איך האלט עס אן אז ס'זאל נישט ארויסליקען " דאס קען ער אויך נישט זאגן ! ער מוז זיך אינגאנצן טרעפן מיט זיך אליין ! מיט דעם אייבערשטן ! בינו לבין קונו !

די זעלבע זאך איז 'לעבן אינעם הווה'. דער מענטש 'ערווארטעט' און ער האט נישט קיינעם מיט זיך וועם מיטצוטיילן זיין ערווארטונג אין זיינע איבערצייגענישן. ער קען עס נאר פארציילן פאר'ן אייבערשטן... אהי' אשר אהי' איך וועל זיין מיט די וואס ווילן זיין נאנט צו מיר... רמב"ן.

המשך יבוא אי"ה והשם הטוב יעזור.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

אוועטאר
נשמה
שר ארבעת האלפים
תגובות: 4814
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » פרייטאג פאברואר 15, 2019 12:13 pm

בעזרת השי"ת

א מענטש וויל אראפגיין ביי זיך אין בעסמענט צו נעמען עפעס פון דארט... די בעסמענט איז אנגעפאקט מיט אביעקטן אן א סדר... ער זעהט אבער צו זיין באדויערן אז לעקטער איז דארט נישטא, א פלעשלייט האט ער אויך נישט ביי זיך, און ער וויל דאך אריינגיין, וואס טוט ער ? ער וואקט פארזיכטיג, ער ווייסט נישט ביי וועכע טריט ער גייט זיך אריינהאקן אין א אביעקט וואס גייט אים איבערראשן, דערפאר וואקט ער פארזיכטיג, די זעלבע ווען מיר ווילן לעבן אינעם הווה, ווי מער פארזיכטיג מ'איז, ווי מער מ'גרייט זיך צו פאר איבערראשונגען, אלץ מער לויפט מען נישט אוועק דערפון, ווען מ'הייבט אן שפירן אנדערש...

איך זאל מיך מחזק זיין אנצוגיין מיט מיין תשוקה זוכה זיין צו קענען לעבן אינעם הווה... און עס טון אויף למעשה. נישט נאכלאזן. וואס דאס האט א פאטענציאל מיט'ן אייבערשטענס הילף מיך ארויסצונעמען פון מיינע שוועריגקייטן !!!

המשך יבוא אי"ה והשם הטוב יעזור.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

שרייזשע
שר מאה
תגובות: 221
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מארטש 18, 2018 4:43 pm
לאקאציע: ליידער און גלות

תגובהדורך שרייזשע » פרייטאג פאברואר 15, 2019 12:24 pm

נשמה האט געשריבן:בעזרת השי"ת

א מענטש וויל אראפגיין ביי זיך אין בעסמענט צו נעמען עפעס פון דארט... די בעסמענט איז אנגעפאקט מיט אביעקטן אן א סדר... ער זעהט אבער צו זיין באדויערן אז לעקטער איז דארט נישטא, א פלעשלייט האט ער אויך נישט ביי זיך, און ער וויל דאך אריינגיין, וואס טוט ער ? ער וואקט פארזיכטיג, ער ווייסט נישט ביי וועכע טריט ער גייט זיך אריינהאקן אין א אביעקט וואס גייט אים איבערראשן, דערפאר וואקט ער פארזיכטיג, די זעלבע ווען מיר ווילן לעבן אינעם הווה, ווי מער פארזיכטיג מ'איז, ווי מער מ'גרייט זיך צו פאר איבערראשונגען, אלץ מער לויפט מען נישט אוועק דערפון, ווען מ'הייבט אן שפירן אנדערש...

איך זאל מיך מחזק זיין אנצוגיין מיט מיין תשוקה זוכה זיין צו קענען לעבן אינעם הווה... און עס טון אויף למעשה. נישט נאכלאזן. וואס דאס האט א פאטענציאל מיט'ן אייבערשטענס הילף מיך ארויסצונעמען פון מיינע שוועריגקייטן !!!

המשך יבוא אי"ה והשם הטוב יעזור.

WOW!
א מורעדיג ווארט!!
גאר שטארק!

אוועטאר
נשמה
שר ארבעת האלפים
תגובות: 4814
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » זונטאג פאברואר 17, 2019 8:08 pm

בעזרת השי"ת עושה שמים וארץ.

איז די רצון צו מצליח זיין, אזאך וואס שטערט צו 'לעבן אינעם הווה' ? זייער מעגליך. ס'איז מיר שווער אויסצורעכענען אין מיין דמיון א וועלט וואו יעדער לעבט אינעם הווה, און דאך זאל עס אנגיין מיט'ן זעלבן טעמפא. דאס איז זיכער אז די תשוקה צו מצליח זיין שטערט פון 'לעבן אינעם הווה'. כדי צו 'לעבן אינעם הווה' דארף מען זיך ציען מער צו די "זאל זיין וואס זאל זיין, איך לעב מיך אין מיין הווה..." איך טראכט פון די קארעלע (מער א רויטע קליינע...) וואס יאגט זיך נישט, כאטש ער האט אן אפוינטמענט... אדער כאטש ער קען נאך אריינכאפן די גרינע לייט פאר ס'ווערט רויט... ס'איז גאנץ שווער צו לעבן אזוי. מ'מוז ערנסט אראפסלאוען...

