איר קענט איינעם פון קרעטשמע?

[דארפסמאן]

איינער האט אפשר געזען דארפסמאן ? איך מיין אז איך קען אים, נא ווי איז ער ?

[דזשעב 012]

איינער האט אפשר געזען דארפסמאן ? איך מיין אז איך קען אים, נא ווי איז ער ?

געטראפן
געפינט זיך: אין דארף

[פארדינט]

ב''ה אז איך האב נישט די פראבלעמען, קיינער ווייסט נישט ווער איך בין...

גערעכט, קיינער ווייסט טאקע נישט...

[סביב העולם]

אבער דו פארשפרייסט איהם.......

[בלעקבערי פען]

איינער ווייסט ווער איך בין ???????

[דזשעב 012]

טאמער דו וויסט ווער דו ביסט, דאן איז די תירוץ 'יא'.

ערנסט גערעדט, איך ווייס נישט ווער דו ביסט, אבער איך קען נישט רעדן פאר א צווייטן, נאר פאר מיר. במילא וועט די תירוץ אויף דיין קשיא זיין 'איך ווייס נישט'.

[בלעקבערי פען]

שקויעך

[קרעמער]

איינער ווייסט ווער איך בין ???????

ביסטו דען נישט געווען ביי די קומזיץ אין וויליאמסבורג?

[ניק ניק]

איינער ווייסט ווער איך בין ???????

ביסטו דען נישט געווען ביי די קומזיץ אין וויליאמסבורג?

קרעמער איך האב מיך איינגערעדט אויף איינעם פון די משתתפים דארט אז די ביסט עס, אפשר טאקע?

[קרעמער]

איך בין נישט געווען ביי די לעצטע קומזיץ וואס איז אראנדזשירט געווארן דורך מר. פאטאשאפ

[שנאפס]

איינער ווייסט ווער איך בין ???????

יא צדיקל

זעמער געווען ביים קידוש א שטיק צייט צוריק

[msp]

איך קען שנאפס
drambuie
cointreau
cherry brandy
etc.....

[שאינו יודע]

קיינער קען מיר נישט דא?
מען וויל מיר נישט קענען?
אדער באהאלט איך מיך גיט?

[שאינו יודע]

איך קען נאר "זאג נאר"

[SPUSMN]

עס טוט מיר פרעזענטליך וויי דאס ענין פון גילוי, ווייל דאס נעמט אוועק דעם גאנצען צוגאנג צו אידיש וועלט, איך בין זיכער אויף מיר זעלבסט לאקערן ארום די נייגעריגע צו וויסען ווער איז דער ישלהוסיף, ס'מיר קיין שום ספק נישט, איך קען דאס נישט צוריק האלטן, אבער אויס געבען דעם אמת קען איך יא.

מיר עגבערט דער ענין פון גילוי אויך זייער שטארק, און פאר א סאך סיבות, א גאנצע ארטיקעל וואלט מען געקענט אפשרייבען דאס צו אנאלאזירען, אבער בקיצור. א סאך מאל באגעגענט מען א מענטש און שוהל און דער fifth sense זאגט אז מיר קענען זיך און סייבער (נישט סיביר ווי מען פלעגט פארשיקען מענטשען). ער קוקט מיר אן ווי א האן בני אדם פאר אים געבען א באטראכט. אמאל גיט מען אפילו א קלער אז ער מוז טראכטען, ווער מיינסטו די ביזט to stare at me, כ'האב דיר דען געגעבען רשות? עס וויל זיך אים זאגען: רעב איד, מיר זיינען דאך גוטע פריינט, מיר וואלטען דאך זיך געדארפט געבען א ווארימע שלום עליכם, אבער אנשטאטס דעם טרעפען מיר זיך און ווייסען אפילו נישט דערפון. איך פיל אז א סאך מאל זענען מיר ווי שיפען אויפען ים וואס קומען אזוי נאנט, און ווייסען אפילו נישט אז זיי האבען זיך באגעגענעט, so sad.

