מיין האלבע קרעפיל פשעטיל
פארעפענטליכט: זונטאג יוני 08, 2014 6:56 pm
געוועהן איז דאס שבועות אינדערפרי די ערשטע טאג. מיר האבען געהאט די זכייה צו ליינען קריאת שמע בערך צוואנציג נאך פיהר.
כ'בין געוועהן באמת מיד ווען איך האב מיך געלייגט אזוי אז ווען עס איז געווארען זיבען דרייסיג אין מען הערט ווי דאס פונעף יעריג מיידעל שטייט ביים בעט און בעהט זיך צו מיר און זאגט: טאטי איך בין הונגעריג געב מיר צו עסן.
איך זאג איר, שעפעלע סיז נאך מוראדיג פרי זיי מוחל לייג דיך צוריק שלאפען, און ווען דו וועסט אויפשטיין וועל איך דיר געבן, אקעי?
ניין זאגט צו, איך בין זייער הונגעריג אין איך דארף עסן. רוף איך מיך אן צום קליינעם אין כ'זאג איר אזוי: אדער יעצט א פלעינע קוקי אדער באלד א קאפקעיק. כאב פרובירט צו פארהאנדלען מיט איר.
זאגט זי, טאטי נישט קיין חילוק וואס דו געסט מיר די עיקר איז עפעס א שטיקעל קוכען אז איך זאל ווערן אויס הונגעריג. אויב אזוי, זאג איך איר ווארט מיך אין קאך אין טאטי קומט שוין.
איך וואש מיך אפ די הענט איך זאג מודה אני אין געגאנען אריין אין קאך אריין. איך עפן דאס פריזשידער אין איך זעה די ערשטע זאך דעם אזוי גערופענעם סמיילי קאפקעיק. איך זאג פארען קליינעם לכבוד יום טוב באקומסטו די קאפקעיק.
איך עפן עס אויף מען לייגט עס אריין אין טעלער מיט א נעפקין אין א גלעזל זשוס שטעלט מען איר גלייך צו. זאל זיין מיט א רחבות.
דער קליינער פרעגט מיט א תמימות, טאטי וועלכע ברכה מאכט מען אויף די קאפקעיק?
די קאפ פאנגט אן צו פיבערן מיט א שטארקייט, אויב איך וואלט עס יעצט געגעסן וואלט איך געמאכט א מזונות ווייל ביי מיר איז דער עיקר די קעיק אין דער קרים איז א טפל.
ביים קליינעם איז דאך פונקט פארקערט די קרים איז דאך דער עיקר אין די קעיק א טפל, לכאורה דארף זי דאך מאכען א שהכול.
זאל איך איר זאגען צו מאכען א שהכול איז דאך דאס אנטקעגן מיין הלכה, זאל איך איר זאגען צו מאכען א מזונות איז עס דאך אנטקעגן איר הלכה,
ביז איך האב געהאט פאר איר אן ענטפער איז שוין געוועהן ניין דרייסיג אין פון די קאפקעיק איז נאר געבליבען די רעיפער. אבער די קשיא איז נאך נישט פארענטפערט.
ווער קען מיר ארויסהעלפען מיט מיין אומפארענטפערטע שבועות קרעפיל פשעטיל?
כ'בין געוועהן באמת מיד ווען איך האב מיך געלייגט אזוי אז ווען עס איז געווארען זיבען דרייסיג אין מען הערט ווי דאס פונעף יעריג מיידעל שטייט ביים בעט און בעהט זיך צו מיר און זאגט: טאטי איך בין הונגעריג געב מיר צו עסן.
איך זאג איר, שעפעלע סיז נאך מוראדיג פרי זיי מוחל לייג דיך צוריק שלאפען, און ווען דו וועסט אויפשטיין וועל איך דיר געבן, אקעי?
ניין זאגט צו, איך בין זייער הונגעריג אין איך דארף עסן. רוף איך מיך אן צום קליינעם אין כ'זאג איר אזוי: אדער יעצט א פלעינע קוקי אדער באלד א קאפקעיק. כאב פרובירט צו פארהאנדלען מיט איר.
זאגט זי, טאטי נישט קיין חילוק וואס דו געסט מיר די עיקר איז עפעס א שטיקעל קוכען אז איך זאל ווערן אויס הונגעריג. אויב אזוי, זאג איך איר ווארט מיך אין קאך אין טאטי קומט שוין.
איך וואש מיך אפ די הענט איך זאג מודה אני אין געגאנען אריין אין קאך אריין. איך עפן דאס פריזשידער אין איך זעה די ערשטע זאך דעם אזוי גערופענעם סמיילי קאפקעיק. איך זאג פארען קליינעם לכבוד יום טוב באקומסטו די קאפקעיק.
איך עפן עס אויף מען לייגט עס אריין אין טעלער מיט א נעפקין אין א גלעזל זשוס שטעלט מען איר גלייך צו. זאל זיין מיט א רחבות.
דער קליינער פרעגט מיט א תמימות, טאטי וועלכע ברכה מאכט מען אויף די קאפקעיק?
די קאפ פאנגט אן צו פיבערן מיט א שטארקייט, אויב איך וואלט עס יעצט געגעסן וואלט איך געמאכט א מזונות ווייל ביי מיר איז דער עיקר די קעיק אין דער קרים איז א טפל.
ביים קליינעם איז דאך פונקט פארקערט די קרים איז דאך דער עיקר אין די קעיק א טפל, לכאורה דארף זי דאך מאכען א שהכול.
זאל איך איר זאגען צו מאכען א שהכול איז דאך דאס אנטקעגן מיין הלכה, זאל איך איר זאגען צו מאכען א מזונות איז עס דאך אנטקעגן איר הלכה,
ביז איך האב געהאט פאר איר אן ענטפער איז שוין געוועהן ניין דרייסיג אין פון די קאפקעיק איז נאר געבליבען די רעיפער. אבער די קשיא איז נאך נישט פארענטפערט.
ווער קען מיר ארויסהעלפען מיט מיין אומפארענטפערטע שבועות קרעפיל פשעטיל?