אויב מ'וויל (איך וויל...) בענעפיטירן פון 'לעבן אינעם הווה', מוז מען זיין אזוי ווי דער סטופיד דרייווער וואס פארט טאקע, אבער נישט העכער דעם ספיד לימיט... ס'דא צומאל ווען מ'הייבט אן לעבן מיט'ן שוואונג, און מ'טרעפט זיך אריינקלאפן אין ריזיגע פעלזן שטיינער וואס קוקן אויף דיר מיט שטרענגע אויגן... פארפאלן, לעבן אינעם הווה מיינט 'לעבן אינעם הווה'... אויב מ'וויל עס באווייזן, דארף מען לעבן אינעם הווה. מ'מוז אראפסלאוען...

אבער ווען וועל איך מצליח זיין ? די קשיא איז נישט געלעבט אינעם הווה. פארפאלן... אדער 'הווה', אדער זיך טרעפן די זעלבע מענטש מיט די זעלבע פראבלעמען... 'לעבן אינעם הווה' לאט זיך נישט אונטערקויפן... לאט זיך נישט אונטערשמירן... לאט זיך נישט אז מ'זאל דערין אויסהאקן א שארטקאט...

המשך יבוא אי"ה, והשם הטוב יעזור...
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.

אוועטאר
נשמה
שר ארבעת האלפים
תגובות: 4814
זיך איינגעשריבען אום: זונטאג מאי 03, 2009 8:12 pm
לאקאציע: אינעם קערפער ביז די הונדערט און צוואנציג געזונטערהייט

תגובהדורך נשמה » מאנטאג פאברואר 18, 2019 8:16 pm

בעזרת השי"ת עושה שמים וארץ.

איך געדענק, יארן צוריק, א צעהן יאר צוריק בערך, האט ר' יצחק אלעזר מאסקאוויטש שליט"א פארגעשלאגן אין איינע פון זיינע 'זעלבסט קאנטראל' שיעורים, אז "מ'זאל זיך אליין פרעגן ! ..." שוין, אמר ועושה, איך זיץ אויפן קאך בענקעל, איך פרעג מיך: "נשמה: פארוואס מוזטו בלייבן שמועסן אין ביהמ"ד, און דו קענסט נישט גיין ווייטער ? " די תירוץ איז ארויפגעקומען "ווייל איך וויל זיך נישט שפירן ווי א נאר..." דהיינו, אויב וואלט איך מיך צוריקגעהאלטן פון רעדן, פרעגן, קאמענטירן, פארברענגען, וואלט ארויפגעקומען אין מיר די שפיר פון "איך בין א נאר..." נישט אז איך וואלט געטראכט "איך בין א נאר..." איך וואלט געשפירט "איך בין א נאר..." ס'דא א שטארקע חילוק צווישן די ביידע. שפירן "איך בין א נאר... ווייל איך האב נישט וואס צו רעדן..." דער מענטש ווייסט נישט אז ער האט מורא אזוי צו שפירן, אדער אז ער שפירט אזוי, ער שפירט "עפעס איז נישט באקוועם צו בלייבן שטיל..." זעהט אויס אז נאך אלץ בחור האב איך מיך איינגע'חזר'ט, "רעד, ווייל אז נישט קוקסטו אויס ווי דו האסט נישט וואס צו זאגן, און מ'וועט דיך אנקוקן ווי א נאר..."

דא איז דא אן Expectation. אן ערווארטונג! די ערווארטונג איז, אויב איך רעד נישט, ערווארט איך אויסצוקוקן ווי א נאר...

יעצט, מ'קען דאס נעמען נאך טיפער. מ'קען דאס נעמען "וואו, ווען, האב איך מיך דאס אויסגעלערנט, און פארוואס טאקע האב איך דאס אפגעלערנט ? ווער האט מיר געזאגט אז מענטשן שאצן אנדערע מענטשנ'ס קלוגשאפט אדער נארישקייט, לויט זיין אנטייל נעמען אין א שמועס ? און נאכמער, וואס האט מיך בכלל געמאכט טראכטן "איך קוק אויס נאריש ? איך קוק אויס קלוג ?" ווען און וואו און פארוואס איז דאס מיר געווען איבערלעבעניש-וויכטיג? וואס איז נישט דעמאלטס געווען גוט וויאזוי איך בין ?

איך ווייס ב"ה די תירוץ אויף מיינע פראגעס. מ'דארף נאר בעזהשי"ת זיך אביסל פארטיפן אין זיך. איך ווייס וואס ס'האט מיך אריינגעברענגט אין דעם טעות.

דאס איז אזוי, (שרייזשע האט שוין געשריבן דערפון) אז כדי א מענטש זאל ארויסקריכן פון זיין 'איגו', דארף ער קענען באשטיין אויסצוקוקן ווי א פולקאמער נאר, און עס נישט פייטן אפילו מיט א משהוא חלילה. ווייל יעדע געשלעג דערקעגן איז נאר די קראנקע וועג...

המשך יבוא אי"ה. והשם הטוב יעזור. איך זאל זיך מחזק זיין אין מיין ציהל צו לעבן אינעם הווה.
אין אני מסכים בשום פנים ואופן לשום דבר, ולשום דברי ציונות, וואס ווערט דא געזאגט דורך סיי וועמען אדער דורך מיר אליין, פארקערט ווי ס'שטייט אין דעם סאטמאר רבינ'ס ספרים.


צוריק צו “ולאחיו יאמר חזק”

ווער איז אונליין

באנוצערס וואס דרייען זיך דא: ברוינע באנאנע און 21 געסט