מענטשען און נאטור זענען נייגעריג. איך וועל מודה זיין אז איך בין נייגעריג ווער הרב יש-להוסיף איז, אבער פונדעסטוועגען וועל איך נישט טוהן א פעולה דאס אויס צוגעפונען, ווי למשל to exchange identity, די זאג מיר ווער די ביזט און איך וועל דיר זאגען ווער איך בין. יעדער מאל איינער שרייבט פאלען clues, און א גוטער דעטעקטיוו אויב עס גייט אים בנפשו, קען סוף כל סוף קומען אויף איינעם'ס שפירען.

דערפאר עגבערט עס מיר, ווייל ווי הרב יש-להוסיף האט געזאגט נעמט עס "אוועק דעם גאנצען צוגאנג צו אידיש וועלט". מען וויל נישט שרייבען דאס, און מען וויל נישט שרייבען יענס. אוודאי העלפט עס צו האלטען איינעם און די ראהמען נישט צו שרייבען צווייפעלהאפטיגע זאכען, אבער עס האלט אויך שטארק צוריק א מענטש פון צו זיין זיך און שרייבען וואס ער דארף שרייבען. און ווער פארלירט? אלע ליינער, און א סאך מאל גאנץ כלל ישראל.

די מערסטע מיין איך עגבערט מענטשען, וואס וועט דער גאס זאגען אז זיי וועלען וויסען אז פלוני אלמוני שרייבט אויף דער אינטערנעט. גיי זיי מסביר יעדען איינען אז די ביזט דארט בהיתר ולא באיסור. גיי זיי מסביר יעדען, וואס אייוועלט איז, אז עס נישט סתם א בלאג, נאר א וויכטיגע פלאץ אויפען אינטערנעט ווי ערענסטע מענטשען דערקוויקען זיך ברוחניות (יא ברוחניות ממש), און עס מאכט מענטשען בעסער און ערליכערער אידען, זיי ווייסען צוליב דעם וואס איז דער באדייט פון יעדען יום טוב, ווייסען צו זאגען א ווארט אויף די סדרה, און באקומען א ריינערע אויסקוק און אידישקייט. גיי זיי עס מסביר!!! מען וועט דאך דיר אנקוקען ווי א משוגענער וואס זוכט צו דזאסטיפייען דער טריפהנער אינטערנעט און מטהר זיין דער שרץ בק"ן טעמים. דאס מיין איך איז דער פרובלעם. מען האט מורא פאר דער וואס וועט טאקע נישט פארשטיין, פאר דער וואס וויל נישט פארשטיין, און פאר דער וואס וויל עס שטארק האבען און קען עס נישט האבען און וויל דיך צורייסען אז די האסט עס יא. ער וויל נישט הערען פון גארנישט, טוהט אן די קנאישע קליידער און שרייט אז אינטערנעט איז אסור אסור, נאר מותר פאר פרנסה, און אויך נאר דענמאלץ כאלו כפאו שד.

