גיי מיר מבקר חולה זיין
פארעפענטליכט: זונטאג דצמבר 16, 2007 4:02 am
אקעי רבותי, ווער וויל קומען מיט מיר מבקר חולה זיין אן עלטערן איד? ער זיצט נעבעך איינגעשפארט אינדערהיים און ווארט קוים צו רעדן צו א נפש חי' יחידה.
נו זארעכ, קומסט מיט מיר, צי דו גייסט מיט דיין אייגענע קאר?
ווער ס'קומט מיט מיר, זאל זיך אנטון ווארעם, מ'זאל זיך גוט ארומפעלצן, איינהילן מיט א גוטן שאל, ווייל די בעק ווינדאו פון מיין סטעישאן-וואגאן איז אויסגעבראכן, און ס'קאאאאלללטטט אינדרויסן.
די קאר פארט ביז פינף מינוט. ווער ס'נישט רעדי, קען דא בלייבן.
אקעי, מ'זעצט זיך שוין אריין אינעם גרעיען/אראנדזשען סטעישאן-וואגאן. נו, לאמיר זעהן, הושיעה את עמך, וברך את נחלתך, איריים, וענאסיים, עד העולם, נפשנו חכתה לה' עזרנו ומגיננו הוא, כי בו! שוין, סטאפ! גענוג! נישטא מער קיין פלאץ!
נאך מענטשן ווילן גיין? זאלן זיי גיין מיט א טעקסי. איך בין עפעס גאט'ס פארזארגער?
נו, העי, טעקסי, טעקסי. שוווי שוווי. (איך פייף יעצט מיט'ן מויל, ס'עניוועי נישט אינטערעסאנט ווען מ'זעהט נישט מיין פנים בשעת מייסע...)
שוין, דער פאקיסטאנער טעקסי דרייווער נעמט אריין נאך א מנין אידן, פלאס טעקס און קאמישאן, קומט אויס 17, ויסעו, מ'פארט.
וואוהין? פרעגט דער טעקסי דרייווער.
"פאלאו מי".
אבער דער עולם אין מיין קאר איז דאך אויך נייגעריג. וועמען גייט מען מבקר חולה זיין?
איך זאג זיי אז מ'גייט מבקר חולה זיין א איד א זקן, אבער זיי ווילן וויסן א נאמען.
נו, קיין נאמען ווייס איך דאך אויך נישט. כ'קען ענק נאר איין סימן געבן: ער איז א זקן ויושב בישיבה.
"דו מיינסט נישט 'אלטער בחור'", רופט זיך אן איינער.
יא יא, טאקע אים מיין איך.
דער עולם הייבט אן צו פרעגן קשיות:
- וואסימיטעם? וואסי געשען?
- כ'ווייס נישט. איני יודע.
- וואס הייסט? ווער האט דיר דערציילט?
- קיינער.
- קיינער? נאר פארוואס גייסטו אים מבקר חולה זיין?
- ווייל ער איז קראנק.
- פון וואנעט נעמסטו דאס?
- קוקטס אהער. דער איד האט שוין נישט געשריבן קיין ארטיקל אין קרעטשמע, פאר מער פון 48 שעה. נו, זאגט איר אליין, איז נישט עפעס ראנג מיט אים.
- גערעכט, גערעכט.
און מיר זענען ווייטער געפארן אויפ'ן וועג צום זקן ושבע אשכולות...
נו זארעכ, קומסט מיט מיר, צי דו גייסט מיט דיין אייגענע קאר?
ווער ס'קומט מיט מיר, זאל זיך אנטון ווארעם, מ'זאל זיך גוט ארומפעלצן, איינהילן מיט א גוטן שאל, ווייל די בעק ווינדאו פון מיין סטעישאן-וואגאן איז אויסגעבראכן, און ס'קאאאאלללטטט אינדרויסן.
די קאר פארט ביז פינף מינוט. ווער ס'נישט רעדי, קען דא בלייבן.
אקעי, מ'זעצט זיך שוין אריין אינעם גרעיען/אראנדזשען סטעישאן-וואגאן. נו, לאמיר זעהן, הושיעה את עמך, וברך את נחלתך, איריים, וענאסיים, עד העולם, נפשנו חכתה לה' עזרנו ומגיננו הוא, כי בו! שוין, סטאפ! גענוג! נישטא מער קיין פלאץ!
נאך מענטשן ווילן גיין? זאלן זיי גיין מיט א טעקסי. איך בין עפעס גאט'ס פארזארגער?
נו, העי, טעקסי, טעקסי. שוווי שוווי. (איך פייף יעצט מיט'ן מויל, ס'עניוועי נישט אינטערעסאנט ווען מ'זעהט נישט מיין פנים בשעת מייסע...)
שוין, דער פאקיסטאנער טעקסי דרייווער נעמט אריין נאך א מנין אידן, פלאס טעקס און קאמישאן, קומט אויס 17, ויסעו, מ'פארט.
וואוהין? פרעגט דער טעקסי דרייווער.
"פאלאו מי".
אבער דער עולם אין מיין קאר איז דאך אויך נייגעריג. וועמען גייט מען מבקר חולה זיין?
איך זאג זיי אז מ'גייט מבקר חולה זיין א איד א זקן, אבער זיי ווילן וויסן א נאמען.
נו, קיין נאמען ווייס איך דאך אויך נישט. כ'קען ענק נאר איין סימן געבן: ער איז א זקן ויושב בישיבה.
"דו מיינסט נישט 'אלטער בחור'", רופט זיך אן איינער.
יא יא, טאקע אים מיין איך.
דער עולם הייבט אן צו פרעגן קשיות:
- וואסימיטעם? וואסי געשען?
- כ'ווייס נישט. איני יודע.
- וואס הייסט? ווער האט דיר דערציילט?
- קיינער.
- קיינער? נאר פארוואס גייסטו אים מבקר חולה זיין?
- ווייל ער איז קראנק.
- פון וואנעט נעמסטו דאס?
- קוקטס אהער. דער איד האט שוין נישט געשריבן קיין ארטיקל אין קרעטשמע, פאר מער פון 48 שעה. נו, זאגט איר אליין, איז נישט עפעס ראנג מיט אים.
- גערעכט, גערעכט.
און מיר זענען ווייטער געפארן אויפ'ן וועג צום זקן ושבע אשכולות...