איך טראג מיך שוין ארום א לאנגע צייט מיט אזעליכע געדאנקען און טאקע דערפאר האב איך געמאכט זיכער אויף אנדערע פלעצער ווי איך בין געווען פאר דא, ווי VIN פאר עס איז גע'אסרט געווארען, און אויף וויקיפעדיע ווי איך האב אויס געשארפט מיין ענגלישען פעדער. דא אבער אויף אייוועלט האב איך זיך ארום געזעהן מיט אן אנדערע מציאות, אז עס איז לא ימלט אז אויב איך וויל שרייבען און ארויס געבען מיינע געדאנקען, אז מענטשען וואס קענען מיר זאלען מיר נישט דערקענען, און טאקע פון אנהייב האב איך געציילט מיינע ווערטער וואס איך שרייב אז עס זאל נישט זיין קיין שום clue ווער איך בין. אבער צום סוף האב איך געזעהן אז כ'וועל און ערגעץ נישט אנקומען מיט אזא מהלך, און שטייטלעך אנגעהויבען טראכטען אז דאס ערגסטע וואס קען געשעהן איז אז מען וועט געוואויר ווערען, אבער טוה איך דען אן עבירה זיך צו שעמען? מיין תחינת הנפש איז א שעמעדיגע און איך וויל בלייבען אנאנימוס, אבער אויב דער פרייז פאר שרייבען איז אז געציילטע מענטשען וועלען געוואויר ווערען פון מיין אדענטיטי בין איך גרייט צו צאלען דער פרייז. איין זאך בעהט איך פון יעדען און פון מיר זעלבסט אויך, אז אויב איר ווייסט ווער איינער איז, לא תלך רכיל, גייט נישט צופלוידערען צו יעדען, נאר אנשטאטס דעם שיקט אריין און אישי צו יענעם אז איר האט אויס געפינען ווער ער איז. מענטשען וועלען אייך דאנקבאר זיין פאר אזא יושרדיגע מהלך. הרבה יותר נשאר בקולמסי, אבער גענוג, יתן לחכם ויוסיף לקח.

[בני ברק'ער]

ספאסמאן, איך מיין אייך זאגן, ס'זיצט מיר לאנג אויפן הארץ, און ייש"כ פאר דיינע ווארימע און גאלדענע רייד.
הלוואי וואטן מענטשן געוואוסט, אז מיטן שפיאנירן יענעם מאכט מען שאד דעם העליכן פלאץ אונזערע. הלוואי וואלטן מענטשן געוואוסט אז מיט יעדער אימייל וואס איך באקום מיט די קנאקעדיגע און אום-מענטשליכע פראגע: מוזט מיר זאגן וואער דו ביזט. און "דיין דריטע נאמען הייבט זיך נישט אן מיטן אות ..." וכו' וכו'" באקום איך ווייניגער חשק זיך ארויס צו געבן דא.
ס'דאך בעצם נישט מער ווי א פלאץ ווי מ'קען ארויס געבן געפיהלן. ווי א מענטש קען זיך געבן א ציה אויס. זאגן א גוט ווארט פאר יענעם, זיך גרינגער מאכן דאס טאג-טעגליכן לעבן, יעדער קען דערפון הנאה האבן. איז פארוואס? ברודערלעך, פארוואס?

צום בישפיל: איך האב איינמאל געשריבן, און כ'מיין ס'געווען גאנץ א געשמאקע ארטיקל אויף א סדר היום פון פארן דאווענען און בים דאווענען מיט'ן קאווע וכו' וכו'. זייער אסאך האבן הנאה געהאט, און אריין געשיקט ישש"כ, בייפ פארום און אין אישי, פאר זי אלע - יישר חילכם.
אבער אר די אלע וואס האבן אנגעהויבן צו דערגיין די יאהרן:
"דאוונסט נישט במקרה אין..."? אין "אה, איך בין היינט געווען מיט דיר אין איין מנין", און "מיר האבן זיך געטראפן נעכטן אין מקווה", וכו' וכו'.
קינדערלעך, ס'מיר ארויס די חשק צו מיך זעצן שרייבן. ווייל פון צו שרייבן, אין יעדן ווארט איבער קוקן בי"ג נפה צו ס'קען מיך חלילה אוסליפערן, איז שוין ענדערש נישט צו שרייבן און פארטיג...

א שאד, מיר זענען נישט קיין קליינע קינדער. דא אין ארץ ישראל, רופט מען עס "חיה ותן לחיות..." פארע דיך מיט דיינעם, לאז מיך זיך פארען מיט מיינעם, שטופ נישט אריין די נאז און לאז לויפן...

[שלומי אמוני ישראל]

גם אני מצטרף לידידנו המתוקים
SPUSMAN און בני ברקער

[קרעמער]

ספאסמאן, איך מיין אייך זאגן, ס'זיצט מיר לאנג אויפן הארץ, און ייש"כ פאר דיינע ווארימע און גאלדענע רייד.
הלוואי וואטן מענטשן געוואוסט, אז מיטן שפיאנירן יענעם מאכט מען שאד דעם העליכן פלאץ אונזערע. הלוואי וואלטן מענטשן געוואוסט אז מיט יעדער אימייל וואס איך באקום מיט די קנאקעדיגע און אום-מענטשליכע פראגע: מוזט מיר זאגן וואער דו ביזט. און "דיין דריטע נאמען הייבט זיך נישט אן מיטן אות ..." וכו' וכו'" באקום איך ווייניגער חשק זיך ארויס צו געבן דא.
ס'דאך בעצם נישט מער ווי א פלאץ ווי מ'קען ארויס געבן געפיהלן. ווי א מענטש קען זיך געבן א ציה אויס. זאגן א גוט ווארט פאר יענעם, זיך גרינגער מאכן דאס טאג-טעגליכן לעבן, יעדער קען דערפון הנאה האבן. איז פארוואס? ברודערלעך, פארוואס?

צום בישפיל: איך האב איינמאל געשריבן, און כ'מיין ס'געווען גאנץ א געשמאקע ארטיקל אויף א סדר היום פון פארן דאווענען און בים דאווענען מיט'ן קאווע וכו' וכו'. זייער אסאך האבן הנאה געהאט, און אריין געשיקט ישש"כ, בייפ פארום און אין אישי, פאר זי אלע - יישר חילכם.
אבער אר די אלע וואס האבן אנגעהויבן צו דערגיין די יאהרן:
"דאוונסט נישט במקרה אין..."? אין "אה, איך בין היינט געווען מיט דיר אין איין מנין", און "מיר האבן זיך געטראפן נעכטן אין מקווה", וכו' וכו'.
קינדערלעך, ס'מיר ארויס די חשק צו מיך זעצן שרייבן. ווייל פון צו שרייבן, אין יעדן ווארט איבער קוקן בי"ג נפה צו ס'קען מיך חלילה אוסליפערן, איז שוין ענדערש נישט צו שרייבן און פארטיג...

א שאד, מיר זענען נישט קיין קליינע קינדער. דא אין ארץ ישראל, רופט מען עס "חיה ותן לחיות..." פארע דיך מיט דיינעם, לאז מיך זיך פארען מיט מיינעם, שטופ נישט אריין די נאז און לאז לויפן...

פשיהא, אזא זאכליכע תגובה, מוזט מיר זאגען וויאזוי דו הייסט...

[בוידעם]

איינער קען מיך ?

[jkup50]

נא סידאך משנכנס אראפ מיט די דאגות
ווער קען מיר שיק אין פישי

[msp]

ספוזמאן בני ברק'ער
אשריכם!
מיט אזאלכע קאנאנען איז גוט צו זיין אין איין קרעטשמע!

[להבין שמועות]

זייער הנאה געהאט פון די תגובות ספוזמאן בני ברק'ער, נאר איין זאך וואס איך פיל אנדערש, ס'איז עפעס משמע פון בני ברק'ר אז מ'זאל נישט משוגע מאכען און אישי אויב מ'קען דיר וכו' כאלו אז די ווייסט ווייסטו לאמיר נישט וויסען אז דו ווייסט,

אני הקטן בין אנדערש כ'וויל נישט די זאלסט וויסען ווער איך בין אבער אויב דו ווייסט לאמיר וויסען אז די ווייסט כלשון בני אדם "אז [ווען] שוין דען שוין", בקיצור כ'קען יא באשטיין צו וויסען ווער ס'האט מיר דערקענט....

[לכל זמן]

ספאסמאן, איך מיין אייך זאגן, ס'זיצט מיר לאנג אויפן הארץ, און ייש"כ פאר דיינע ווארימע און גאלדענע רייד.
הלוואי וואטן מענטשן געוואוסט, אז מיטן שפיאנירן יענעם מאכט מען שאד דעם העליכן פלאץ אונזערע. הלוואי וואלטן מענטשן געוואוסט אז מיט יעדער אימייל וואס איך באקום מיט די קנאקעדיגע און אום-מענטשליכע פראגע: מוזט מיר זאגן וואער דו ביזט. און "דיין דריטע נאמען הייבט זיך נישט אן מיטן אות ..." וכו' וכו'" באקום איך ווייניגער חשק זיך ארויס צו געבן דא.
ס'דאך בעצם נישט מער ווי א פלאץ ווי מ'קען ארויס געבן געפיהלן. ווי א מענטש קען זיך געבן א ציה אויס. זאגן א גוט ווארט פאר יענעם, זיך גרינגער מאכן דאס טאג-טעגליכן לעבן, יעדער קען דערפון הנאה האבן. איז פארוואס? ברודערלעך, פארוואס?

צום בישפיל: איך האב איינמאל געשריבן, און כ'מיין ס'געווען גאנץ א געשמאקע ארטיקל אויף א סדר היום פון פארן דאווענען און בים דאווענען מיט'ן קאווע וכו' וכו'. זייער אסאך האבן הנאה געהאט, און אריין געשיקט ישש"כ, בייפ פארום און אין אישי, פאר זי אלע - יישר חילכם.
אבער אר די אלע וואס האבן אנגעהויבן צו דערגיין די יאהרן:
"דאוונסט נישט במקרה אין..."? אין "אה, איך בין היינט געווען מיט דיר אין איין מנין", און "מיר האבן זיך געטראפן נעכטן אין מקווה", וכו' וכו'.
קינדערלעך, ס'מיר ארויס די חשק צו מיך זעצן שרייבן. ווייל פון צו שרייבן, אין יעדן ווארט איבער קוקן בי"ג נפה צו ס'קען מיך חלילה אוסליפערן, איז שוין ענדערש נישט צו שרייבן און פארטיג...

א שאד, מיר זענען נישט קיין קליינע קינדער. דא אין ארץ ישראל, רופט מען עס "חיה ותן לחיות..." פארע דיך מיט דיינעם, לאז מיך זיך פארען מיט מיינעם, שטופ נישט אריין די נאז און לאז לויפן...

כ'מיין אז דיינע ברילן זענען אביסקעלע שמוציג...
ווען איינער שרייבט אז ער דאוונט מיט דיר אין זעלבן מנין/טרעפט דיך אין מקוה וכו', גיט ער דיר א קאמפלימענט אז דיין באשרייבונג לייגט אראפ פילפארביג דאס טאג-טעגליכע, אזש אז יענער שפירט ממש ווי דו וואלסט באשריבן זיין אייגן ביהמ"ד/מקוה/קאווע שטובל, וכדו'... והבן.
ווי אנדערע זאגן: טאטע שיק מיר הויזן.

[לכל זמן]

קיינער קען מיר נישט דא?
מען וויל מיר נישט קענען?
אדער באהאלט איך מיך גיט?

ביזטו נישט פערצופאל 'מי יודע'ס' אינגערער ברודער..?

[בחורהזעצער]

זייער הנאה געהאט פון די תגובות ספוזמאן בני ברק'ער, נאר איין זאך וואס איך פיל אנדערש, ס'איז עפעס משמע פון בני ברק'ר אז מ'זאל נישט משוגע מאכען און אישי אויב מ'קען דיר וכו' כאלו אז די ווייסט ווייסטו לאמיר נישט וויסען אז דו ווייסט,

אני הקטן בין אנדערש כ'וויל נישט די זאלסט וויסען ווער איך בין אבער אויב דו ווייסט לאמיר וויסען אז די ווייסט כלשון בני אדם "אז [ווען] שוין דען שוין", בקיצור כ'קען יא באשטיין צו וויסען ווער ס'האט מיר דערקענט....

גראדע ווייס איך פון גאר א חשובע ניק וואס ווען ער ווערט פערצופאל געוואר יענעם'ס אידענדיטעט, מאכט ער זיכער אז יענער זאל וויסן ווער ער איז, אין גזירה שוה למחצה...